Monday, October 29, 2012

சிவபெருமான்: ஈராக்கை ஆண்ட கறுப்பின அரசன்?

நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்!
நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா! - 11

(பதினொன்றாம்  பாகம்)

"பொன்னார் மேனியனே புலித்தோலை அரைக்கசைத்து 
மின்னார் செஞ்சடைமேல் மிளிர்கொன்றை யணிந்தவனே"
- சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பாடிய தேவாரம் 

ஈராக்கிய பிரதேசத்தில் உருவான முதலாவது வெள்ளையின சாம்ராஜ்யம், ஆர்மேனியர்களுடையது. (இது பற்றி பின்னர், இன்னொரு கட்டுரையில் விரிவாகப் பார்க்கலாம்.) ஆர்மேனியர்களின் பூர்வீகத்தை குறிப்பிடும் புராணக்கதை ஒன்று இங்கே முக்கியமானது. ஆர்மேனியா என்ற தேசத்திற்கு, ஆர்மேனிய மொழியில் "ஹய்" என்று பெயர். ஹய்க் என்ற ஆர்மேனிய இனக்குழுத் தலைவன் உருவாக்கிய நாடு என்று அர்த்தம். ஆர்மேனிய மக்கள், ஒரு காலத்தில் பாபிலோனிய சாம்ராஜ்யத்திற்குள் வாழ்ந்த  சிறுபான்மை இனமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

அந்தக் காலத்தில் பாபிலோனியாவை ஆண்ட, நிம்ருட், அல்லது பேல் என்ற சக்கரவர்த்திக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்து, அவனை போரில் வென்று தான், ஆர்மேனிய தேசம் உருவானது. நிம்ரூட் என்ற பெயர் மட்டுமல்ல, பேல் (பார்க்க: வேல் முருகன் குடியிருந்த பாக்தாத் நகரம்) என்ற பெயரும், பாபிலோனிய மன்னர்களின் விருப்பத்திற்குரிய தெரிவாக இருந்துள்ளது. ஆகவே, இவ்விரண்டு பெயர்களும், தெய்வங்களை மட்டுமல்ல, பாபிலோனியாவை ஆண்ட மன்னர்களையும் குறிக்கலாம். பெயர் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதால், பல விதமான கதைகள் எம்மைக் குழப்புகின்றன. எது எப்படி இருப்பினும், என்றோ ஒரு காலத்தில் நிம்ரூட் என்ற வீர புருஷர் ஒருவர் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். அவருக்குப் பின்னர், அவரின் பெயர் தாங்கிய மன்னர்களின் காலத்தில் நடந்த கதைகளும், "நிம்ரூட் கதைகளாக" மக்களால் பேசப் பட்டு வந்திருக்கலாம்.

ஆர்மேனியர்களின் பூர்வீகம் பற்றிய கர்ணபரம்பரைக் கதையில், அவர்களின் தலைவனான ஹய்க் எதிர்த்துப் போராடிய, நிம்ரூட் (அல்லது பேல்), ஒரு ராட்சத தோற்றம் கொண்டவனாக வர்ணிக்கப் படுகின்றான். இந்து புராணங்களின் நம்பிக்கையின் படி, அசுரர்கள் ராட்சத தோற்றம் கொண்ட மனிதர்கள் ஆவர். இது இன்றைக்கும் காணப்படும், ஆப்பிரிக்க கறுப்பின மக்கள் பற்றிய பொது அபிப்பிராயத்துடன் ஒத்துப் போகின்றது. ஒரு காலத்தில், இன்றைய ஈராக், சிரியா ஆகிய நாடுகளில் வாழ்ந்த மக்கள், ஆபிரிக்காவில் இருந்து குடிபெயர்ந்த கறுப்பினவர்களாக இருக்க வேண்டும். சுமேரியர்கள், அக்காடியர்கள், பாபிலோனியர்கள் எல்லோரும் கறுப்பர்கள் தான். ஆகவே அவர்களின் மன்னனும் ஒரு கறுப்பனாகவே இருந்திருக்க வேண்டும். இந்து மதத்தில், சிவன், விஷ்ணு, காளி ஆகிய கடவுளரும் கறுப்பாகவே உள்ளனர்.

இந்துக்களின் காளி, துர்க்கை ஆகிய பெண் தெய்வங்கள், பாபிலோனியாவில் இஷ்தார் (அல்லது இனானா) என்ற பெயரில் வழிபடப் பட்டு வந்ததை பற்றி ஏற்கனவே எழுதி இருக்கிறேன். இந்தக் கட்டுரையில், பண்டைய சுமேரியர்கள் சிவனையும் வழிபட்டு வந்தனரா என்று பார்ப்போம். சுமேரியர்கள்/பாபிலோனியர்கள் பல தெய்வ வழிபாடு கொண்ட மதத்தை பின்பற்றினார்கள். இருப்பினும், எயா அல்லது என்கி என்ற கடவுளுக்கு தனி மரியாதை கிடைத்து வந்தது. பல இடங்களில் முழுமுதற் கடவுளாக கருதப் பட்டார். அதை விட, தம்முஸ் (அல்லது தமுசி) என்ற தெய்வமும் பிரபலமாக இருந்ததை நாம் ஏற்கனவே பார்த்தோம். தம்முஸ், எயா கடவுளின் மனித அவதாரம் என்ற நம்பிக்கையும் இருந்தது. அதனால், இவ்விரண்டு தெய்வங்களுக்காகவும் கட்டப்பட்ட கோயில்கள் ஒரே மாதிரியாக இருந்ததில் வியப்பில்லை.

எயா/என்கி கடவுளின் தோற்றம் பற்றிய கதை, ஆப்பிரிக்காவின் பண்டைய இறை நம்பிக்கையை பறை சாற்றுகின்றது. இரண்டு கொம்புகளுக்கு நடுவில் சூரியனை வைத்துள்ள எருதின் சிலை, ஆப்பிரிக்கர்களால் கடவுளாக வழிபடப் பட்டு வந்தது. ஒரு காலத்தில் யூதர்களும் அந்த எருமைக் கடவுளை வழிபட்டதாகவும், அதனால் கோபமுற்ற மோசேஸ் ஆண்டவர் அருளிய பத்துக் கட்டளைகளை கொண்ட களிமண் தட்டுகளை போட்டு உடைத்ததாகவும், பைபிளில் எழுதப் பட்டுள்ளது. ஆப்பிரிக்கர்களின் அதே எருமைக் கடவுள், சுமேரியர்களாலும் வழிபடப் பட்டது. எருதின் கொம்புகளுக்கு நடுவில் உள்ள சூரியன், சூரியக் கடவுளைக் குறிக்கும். ஹீபுரு, அரபு மொழியில் சூரியனுக்குப் பெயர் ஷாம்ஸ். பாபிலோனியர்கள், குறிப்பாக செமிட்டிக் மொழி பேசிய அக்காடியர்கள், ஷாமாஸ் கடவுள் என்ற பெயரில் வழிபட்டு வந்தனர். எயா, என்கி ஆகிய பெயர்களும், சூரியக் கடவுளைக் குறிக்கும்.

தம்முஸ் சூரியக் கடவுளின் புதல்வனாகவும் நம்பப் பட்டார். தம்முசின் தாய், கன்னியாகவே மகனை ஈன்றெடுத்த கதையை ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருந்தேன். இது இயேசு கிறிஸ்து, கன்னி மரியாளுக்கு பிறந்த கதையை ஒத்திருக்கின்றது. மேலும், அக்காடிய சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவிய சார்கோன் மன்னன் பிறந்த கதையும் ஒரே மாதிரியாக உள்ளது. சார்கொனின் தாய், சூரியதேவனின் அருளால் கருத்தரித்ததாக அந்தக் கதை கூறுகின்றது. மகாபாரதத்தில் வரும் கர்ணன் கதையும் ஒரே மாதிரி இருக்கின்றது. கர்ணனும், கன்னியான குந்திதேவிக்கு,  சூரியதேவன் அருளால் பிறந்த குழந்தை தான். குழந்தை ஏசுவும், குழந்தை சார்கொனும், குழந்தை கர்ணனும் அநாதை போன்று வேறு இடத்தில் வளர்க்கப்பட்டு, வளர்ந்த பின்னர் ஆட்சியாளர்களுக்கு சவாலாக விளங்கினார்கள். இங்கே நாங்கள், சில உண்மைகளை மறந்து விடக் கூடாது.

பண்டைய சமுதாயத்தில் சூரியக் கடவுள் முக்கியமான பாத்திரம் வகித்தது. அந்த சூரியக் கடவுளின் மூலம் ஆப்பிரிக்காவில் உள்ளது. சூரியதேவனும், எருமையும் சேர்ந்திருக்கும் தெய்வச் சிலையை வழிபடும் மரபு, சூடான், எகிப்து, இஸ்ரேல், சிரியா, ஈராக் ஆகிய நாடுகளில் எல்லாம் பரவியிருந்தது. ஆப்பிரிக்கர்களின், குறிப்பாக எகிப்தியர்களின் மத நம்பிக்கைகளை சுமேரியர்களும் பின்பற்றியதை ஏற்கனவே பார்த்தோம். பெரும்பாலும் ஒரே மாதிரியான புராணக் கதைகளும் அந்த தொடர்பை வலுப் படுத்தின. உதாரணத்திற்கு, இசிஸ், இசிரிஸ் தெய்வங்களின் பெயர்கள், சுமேரியரால் இனன்னா, துமுசி என்று மாற்றப்பட்டது. ஆயினும், புராணக் கதை கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரி அமைந்துள்ளது.

இதிலே குறிப்பிடத் தக்க விடயம் என்னவெனில், சில தெய்வங்களைப் பற்றிய கதைகளும், ஆன்மீக விளக்கங்களும் சுமேரியர் காலத்தில் விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டன. ஆப்பிரிக்கர்கள் சூரியனை ஏந்திய எருமையை முதன்மையான  கடவுளாக நம்பி வழிபட்டார்கள்.  சுமேரியர்கள், சூரியனை தனியான முழுமுதற் கடவுளாக்கினார்கள். 
சூரியன், என்கி, எயா, தம்முஸ்... இவை எல்லாம் ஒரே கடவுளைக் குறித்தன. சூரியக் கடவுளின் கோயில் வாசலில் எருமைகளின் சிலைகள் வைக்கப் பட்டிருந்தன.
சுமேரியர்களால் டில்முன் என்று அழைக்கப் பட்ட பாஹ்ரைன் நாட்டில், பாபர் எனும் இடத்தில் இருந்த புராதன கோயிலின் இடிபாடுகளை நீங்கள் இப்போதும் பார்க்கலாம். இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் அந்தக் கோயில் எப்படி இருந்தது என்ற வரைபடத்தை, அங்குள்ள அருங்காட்சியகத்தில் வைத்திருக்கின்றனர். அந்தக் கோயிலின் மூல மூர்த்தி,  எயா/என்கி என்பதும், வாசலில் எருமைகளின் சிலைகள் காணப்பட்டதும் குறிப்பிடத் தக்கது. இன்று இந்து மதம் கோலோச்சும் இடங்களில், சிவன் கோயில்களுக்கு முன்னால், நந்தி என்ற மாட்டின் சிலை இருப்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்.

அப்படியானால், அரேபியாவிலும், ஈராக்கிலும் வாழ்ந்த மக்கள் ஒரு காலத்தில் சிவனை வழிபாட்டு வந்தனரா? ஆம், நிச்சயமாக. ஹரப்பாவில் கண்டெடுத்த முத்திரை ஒன்றில், "மகாதேவா" என்ற சிவனின் உருவம் இருந்த தகவல் பலருக்கு தெரியும். அதை சுட்டிக் காட்டி, "ஹரப்பா நாகரீகம் தமிழர்களுடையது" என்று பெருமைப் பட்டுக் கொள்கிறோம். இந்தியாவிலிருந்து சென்ற தமிழர்களின் முன்னோர்களே ஹரப்பா நாகரீகத்தை உருவாக்கினார்கள் என்று கூறிக் கொள்கிறோம். அப்படியானால், ஈராக்கில், அரேபியாவிலும் இருந்த புராதன நாகரீகங்களையும் தமிழர்கள் தானே உருவாக்கி இருக்க வேண்டும்? அதே போன்று, எகிப்திய நாகரீகமும் தமிழர்களுடையதாக இருக்க வேண்டும். தமிழர்கள், இந்தியாவில் இருந்து ஆப்பிரிக்கா சென்றனரா? அல்லது ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து இந்தியா வந்தனரா? அப்படியானால், அரேபியர்கள், ஈரானியர்கள் எல்லோரும் தமிழர்களா? இப்படியான கேள்விகள், இந்தக் கட்டுரையை வாசிப்பவர்களின் மனத்தைக் குடைந்து கொண்டிருக்கும். மக்கள் வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசுவதால், அவர்கள் வெவ்வேறு இனங்களை சேர்ந்தவர்கள் என்று நினைப்பது தவறு. ஒரு மொழியை யாரும் பேசக் கற்றுக் கொள்ளலாம். அமெரிக்காவில் வாழும் தமிழர்களின் இளைய தலைமுறையினர் ஆங்கிலத்தை தாய்மொழி போன்று பேசுகின்றனர். அதற்காக அவர்களை யாரும், "ஆங்கில இனத்தவர்கள்"  என்று கூறுவதில்லை. ஆனால், 500 வருடங்களுக்குப் பின்னர் அப்படி நடந்தாலும் அதிசயப் பட எதுவுமில்லை.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வாழ்ந்த மக்களால் வழிபடப்பட்ட முழுமுதற் கடவுளுக்கும், சிவபெருமானுக்கும் இடையில் நிறைய ஒற்றுமைகள் உள்ளன. சிவனின் வாகனமான நந்தி மட்டும் ஒரேயொரு ஒற்றுமையல்ல.
சிவன் தலையில் இருக்கும் பிறைச் சந்திரன், என்கி கடவுள் படம் பொறித்த பாபிலோனிய முத்திரைகளில் காணப்படுகின்றது. சிவனின் கழுத்தை சுற்றியிருக்கும் பாம்பு, என்கியின் காலின் கீழ் உள்ளது. சிவனின் தலையில் இருந்து கங்கை ஆறு ஊற்றெடுக்கின்றது. ஈராக்கில், எயுபிராத், தீக்ரிஸ் ஆகிய நதிகளின் மூலம், என்கி கடவுள் என்பது சுமேரியரின் நம்பிக்கை ஆகும்.

என்கியின் அவதாரமான தம்முஸ்/துமுசி, இஷ்தார்/இனானா என்ற பெண் தெய்வத்தை திருமணம் செய்யும் கதை, சிவன்-பார்வதி கதையை நினைவுபடுத்துகின்றது. சிவராத்திரி பற்றிய கதையில், சிவனை நினைத்து விரதம் இருக்க வேண்டுமென பார்வதிதேவி  சிவபக்தர்களை கேட்டுக் கொள்கிறாள். அதே போல, தம்முசின் மறைவை நினைத்து விளக்கு ஏற்ற வேண்டும் என்று, இஷ்தார் தனது பக்தர்களை கேட்டுக் கொள்கிறாள். சைவ சமயத்தை பின்பற்றுவோர், சிவனைக் குறிக்கும் விபூதி என்ற சாம்பலை நெற்றியில் பூசிக் கொள்வார்கள். அதே போன்று, தம்முஸ் கடவுளை வழிபட்ட சுமேரிய/பாபிலோனிய மக்கள், சாம்பலை எடுத்து நெற்றியில் சிலுவைக் குறி வைத்துக் கொண்டார்கள். இவ்வாறு சிவ வழிபாட்டில் உள்ள பல அம்சங்களை, நாங்கள் சுமேரியர்களின் வழிபாட்டிலும் காணலாம்.

சிவபெருமான் இடையில் புலித்தோலை உடுத்தி இருப்பதாகத் தான் படங்களில் வரைகின்றார்கள். புலித்  தோலை உடுத்திய சிவன் படம், வேடுவர்களாக இருந்த நமது முன்னோர்களை ஞாபகமூட்டுகின்றது. மனிதர்கள் வேட்டையாடி வாழ்ந்த காலத்தில், மிருகங்களின் தோலை ஆடையாக அணிந்து கொண்டார்கள். அந்த வழக்கம், இன்றைய நாகரிக காலத்திலும் சில இடங்களில் தொடர்பின்றது. உதாரணத்திற்கு, ரஷ்யாவிலும், ஸ்கண்டிநேவிய நாடுகளிலும் துருவத்தை அண்டிய வட பிரதேசங்களில் வாழும் மக்கள், இன்றைக்கும் துருவ மான்களின் தோலை பதப்படுத்தி ஆடையாக உடுத்திக் கொள்கின்றனர். சிவன் வேட்டைக்கு செல்வதாக, சைவப் புராணக் கதைகளிலும் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. வேட்டையாடி விட்டு வீட்டுக்கு வந்த சிவன், உமாதேவியாரின் அழுக்கில் இருந்து உருவான பிள்ளையார் தடுத்ததால் கோபமுற்று தலையை வெட்டியதாக ஒரு கதை உண்டு.

சைவ மத நம்பிக்கையிலும், சிவபெருமானை ஒரு வேட்டைக்காரனாக சித்தரிப்பதை காட்டவே, அந்தக் கதையை இங்கே குறிப்பிட்டேன். நான் ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்ட நிம்ரூட் மன்னனின் கதையை, இப்போது மீண்டும் ஞாபகப் படுத்த விரும்புகின்றேன். நிம்ரூட் மன்னன் ஒரு சிறந்த வேட்டைக்காரன் என்று, சுமேரியர்களின் புராணக் கதைகளில் எழுதப் பட்டுள்ளது. நிம்ரூட் என்ற பெயரைக் கொண்ட மன்னர்கள் பற்றிய கதைகள், வெவ்வேறு காலங்களில் வாழ்ந்த, வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசிய மக்களால் பேசப் பட்டு வந்துள்ளன. சுமேரிய, பாபிலோனிய, அக்காடிய, ஹீபுரு, அரபு மொழிகளைப் பேசிய மக்களின் "நிம்ரூட் கதைகளில்", அந்த மன்னன் ஒரு வேட்டைக்காரனாகவே சித்தரிக்கப் படுகின்றான். அப்படியானால், "நிம்ரூட் கதை" மேற்கு ஆசியாவில் உன்னத நாகரீகங்கள் தோன்றுவதற்கு முன்னர் வாழ்ந்த வீர புருஷர் ஒருவரின் வரலாற்றுக் கதையாக  இருக்க வேண்டும். ஒரு காலத்தில் ஆபிரிக்காவில் இருந்து அழிந்து போன புராதன நாகரீகத்தின் தொடர்ச்சியாக இருக்க வேண்டும்.

இன்றைய சூடானில், நுபியாவில் இருந்த நாகரிக சமுதாயம் ஒன்றைப் பற்றி ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். (பார்க்க: முதலாம் பாகம்: நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்! நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!) நுபிய மன்னர்கள், இடுப்பில் புலித்தோலை உடுத்திக் கொள்வது வழக்கம். சிவபெருமான் போன்று அவர்களும், புலித் தோல் ஆடையினால், இடுப்பையும், மார்பையும் மூடி உடுத்தி இருப்பார்கள். பிற்காலத்தில், ஆப்பிரிக்க நாடுகளை ஆண்ட மன்னர்கள், தமது ஆடைக்கு மேலே புலித்தோலை உடுத்திக் கொள்ளும் சம்பிரதாயத்தை பின்பற்றினார்கள். ஆப்பிரிக்க மன்னர்கள் புலித்தோல் உடுக்கும் சம்பிரதாயம், இருபதாம் நூற்றாண்டிலும் நடைமுறையில் இருந்தது.

தென் ஆப்பிரிக்காவில், சூளு அரச பரம்பரையை சேர்ந்தவர்கள், விசேட தினங்களில் புலித்தோல் அணிந்தது வருகின்றனர். பண்டைய காலத்தில், நுபியர்களின் சம்பிரதாயத்தை பின்பற்றி, எகிப்திய பாரோ மன்னர்களும் புலித்தோல் அணிந்த படங்கள் காணப்படுகின்றன. பண்டைய ஈராக்கில், அரேபியாவில் வாழ்ந்த மக்களும் கறுப்பினத்தவர்கள் என்பதால், அவர்களது மன்னர்களும் புலித்தோல் ஆடை அணிந்திருப்பதற்கு சாத்தியமுண்டு. அப்படியானால், பிரபலமான நிம்ரூட் மன்னனும் இடுப்பில் புலித்தோல் அணிந்து, மக்கள் முன்  காட்சி தந்திருக்க வேண்டும். அக்காடிய, ஹீபுரு மொழிகளில் "நிம்றி" என்றால், புலி வேட்டையாடும் மக்கள் என்றும் அர்த்தம் உள்ளது. நிம்றி என்ற சொல்லில் இருந்து, நிம்ரூட் என்ற பெயர் வந்திருக்கலாம். இது குறித்து மேலதிக விபரம் தேவைப்படுவோர், Henry Rawlinson (http://en.wikipedia.org/wiki/Sir_Henry_Rawlinson,_1st_Baronet) எழுதிய அகழ்வாராய்ச்சிக் குறிப்புகளை வாசிக்கவும்.

(தொடரும்)


இந்தத் தொடரின் முன்னைய பதிவுகளை வாசிப்பதற்கு:

1.நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்! நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!
2.பண்டைய எகிப்தின் பத்தினித் தெய்வம்: கண்ணகி அம்மன்
3.சோமாலியர்கள்: தமிழர்களின் மூதாதையர்கள்
4.தமிழர்கள் தொலைத்த ஆப்பிரிக்கக் கடவுள்
5.கோயிலில் பாலியல் தொழில்
6.ஈராக்கில் தோன்றிய தமிழரின் நாகரீகம்
7.ஆடியில் உயிர்த்தெழுந்த, திராவிடர்களின் "கறுப்பு இயேசு!"
8.வேல் முருகன் குடியிருந்த பாக்தாத் நகரம்
9.சிரியாவில் தமிழுக்கு "தம்முழ்" என்றும் பெயர் !
10.கோபுரங்கள் கட்டுவது, ஆண்டவருக்கு விரோதமானது! _____________________________________________________________________

 உசாத்துணை நூல்கள்:
1. From Babylon to Timbuktu, by Rudolph R.Windsor
2. Serpent of the Nile, Women and Dance in the Arab World, by Wendy Buonaventura
3. Myths, Dreams and Mysteries: The Encounter Between Contemporary Faiths and Archaic Realities, by Mircea Eliade
4. Myths of Babylonia and Assyria, by Donald A. Mackenzie
5. Mythology, by C. Scott Littleton
6. Babylon, De Echte Stad en de Mythe, by Tom Boily
7. Civilisation One, by Christopher Knight and Alan Butler
8. Persian Myths, by Vesta Sarkhosh Curtis
9. Precolonial Black Africa, by Cheikh Anta Diop
10. Black Arabia & The African Origin of Islam, by Dr. Wesley Muhammad
11. Kusha-Dwipa: The Kushites of Asia, by Dr. Clyde Winters


Web Sites: 
1.Tammuz,http://en.wikipedia.org/wiki/Tammuz_(deity)
2.Dumuzid the Shepherd, http://en.wikipedia.org/wiki/Dumuzid_the_Shepherd
3.Inanna, http://en.wikipedia.org/wiki/Inanna
4.Ishtar, http://en.wikipedia.org/wiki/Ishtar
5.Nimrod, http://en.wikipedia.org/wiki/Nimrod

Saturday, October 27, 2012

கோபுரங்கள் கட்டுவது, ஆண்டவருக்கு விரோதமானது!


நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்!
நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா! - 10

(பத்தாம்  பாகம்)

"நாம் பூமியின் மீதெங்கும் சிதறிப் போகாதபடிக்கு, நமக்கு ஒரு நகரத்தையும், வானத்தை அளாவும் சிகரமுள்ள ஒரு கோபுரத்தையும் கட்டி, நமக்குப் பேர் உண்டாகப் பண்ணுவோம், வாருங்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். மனுபுத்திரர் கட்டுகிற நகரத்தையும் கோபுரத்தையும் பார்க்கிறதற்குக் கர்த்தர் இறங்கினார். அப்பொழுது கர்த்தர்: இதோ, ஜனங்கள் ஒரே கூட்டமாய் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே பாஷையும் இருக்கிறது. அவர்கள் இதைச் செய்யத் தொடங்கினார்கள். இப்பொழுதும் தாங்கள்செய்ய நினைத்தது ஒன்றும் தடைபடமாட்டாது என்று இருக்கிறார்கள். நாம் இறங்கிப் போய், ஒருவர் பேசுகிறதை மற்றொருவர் அறியாதபடிக்கு, அங்கே அவர்கள் பாஷையைத் தாறுமாறாக்குவோம் என்றார். அப்படியே கர்த்தர் அவர்களை அவ்விடத்திலிருந்து பூமியின் மீதெங்கும் சிதறிப் போகப்பண்ணினார். அப்பொழுது நகரம் கட்டுகிறதை விட்டுவிட்டார்கள். பூமியெங்கும் வழங்கின பாஷையைக் கர்த்தர் அவ்விடத்தில் தாறுமாறாக்கின படியால், அதின்பேர் பாபேல் என்னப்பட்டது. கர்த்தர் அவர்களை அவ்விடத்திலிருந்து பூமியின்மீதெங்கும் சிதறிப் போகப்பண்ணினார்."
- விவிலியம் (ஆதியாகமம், அதிகாரம் 11)

சைவ சமயத்தில், சிவராத்திரி அனுஷ்டிப்பதை பற்றிய கதை ஒன்றுண்டு. ஊழிப் பிரளயம் (சுனாமி எனும் ஆழிப் பேரலை) ஏற்பட்டு, உலகில் பல பகுதிகள் நீருக்குள் மூழ்கின. அதிலே எஞ்சியவர்கள், சிவபெருமானை நினைத்து வருடத்திற்கு ஒரு நாள் சிவராத்திரி விரதம் இருக்க வேண்டும். பிரளயத்தில் தப்பிய மக்களின் கதை, உலகில் பல இன மக்களால் நினைவுகூரப் படுகின்றது. ஒவ்வொருவரும் தமது மொழியில் அதற்கு பெயரிடுகின்றனர். ஆயினும் எல்லாக் கதையும் ஒரே மாதிரி இருக்கின்றன. விவிலிய நூலில் வரும், பிரளயத்தில் இருந்து நோவாவும், பிள்ளைகளும், தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட விலங்குகளும் தப்பிய கதை நிறையப் பேருக்குத் தெரியும். பைபிள் ஒரு மத நூலாக இருந்ததால், நோவாவின் கதை பிரபலமானது. இது பழைய ஏற்பாட்டில் வருவதால், அதனை யூதர்களின் நம்பிக்கையாக கருதப்பட வேண்டும். தமது மூதாதையர்கள் மட்டுமே, உலகில் முதலில் தோன்றிய மூத்தகுடி என்று யூதர்கள் நம்புகின்றனர். ஆனால், விவிலிய நூலில் எழுதியிருப்பதை ஆராய்ந்தால், "யூதர்களின் மூதாதையர்" என்று குறிப்பிடப் படும் பெயர்கள், புராதன இனங்களை குறிக்கின்றன. ஆகவே, அந்தப் பெயர்கள் தனி ஒரு நபரை குறிக்கிறது என்று நாங்கள் புரிந்து கொள்ளக் கூடாது.

ஊழிப் பிரளயம் ஒன்று ஏற்பட்டு, அதில் பல நாடுகள் அழியும் என்று ஆண்டவர் நோவாவுக்கு எச்சரிக்கின்றார். ஆண்டவர் உத்தரவுப்படி, ஒரு பெரிய கப்பலைக் கட்டும் நோவா, அதில் தனது குடும்பத்தையும், சில விலங்குகளையும் ஏற்றிக் கொண்டு தப்புகின்றார். பிரளயத்தில் இருந்து தப்பிய நோவாவின் குடும்பத்தினர், புதிய இடத்தில் குடியேறி சந்ததியை பெருக்குகின்றனர். நோவாவின் புதல்வர்களில் ஒருவன் ஹம். அவர் மகனின் பெயர் குஷ். குஷ்ஷுக்கு ஆறு புதல்வர்கள். அதில் ஒருவர் நிம்ரூட் (அல்லது நிம் ரொட்). உலகில் முதல் மனிதர்களான, ஆதாம், ஏவாள் அணிந்திருந்த ஆடை, இந்த பரம்பரை வழியாக நிம்ரூட் வசம் வந்து சேர்ந்ததாக யூத மத நம்பிக்கை ஒன்றுண்டு. நிம்ரூட் பற்றி பல்வேறு கதைகள் கூறப் படுகின்றன. அவற்றை பிறகு பார்ப்போம். விவிலிய நூலில் கூறப்படும், ஹம், குஷ் என்பவர்கள் ஆப்பிரிக்க கறுப்பர்கள் என்பதை நாம் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். "ஹமித்தியர்கள்", "குஷ்ஷித்தியர்கள்" போன்று, அவர்களின் பெயரால் அழைக்கப்பட்ட இனக்குழுமங்களை, விவிலியம் கறுப்பர்களாக அடையாளம் காண்கின்றது. ஆகவே நிம்ரூட் கூட ஒரு கறுப்பனாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

நிம்ரூட் என்ற பெயர் ஏற்படக் காரணம் பலவாக இருக்கலாம். ஈராக்கில் இருந்த மராட் என்ற நாட்டின் அதிபதி என்ற அர்த்தத்தில், நி+மராட் என்ற பெயர் மருவி வந்திருக்கலாம். மேலும் அது ஒரு ஹீபுரு, அல்லது அரபி போன்ற செமிட்டிக் மொழிகளில் மட்டுமே அவ்வாறு கூறப் படுகின்றது. நிஜப்பெயர் வேறாக இருக்கலாம். அது இனிமேலும் தெரிய வருவதற்கான சாத்தியமும் குறைவு. பண்டைய ஈராக்கிய நகரங்களான பாபிலோன், ஏரேக், ஊர் போன்றவற்றை இணைத்து ஒரே நாடாக ஆண்ட மன்னனாக, நிம்ரூட்  யூதர்களால் நம்பப் படுகின்றான். சுமேரியர்களும் அது போன்ற நம்பிக்கையை கொண்டிருந்தனர். ஊழிப் பிரளயம் ஏற்பட்ட பின்னர் தப்பிய குடிகள் எல்லாம் புதிய நகரங்களை அமைத்துக் கொண்டன. அவற்றை நிம்ரூட் என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்தான். இது சுமேரியர்களின் புராணக் கதை ஆகும். அதாவது, சுமேரியர்களின் சரித்திர காலகட்டத்திற்கு முன்பிருந்த கர்ணபரம்பரைக் கதை ஆகும். இந்து, யூத, சுமேரிய நம்பிக்கைகளை வைத்து பார்க்கும் பொழுது, உலகில் ஒரு பகுதியில் ஆழிப் பேரலை ஏற்படுத்திய அழிவுகளின் பின்னர், குறிப்பிட்டளவு மக்கள் தப்பியுள்ளனர். அவர்கள் புதிய நாகரீகம் ஒன்றை உருவாக்கியுள்ளனர். இந்த மூன்று மதங்களும் ஒன்று சேரும் புள்ளியாக, மேற்கு ஆசியா உள்ளது. ஆகவே, ஊழிப் பிரளயமும் அங்கே தான் ஏற்பட்டிருக்கலாம். அதிலிருந்து தப்பி, உலகின் வேறு பகுதிகளில் குடியேறிய மக்கள், ஒரே கதையை காவிச் சென்றுள்ளனர். ஆப்பிரிக்கர்கள், யூதர்கள், அரேபியர்கள், திராவிடர்கள், தமிழர்கள் எல்லோரும் ஒரு காலத்தில் ஒரே இனமாக இருந்து பிரிந்து சென்றிருக்கிறார்கள். (அதற்காக, "உலகம் முழுவதும் தமிழன் ஆண்டான்" என்று சொன்னால், எல்லோருமாக சேர்ந்து எதிர்க்க வந்து விடுவார்கள்.)

பாபிலோனியாவில் நிம்ரூட் மன்னன் ஆண்ட காலத்தில், "உலகம் முழுவதும் ஒரே மொழி" பேசப்பட்டது. சொர்க்கத்திற்கு செல்லும் நோக்குடன், பாபெல் கோபுரம் கட்டியதால் சீற்றமடைந்த ஆண்டவர், மக்கள் எழுபதுக்கும் பேற்பட்ட மொழிகளைப் பேசுமாறு ஆணையிட்டதாக ஒரு பைபிள் கதை உண்டு. நான் முன்னர் குறிப்பிட்ட, "புராதன மக்கள் ஒரு மூல இனத்தில் இருந்து பிரிந்து வந்திருக்கலாம்." என்ற கூற்றை இந்த பைபிள் கதை எடுத்துக் காட்டுகின்றது. யூதர்களாலும், இஸ்லாமியராலும் மதிக்கப்படும் தீர்க்கதரிசியான ஆப்பிரஹாம் (அரபியில்: இப்ராஹீம்), நிம்ரூட் மன்னனுக்கும் இடையில் நடந்த விவாதம் பற்றி ஒரு கதை வருகின்றது. நிம்ரூட் பல கடவுட் கோட்பாட்டை ஆதரித்து வாதம் செய்கையில், ஆபிரஹாம் ஓரிறைக் கோட்பாட்டை வலியுறுத்தி வாதம் செய்தார். "மனிதனை வாழ வைப்பதும், மரணிக்க வைப்பதும் இறைவனின் செயல்." என்று ஆபிரஹாம் கூறினார். அதனை மறுத்த நிம்ரூட், இரண்டு அடிமைகளை அழைத்து, ஒருவனின் கட்டுகளை அவிழ்த்து விட்டு, மற்றவனைக் கொல்லுமாறு பணித்தார். அப்போது ஆபிரஹாம், நிம்ரூட்டை மடக்கும் வகையில், "கிழக்கில் உதிக்கும் சூரியனை மேற்கில் உதிக்க வைக்க முடியுமா?" என்று கேட்டதாகவும், அதனால் ஆத்திரமுற்ற மன்னன் ஆபிரஹாமை நாடுகடத்தியதாக கூறப்படுகின்றது. அதற்குப் பிறகு தான், நிம்ரூட் மன்னனின் நாட்டை ஆண்டவர் அழித்ததாக ஹீபுருக்கள் நம்புகின்றனர்.

"வானுயர  பாபேல் கோபுரம் கட்டியதன் காரணமாகவே, பாபிலோனிய நாகரீகம் அழிந்தது." என்பதை இன்றைக்கும் யூத, கிறிஸ்தவ மதவாதிகள் நம்புகின்றனர். ஐரோப்பாவில் வாழும் கிறிஸ்தவ மத அடிப்படைவாதிகள், ஐரோப்பிய ஒன்றியம் என்ற பெருந் தேசக் கட்டமைப்பை எதிர்க்கின்றனர். அதற்காக அவர்கள், பாபேல் கோபுரத்தை உதாரணமாகக் காட்டி, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்கு எதிரான பிரச்சாரம் செய்கின்றனர். ஐரோப்பிய ஒன்றியம், பல்வேறு மொழிகளை பேசும் ஐரோப்பிய இனங்களை ஒன்று சேர்த்து, ஒரே மொழி பேச வைக்கும் நோக்கம் கொண்டது. இது பாபேல் கட்டப்பட்ட காலத்தில் மக்கள், ஒரே மொழியை பேசியதை நினைவுபடுத்துகின்றது என்று கூறுகின்றனர். அதே போன்று, 2001, செப்டம்பர் 11 அன்று, நியூ யோர்க் நகரில் இரட்டைக் கோபுரம் தகர்க்கப் பட்ட தாக்குதலை கொண்டாடும் மதவாதிகளும் உள்ளனர். இஸ்லாமிய மத அடிப்படைவாதிகள் மட்டுமல்ல, யூத, கிறிஸ்தவ மத அடிப்படைவாதிகளும், 9/11 தாக்குதலானது ஆண்டவரின் தண்டனை என்று நம்புகின்றனர். தமது கருத்தை நியாயப்படுத்த, பைபிளில் இருந்து பாபேல் கோபுரம் பற்றிய உதாரணத்தை காட்டுகின்றனர்.

ஹீபுருக்களின் மத நம்பிக்கையின் படி, "நிம்ரூட் ஒரு வில்லன். தானே கடவுள் என்ற மமதையில், பாபெல் கோபுரத்தை கட்டினான்." "ஆண்டவர் அதற்கு தண்டனை வழங்கினார்." இந்து மதத்தில், பிரகலாதன் கதையிலும் அதே மாதிரியான ஒற்றுமையைக் காணலாம். "கடவுள் தூணிலும் இருப்பான், துரும்பிலும் இருப்பான்." என்று கூறிய பிரகலாதனை பரிகசித்த, அவனின் தந்தையும் மன்னனுமான இரணியகசிபு, நரசிம்மனால் கொல்லப் படுகின்றான். பிரகலாதன் ஒரு விஷ்ணு பக்தன் என்றும், இரணியன் அதனை தடுத்ததாகவும் கூறப் படுகின்றது. அப்படியானால், இரணியன் சிவனை வழிபட்டு வந்திருக்க வேண்டும். மேற்குறிப்பிட்ட கதைகள் இரண்டும் நடந்திருப்பதற்கான சாத்தியப்பாடுகள் குறைவு. இருப்பினும், ஆப்ரஹாம் கதையில் இருந்தும், பிரகலாதன் கதையில் இருந்தும் நாங்கள் சில உண்மைகளை புரிந்து கொள்ளலாம். இரண்டு முரண்பாடான தத்துவங்களைக் கொண்ட மதங்கள் அங்கே மோதிக் கொள்கின்றன. ஒன்று, பொருள் முதல்வாத தத்துவம் கொண்ட பண்டைய மதம், மற்றது கருத்தியல் முதல்வாதத்தை கொண்ட புதிய மதம். இரண்டுக்கும் இடையிலான போராட்டம், மேற்குறிப்பிட்ட கதைகளில் கூறப்படுகின்றது. அந்தக் காலத்தில், உலகில் நடந்த கலாச்சாரப் புரட்சி ஒன்றையும் குறிக்கலாம். அதாவது, ஒரு காலத்தில், பன்முகத் தன்மை கொண்ட ஜனநாயக சமுதாயம் ஒன்றிருந்தது. அதற்கு மாறாக, நமது காலத்தில் "பாசிசம்" என்று அழைக்கப்படும், ஒரே மாதிரியான பண்பாட்டை வலியுறுத்தும் சமுதாயம் உருவானது. ஒரு வேளை, சிவபெருமானின் பூர்வீகம் பற்றிய தகவலும், அந்தக் கலாச்சாரப் புரட்சி நடந்த காலத்தில் தொலைந்து போயிருக்கலாம்.

யூதர்களின் தோரா, கிறிஸ்தவர்களின் பழைய ஏற்பாடு, முஸ்லிம்களின் குரான், இந்த மூன்றும் ஒரே மூலத்தை கொண்டுள்ளன. ஆகவே, ஒரே மாதிரியான கதைகள் இம் மூன்று நூல்களிலும் காணப்படுவது இயல்பான விடயம். நான் இங்கே குறிப்பிடும் பைபிள் கதைகள், மும்மதத்வர்களாலும் நம்பப் படுபவை என்பதை வாசகர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இருப்பினும், பைபிளில் எழுதப்படாத ஹீபுரு மக்களின் நம்பிக்கைகளும், குர்ஆனில் எழுதப்படாத அரபு மக்களின் நம்பிக்கைகளும் இருக்கின்றன. அவற்றையும் இங்கே ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும். கி.பி. 10 ம் நூற்றாண்டில், அரபு-இஸ்லாமிய சரித்திர ஆசிரியர் முசுட் (Musud), அந்தப் பிராந்தியத்தில் வாழும் மக்களின் வரலாறு பற்றிய செவி வழிக் கதைகளையும் தொகுத்திருந்தார். அரேபியர்களின் புராதன நாகரீகமாக, இன்றைய ஜோர்டானில் அழிந்து போன நபெத்தியர்களின் நாகரீகம் கருதப் படுகின்றது. நபெத்தியர்கள் என்ற இனமும், அவர்கள் பேசிய மொழியும் கூட இன்று இல்லை. இருப்பினும், அவர்கள் இன்றைய அரேபியரின் மூதாதையராக இருந்திருக்க வாய்ப்புண்டு. நிம்ரூட் என்ற மன்னன், நபெத்தியர்களை 500 ஆண்டுகள் ஆண்டதாக, அந்த மக்களிடையே ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. அதனையும் நாங்கள் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். மேற்குறிப்பிட்ட தரவுகளில் இருந்து நாம் சில முடிவுகளுக்கு வரலாம். ஒரு காலத்தில், ஈராக்கில் இருந்து ஜோர்டான் வரையில், நிம்ரூட் என்ற பெயரைக் கொண்ட மன்னன் ஆட்சி செய்துள்ளான். அவனது ஆட்சிக் காலம், வரலாறு எழுதப்பட்ட காலத்திற்கு முந்தியது.

நிம்ரூட் மன்னனின் ஆட்சிக் காலத்தில், மக்கள் அனைவரும் ஒரே மொழி பேசியதாகவும், கோபுரம் கட்டியதாகவும், விவிலிய நூலில் கூறப்பட்ட கதையை மீண்டும் ஒரு தடவை நினைவு படுத்திப் பார்ப்போம். தமிழர்களின் முன்னோர்கள், ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து அரேபியா வழியாக இந்தியா வந்து சேர்ந்திருக்கலாம், என்று நான் எழுதி வருவதற்கு சான்றாக இதைக் கருதலாம். எகிப்திய, சோமாலிய, சுமேரிய மொழிகளுக்கும், தமிழுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமைகள் பற்றி ஏற்கனவே பல உதாரணங்களை காட்டி இருக்கிறேன். அதன் அர்த்தம், இவை எல்லாம் ஒரு மூல மொழியில் இருந்து பிறந்தவை. மேலும், பாபேல் கோபுரம் பற்றிய உண்மைகளையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். எகிப்தியர்கள் பிரமிட்கள் கட்டியது போன்று, சுமேரியர்கள் (அல்லது பாபிலோனியர்கள்) சிகுரத் என்ற பெயரில் உயரமான கோயில்களை கட்டி வழிபட்டு வந்தனர். பிரமிட் என்பது ஒரு கோயில் அல்ல, ஆனால் ஒரு சமாதி என்பது உண்மை தான். ஆனால், இன்றளவும் அது ஒரு உலக அதிசயமாகவே பார்க்கப் படுகின்றது. அத்தகைய பிரமாண்டமான கட்டிடங்களை கட்டும் அறிவியல் தெரிந்தவர்கள், இன்றைய விஞ்ஞான யுகத்திலும் இல்லை. ஆகவே, அவற்றை கட்டிய மக்கள் அபாரமான தொழில்நுட்ப அறிவைப் பெற்றிருந்தனர். அது எப்படி சாத்தியமாயிற்று? நமது அறிவுக்கெட்டிய வரையில் எதுவும் புலனாகாததால், வேற்றுக் கிரக வாசிகள் கட்டியிருக்கலாம் என்று கூட நினைக்கிறோம்.

சுமேரியர்கள் கட்டிய சிகுரத் கோபுரங்களும் ஒரு உலக அதிசயம் தான். எகிப்தியர்கள் பாறைகளை கொண்டு பிரமிட்கள் கட்டினார்கள். சுமேரியர்கள், செங்கற்களை வைத்து சிகுரத் கட்டினார்கள். அவரவர் நாட்டில் கிடைத்த இயற்கை வளத்தை பயன்படுத்திக் கட்டினார்கள். அது மட்டுமே வித்தியாசம். பிரமிட், சிகுரத் ஆகிய கோபுரங்கள், வானை நோக்கி உயரமாக கட்டப்பட்ட காரணம் என்ன? அண்டவெளியில் இன்னொரு கிரகத்தில் இருந்தவர்களுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்காகவா? அந்த மர்மம் இன்னும் துலங்கவில்லை. இருப்பினும், பெருஞ் செலவில் கட்டப்பட்ட பாபிலோன் கோபுரத்தின் விளைவாக, பொருளாதார நெருக்கடிகள் தோன்றியிருக்கலாம். அதன் விளைவாக கலகங்கள் ஏற்பட்டு, உள்நாட்டுப் போர்கள் நடந்து, மக்கள் சிதறி இருக்கலாம். நிச்சயமாக, பைபிள் போன்ற மத நூல்கள், இப்படி எல்லாம் விளக்கமாக எழுதப் போவதில்லை. மத நம்பிக்கையாளர்களைப் பொறுத்த வரையில், "கடவுளுக்கு எதிரான மனிதனின் விஞ்ஞான வளர்ச்சி கண்டு, கடும் சீற்றமுற்ற கடவுள் அவர்களை தண்டித்தார்." அவர்களால் அப்படித் தான் புரிந்து கொள்ள முடியும். 

எகிப்தியர்களும், சுமேரியர்களும் கட்டி வளர்த்த விஞ்ஞான அறிவியல், பிற்காலத்தில் தொலைந்து போனது, என்பது மட்டும் நிச்சயம். அந்த நாகரீகத்தின் வீழ்ச்சியின் பின்னர் தான், யூத மற்றும், ஆரிய நாகரீகங்கள் தோன்றின. அவை இன்றளவும் நிலைத்து நிற்கின்றன. இருப்பினும், பாபிலோனியாவில் இருந்து குடிபெயர்ந்து, இந்தியாவில் குடியேறிய திராவிட இனங்கள், தமது முன்னோரின் அறிவியலை முழுமையாக மறந்து விடவில்லை. பாபிலோனிய தெய்வங்கள், மத நம்பிக்கை, மற்றும் கோயில் கட்டும் தொழில்நுட்பத்தையும் காவிக் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். இந்திய திராவிடர்கள், தமக்குத் தெரிந்த வகையில், சில மாற்றங்களுடன் கோயில்களை கட்டினார்கள். பாபிலோனியர்களின் சிகுராத் மாதிரி, கூம்பு வடிவில் அமைந்த கோபுரங்களை கட்டினார்கள். சுமேரியரின் சிகுரத் என்ற சொல்லும், தமிழரின் சிகரம் என்ற சொல்லும் ஒரே மாதிரி ஒலிப்பது தற்செயல் அல்ல.

(தொடரும்)


இந்தத் தொடரின் முன்னைய பதிவுகளை வாசிப்பதற்கு:

1.நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்! நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!
2.பண்டைய எகிப்தின் பத்தினித் தெய்வம்: கண்ணகி அம்மன்
3.சோமாலியர்கள்: தமிழர்களின் மூதாதையர்கள்
4.தமிழர்கள் தொலைத்த ஆப்பிரிக்கக் கடவுள்
5.கோயிலில் பாலியல் தொழில்
6.ஈராக்கில் தோன்றிய தமிழரின் நாகரீகம்
7.ஆடியில் உயிர்த்தெழுந்த, திராவிடர்களின் "கறுப்பு இயேசு!"
8.வேல் முருகன் குடியிருந்த பாக்தாத் நகரம்
9.சிரியாவில் தமிழுக்கு "தம்முழ்" என்றும் பெயர் ! _____________________________________________________________________

 உசாத்துணை நூல்கள்:
1.From Babylon to Timbuktu, by Rudolph R.Windsor
2.Serpent of the Nile, Women and Dance in the Arab World, by Wendy Buonaventura
3.Myths, Dreams and Mysteries: The Encounter Between Contemporary Faiths and Archaic Realities, by Mircea Eliade
4.Myths of Babylonia and Assyria, by Donald A. Mackenzie
5.Mythology, by C. Scott Littleton
6.Babylon, De Echte Stad en de Mythe, by Tom Boily
7.Civilisation One, by Christopher Knight and Alan Butler
8.Persian Myths, by Vesta Sarkhosh Curtis
9.precolonial Black Africa, by Cheikh Anta Diop

Friday, October 26, 2012

மலாலா மீதான தாக்குதல், தாலிபானின் வீழ்ச்சிக்கு வித்திடுமா?

பாகிஸ்தானில், மலாலா என்ற சிறுமியை சுட்டுக் கொலை செய்ய  முயன்ற தாலிபானின் வன்முறை, பலரின் கண்டனத்திற்குள்ளாகியுள்ளது. பாகிஸ்தானில் பல்லாயிரக்கணக்கான பொது மக்கள் கலந்து கொண்ட கண்டன ஊர்வலங்கள் இடம்பெற்றன. அவற்றை நமக்கு காண்பித்த சர்வதேச ஊடகங்கள், "தாலிபானுக்கு எதிரான மக்கள் எழுச்சி" நடந்ததைப் போன்று அறிவித்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், பாகிஸ்தானில் உண்மையான நிலவரத்தை ஊடகங்கள் படம்பிடித்துக் காட்டுவதில்லை. ஊடகங்கள் நமக்குத் தெரிவிக்காத பாகிஸ்தானின் மறுபக்கத்தை, நாம் இங்கு ஆராய்வோம்.

பாகிஸ்தானுக்கும், நவீன இஸ்ரேலுக்கும் இடையில் சில ஒற்றுமைகள் உள்ளன. இரண்டுமே ஒரே காலகட்டத்தில் மதத்தின் பெயரால் உருவான தேசங்கள். இஸ்ரேல், தன்னை ஒரு உலக யூதர்களின் தாயகமாக காட்டுவதைப் போன்று, பாகிஸ்தான் குறிப்பாக தெற்காசிய முஸ்லிம்களின் தாயகமாக காட்டிக் கொண்டது. பாகிஸ்தான் தன்னை ஒரு இஸ்லாமிய நாடு என்று அறிவித்துக் கொண்டாலும், உண்மையில் அது ஒரு மேற்கத்திய சார்புடைய, தாராளவாத கொள்கை கொண்ட  நாடாகவே இருந்தது. இராணுவ சதிப்புரட்சி மூலம் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய, ஸியா உல் ஹக் காலத்தில் எல்லாமே தலைகீழாக மாறின. சியா, பாகிஸ்தானை ஷரியா சட்டத்தினால் ஆளப்படும், ஒரு கடும்போக்கு இஸ்லாமியவாத நாடாக்க விரும்பினார். அதற்காக ஆர்வமுடைய மாணவர்களை தெரிவு செய்து, இஸ்லாமியக் கல்வி கற்க சவூதி அரேபியாவுக்கு அனுப்பி வைத்தார். 

முல்லா, மௌலவி போன்ற இஸ்லாமிய மதகுரு ஆவதற்கான, இடைநிலை, உயர்தர கற்கைகளை சவூதி அரேபியா இலவசமாகவே வழங்கியது. சவூதி அரசு, வாஹபிசம் என்ற இஸ்லாமியப் பிரிவை பின்பற்றி வருகின்றது. தமது பிரிவினரே, இஸ்லாமிய மதத்தை தூய்மையாக கடைப்பிடிப்பதாக அவர்கள் நம்புகின்றனர். பாகிஸ்தானிய மாணவர்களின் மூளைகளையும்  அதற்கேற்ப தயார்படுத்தினார்கள். பாரம்பரிய பாகிஸ்தானிய இஸ்லாம் (சூபிசம்), தாராளவாதக் கொள்கை கொண்டது. அத்தகைய சமூகத்தில், கடும்போக்கு சவூதி இஸ்லாம் இறக்குமதி செய்யப்பட்டது மட்டுமல்ல, மக்களின் பேராதரவுடன் நடைமுறைப் படுத்தப் பட்டது. பாகிஸ்தானிய மக்கள் அத்தனை இலகுவாக மாறி இருக்க  மாட்டார்கள். அதற்கான சமூக அரசியல் தளம் அங்கே இருந்திருக்க வேண்டும்.

இந்தியா தன்னை ஒரு ஜனநாயக நாடாக காட்டிக் கொள்வதைப் போன்று, பாகிஸ்தான் தன்னை ஒரு இஸ்லாமிய நாடாக காட்டிக் கொள்ள வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. வெவ்வேறு மொழிகளைப் பேசும் மக்களை எவ்வாறு கட்டியாள்வது என்பது தான் ஆட்சியாளர்களின் பிரச்சினை. பாகிஸ்தானில் ஐந்து மொழிகளைப் பேசும், நாகரிக வளர்ச்சி அடைந்த இனங்களும், அதைத் தவிர பத்துக்கும் குறையாத தனித்துவமான மொழிகளைப் பேசும் பழங்குடி இனங்களும் இருக்கின்றன. இவர்களை எல்லாம் இஸ்லாம் என்ற மதம் மட்டும் தான் ஒன்றிணைக்கின்றது. அப்படி இருந்தாலும், கிறிஸ்தவ, இந்து மதங்களைப் பின்பற்றுவோரும் பாகிஸ்தானில் வாழ்கின்றனர். இந்த சிறுபான்மை மதங்களைப் பின்பற்றுவோர் பெரும்பாலும், தாழ்த்தப்பட்ட சாதிகளை சேர்ந்த மக்கள் ஆவர். அது மட்டுமல்ல, அவர்கள் பாகிஸ்தானின் பூர்வீக மக்களுமாவார். இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் பிரிந்த காலத்தில், இந்தியாவில் இருந்து அகதிகளாக புலம்பெயர்ந்து வந்தவர்கள் இன்றைக்கு ஆளும் வர்க்கமாக இருக்கின்றனர். ஆனால், இன்று கிறிஸ்தவ, இந்து மதங்களை பின்பற்றும் தலித் மக்களின் மூதாதையர் ஆயிரமாயிரம் வருடங்களாக அந்த மண்ணிலேயே வாழ்ந்தவர்கள்.

மதவாதிகள் முதலில், பலவீனமான சமூகங்களை குறிவைத்து தாக்கினார்கள். கிறிஸ்தவர்கள், இந்துக்கள் மதத்தால் மட்டும் வேறுபட்டவர்கள் அல்ல. சாதியமைப்பிலும் தாழ்ந்தவர்கள். அதனால், அவர்களை தாக்கினால் கேட்பதற்கு யாரும் இருக்கப் போவதில்லை. ஸியா அரசு கொண்டு வந்த, மத நிந்தனைச் சட்டம் அவர்களை ஊக்குவித்தது. அண்மையில் ஒரு மூளை வளர்ச்சி குறைந்த கிறிஸ்தவ சிறுமி, "குரான் நூலை எரித்ததாக" குற்றம் சாட்டப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டார். அந்த செய்தி சர்வதேச ஊடகங்களிலும் வந்தது. சில நாட்களின் பின்னர் அந்த இளம்பெண் குற்றமற்றவர் என்று நிரூபணமானது. அந்த கிராமத்து பள்ளிவாசலின் முல்லா, எரிந்த குரான் தாள்களை, அந்த சிறுமியின் பையில் ஒளித்து வைத்திருக்கிறார். அந்த உண்மையை கூறியவர், பள்ளி வாசலில் தொழுகையை அறிவிக்கும் மூசேன். இருப்பினும், அந்த கிறிஸ்தவ சிறுமி, மத நிந்தனைச் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப் பட்டிருந்தமை குறிப்பிடத் தக்கது. குற்றமிழைத்த முல்லாவின் ஈனச் செயலுக்குப் பின்னால், அந்த ஊரில் வாழும் கிறிஸ்தவர்களை விரட்டும் சதித் திட்டம் மறைந்திருக்கலாம்.

பாகிஸ்தான் கிராமங்களில் பாதிக்கப்படும், எல்லா கிறிஸ்தவர்களுக்கும், இந்துக்களுக்கும், சர்வதேச கவனம் கிடைப்பதில்லை. ஒரு தடவை, விவசாய கூலிப் பெண்களுக்கு இடையில் நடந்த சண்டை ஒன்று, நீதிமன்றம் வரை சென்றது. அதில் குற்றஞ் சாட்டப்பட்ட கிறிஸ்தவப் பெண்ணுக்கு மரண தண்டனை தீர்ப்பு வழங்கப் பட்டது. அந்தப் பெண் செய்த குற்றம், வாய்த் தர்க்கத்தின் போது, மற்றவரின் (இஸ்லாமிய) மதம் பற்றி தரக் குறைவாக பேசியது. அங்கு நடந்த சச்சரவுக்கான காரணம் எதுவாக இருப்பினும், மத நிந்தனையானது நீதிபதியினால் கடுமையான குற்றமாக கருதப் பட்டது. உண்மையில் அன்று அங்கே நடந்தது என்ன? வயல் வேலையின் நடுவில், கிணற்றில் தண்ணீர் அள்ளிக் கொண்டு வந்து கொடுத்த கிறிஸ்தவப் பெண்ணிடம், நீர் வாங்கிப் பருக சில பெண்கள் மறுத்துள்ளனர். அதற்குக் காரணம், அந்த கிறிஸ்தவப் பெண் ஒரு தீண்டத்தகாத சாதியை சேர்ந்தவர். இந்தியாவில், இலங்கையில் இருப்பதைப் போல, பாகிஸ்தானிலும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினரிடம் தண்ணீர் வாங்கிக் குடிப்பது கூட தீட்டு என்று கருதப் படுகின்றது. இதனால் ஏற்பட்ட வாய்த் தர்க்கம், மத முரண்பாடாக வளர்ந்தது. வழக்கு நீதிமன்றத்திற்கு சென்றாலும், நீதிபதி உயர்சாதியை சேர்ந்தவர் என்பதால், ஒரு சிறிய குற்றத்திற்கு கடுமையான தண்டனை வழங்கி உள்ளார். இது தெற்காசிய நாடுகளுக்குரிய பொதுவான குணம். இன்றைக்கு யாரும் சாதி ஆதிக்க அரசியலை வெளிப்படையாக காட்டிக் கொள்ள மாட்டார்கள். மதப் பிரச்சினை, இனப்பிரச்சினைகளுக்கு பின்னால் முகத்தை புதைத்துக் கொள்வார்கள்.

ஆப்கானிஸ்தான் பிரச்சினையில் தலையிட்ட பாகிஸ்தான் அரசு, அங்கே தாலிபான் என்ற அமைப்பை உருவாக்கியமை எல்லோருக்கும் தெரியும். கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாகவே, அமெரிக்கா பாகிஸ்தானுக்கு ஆயுதங்களை அள்ளிக் கொடுத்து வருகின்றது. அந்த ஆயுதங்களை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது? ஆப்கானிய ஆயுதக்குழுக்களுக்கு கொடுத்து யுத்தம் செய்ய விட்டு, ஒதுங்கியிருந்து வேடிக்கை பார்க்கலாம். அமெரிக்காவும், பாகிஸ்தானும் கடந்த முப்பதாண்டுகளாக அதைத் தான் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. உண்மையில் இவர்கள் ஆயுதங்களுக்கு செலவிட்ட பணத்தை, நாட்டை அபிவிருத்தி செய்வதில் செலவிட்டிருந்தால், பாகிஸ்தானிலும் தாலிபான் உருவாவதை தடுத்திருக்கலாம். பாகிஸ்தான் அரசு, அயல்நாடான ஆப்கானிஸ்தானில் தாலிபான் இயக்கத்தை உருவாக்கி விட்டது. அவர்களின் அசுர வளர்ச்சியைக் கண்டு பிரமித்த பாகிஸ்தானிய இளைஞர்கள், தாங்களும் ஒரு தாலிபான் இயக்கத்தை உருவாக்கிக் கொண்டனர். அதற்கு Tehrik-e-Taliban of Pakistan (TTP) என்று பெயரிட்டார்கள்.  2007 இலிருந்து, 2009 வரையில், ஆப்கான் எல்லையோரம் அமைந்துள்ள மேல் மாகாணத்தின் பல பகுதிகள் தாலிபான் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்தன.

2009 ம் ஆண்டு, ஈழப்போரின் இறுதியில் புலிகளை அழிக்கும் நோக்குடன், ஸ்ரீலங்கா அரசு இராணுவ நடவடிக்கை எடுத்திருந்தமை அனைவருக்கும் தெரியும். அதே வருடம், அதே காலத்தில், பாகிஸ்தான் இராணுவம் தாலிபான் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசத்தின் மீது போர் தொடுத்திருந்தது. ஸ்ரீலங்கா அரசுக்கு பக்கபலமாக நின்று ஆதரித்த சர்வதேச நாடுகள், பாகிஸ்தான் அரசையும் ஆதரித்தன. போரின் முடிவும் ஒரே மாதிரியாக அமைந்திருந்தது. முற்றுகைக்குள் சிக்கிய தாலிபான்கள், இலட்சக் கணக்கான பொது மக்களை வெளியேற விடாது தம்மோடு வைத்திருந்தனர். பாகிஸ்தான் இராணுவம் கண்மூடித் தனமாக எறிகணைகளை வீசி, ஆயிரக்கணக்கான மக்களை படுகொலை செய்தது. அந்த வருடம் நடந்த போரின் இறுதியில், தாலிபான் பிரதேசங்களை முழுமையாக கைப்பற்றிய பாகிஸ்தானிய அரசு வெற்றி பெற்றதாக அறிவித்தது. இருப்பினும், தாலிபான் முற்றாக அழிக்கப் படவில்லை. ஆங்காங்கே சிறு சிறு தாக்குதல்கள் தொடர்ந்தன. சமீபத்தில் நடந்த, மலாலா மீதான துப்பாக்கிச்சூட்டு சம்பவம், தாலிபான் இன்னமும் அங்கே இயங்கி வருவதை எடுத்துக் காட்டுகின்றது.

பாகிஸ்தானில் மீண்டும் தாலிபான் தலையெடுப்பதற்கு காரணம் என்ன? பாகிஸ்தான் அரசின், மக்கள் நலனை புறக்கணிக்கும் ஊழல் மய  அரசியல் ஒரு முக்கிய காரணம். 2010, 2011 ல் பாகிஸ்தானின் பல பகுதிகள் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டன.  வெள்ள அனர்த்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு தேவையான உடனடி நிவாரணப் பொருட்களை வழங்குவதில், வழக்கம் போல அரசு அசமந்தப் போக்கை காட்டியது. இத்தனைக்கும், சர்வதேச நாடுகளின் உதவிகள் வந்து குவிந்து கொண்டிருந்தன. வெள்ள நிவாரணப் பணிகள் துரிதகதியில் நடைபெறவில்லை. அந்த தருணத்தில், தாலிபான் களத்தில் இறங்கி மக்களுக்கு வேண்டிய உதவிகளை செய்து கொடுத்தது. பாகிஸ்தானிய அரசினால் புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்களின் மனங்களை தாலிபான் வென்றது. அத்தகைய சூழ்நிலையில் மக்கள் யாரை ஆதரிப்பார்கள்?

பாகிஸ்தானில் அபிவிருத்தியால் பின்தங்கிய மாநிலங்களில் வாழும் மக்கள், மிகவும் வறுமை நிலையிலும், எழுத்தறிவின்றியும் வாழ்கின்றனர். அத்தகைய சமூகத்தில், தாலிபான் ஒரு மக்கள் ஆதரவு பெற்ற இயக்கமாக வளர்ந்ததில் வியப்பில்லை. அந்தப் பகுதியில், அரச பாடசாலைகளின் செலவினத்திற்காக, அரசு செலவிடும் தொகை மிகவும் சொற்பம். அந்த இடங்களில், சவூதி நிதியில் தாலிபான் கட்டிய குரான் பாடசாலைகள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அங்கே கல்வி இலவசம். அத்துடன், பிள்ளைகளுக்கு உணவும், ஆடைகளும் தருகிறார்கள். பணம் செலவழித்து பட்டணத்திற்கு அனுப்பி, தனியார் பாடசாலைகளில் பிள்ளைகளை சேர்க்கும் வசதியற்ற ஏழைப் பெற்றோர், தாலிபான் நடத்தும் மதராசாக்களால் ஈர்க்கப் படுவதில் வியப்பில்லை. ஆனால், அந்தப் பாடசாலைகளில், குரான் படிப்பு, கணிதம், அரபு மொழி மட்டுமே சொல்லிக் கொடுப்பார்கள். சமூகத்தில் படித்து முன்னேற வேண்டுமானால் அரசுப் பாடசாலைகளுக்கு செல்ல வேண்டும். அதனை தடுக்கும் நோக்குடன், தாலிபான் அரசுப் பாடசாலைகளை குண்டு வைத்து தகர்த்தது. மேலும், மேற்கத்திய கல்வியமைப்பு, பெண் கல்வி ஆகியவற்றிற்கு எதிரான நடவடிக்கையாகவும் அது நடந்தது. தாலிபான்களின் கல்வி மறுப்பை எதிர்த்து போராடி பிரபலமானவர் தான், தாலிபானால் சுடப்பட்ட சிறுமி மலாலா.

தாலிபான் உறுப்பினர்கள் மத்தியிலும், அவர்களை நம்பியிருக்கும் மக்கள் மனதிலும், மதவெறி, சகிப்புத் தன்மை இன்மை,போன்றன விதைக்கப் படுகின்றன. அவர்களுக்கு எதிராக பேசும் நிராயுதபாணிகளான மக்களையும் சுட்டுக் கொன்றிருக்கிறார்கள். அதெல்லாம் உண்மை தான். அதை மட்டுமே அறிந்து வைத்துக் கொண்டு, மலாலா துப்பாக்கிச்சூடு விடயத்தில், தாலிபானின் வீழ்ச்சி ஆரம்பமாகி விட்டது என்று நீங்கள் நினைத்தால் ஏமாந்து போவீர்கள். நீங்கள் தொலைக்காட்சி திரையில் பார்த்தது எல்லாம் வெறும் காட்சிப் படிமங்கள் மட்டுமே. நிஜத்தில், இன்றைக்கும் மக்கள் தாலிபானை விமர்சிக்க அஞ்சுகின்றார்கள். நேர்மையான அரசியல்வாதியாக காட்டிக் கொள்ள விரும்பும் இம்ரான் கான் போன்ற பிரபலங்கள் கூட தாலிபானை எதிர்த்து பேசுவதில்லை. அமெரிக்க ட்ரோன் தாக்குதல்களுக்கு எதிரான, இம்ரான்கானின் அமைதிவழியிலான ஊர்வலம் ஒன்றை தாலிபான் தடை செய்தது. அப்படி இருந்தும், மலாலா மீதான துப்பாக்கிச் சூட்டை பயங்கரவாத செயலாக கண்டித்த இம்ரான்கான், தாலிபானை நேரடியாக கண்டிக்க தயங்குகின்றார். அதற்கு என்ன காரணம்? 

இலங்கையிலும், தமிழ்நாட்டிலும் யாராவது புலிகளை விமர்சித்துப் பேசினால் என்ன விதமான எதிர்வினைகளை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்? அந்த நிலைமை தான் பாகிஸ்தானிலும் காணப்படுகின்றது. தாலிபானின் செயற்பாடுகளுடன் எல்லோரும் உடன்படுவதில்லை. அவற்றை விமர்சனத்துடன் அணுகும் மக்களும் இருக்கின்றனர். ஆனால், அதை எல்லாம் வெளியில் பேசத் தயங்குவார்கள். அப்படிப் பேசினால், அரச ஆதரவாளர் முத்திரை குத்தப்பட்டு விடும் என்ற அச்சம் மட்டும் காரணம் அல்ல. உண்மையில், பாகிஸ்தானிய இராணுவம் பிரயோகிக்கும் வன்முறை, தாலிபான் வன்முறையை விட பல மடங்கு அதிகமாக உள்ளது. அதனால், எந்தக் குறை இருந்தாலும், மக்கள் தாலிபானை ஆதரிக்க வேண்டிய நிலை. இதே போன்ற நிலைமையில் தான், பெரும்பாலான தமிழர்கள் புலிகளை ஆதரித்தார்கள் என்பதை, இங்கே நான் குறிப்பிட வேண்டியதில்லை. 

பாகிஸ்தானில் இன்னமும் தொடரும், அமெரிக்க ஆளில்லா வேவுவிமானங்களின் (ட்ரோன்) தாக்குதல்களால் பல நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் பலியாகிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஓரிரு தடவைகள், விமானக் குண்டு வீச்சில் சில பாகிஸ்தானிய படையினரும் கொல்லப்பட்டனர். அப்படி இருந்த போதிலும், பாகிஸ்தானிய அரசினால், அமெரிக்க விமானக் குண்டுவீச்சை தடுக்க முடியவில்லை. அத்தகைய கையாலாகாத அரசின் பக்கம் இனங் காட்டிக் கொள்வதற்கு யார் விரும்புவார்கள்? மலாலா விவகாரத்தில், பாகிஸ்தானிய மக்கள் எழுச்சி ஏற்பட்டுள்ளதாகவும், இனிமேல் தாலிபானின் கதை முடிந்து விடும் என்றும் நினைப்பது வெறும் கனவு. அப்படி ஒன்று நடக்க வேண்டுமென்று, பாகிஸ்தானிய, அமெரிக்க அரசுகள் மனப்பூர்வமாக விரும்பினால், முதலில் ட்ரோன் தாக்குதல்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட வேண்டும்.


பாகிஸ்தான் பற்றிய முன்னைய பதிவுகள்:
1.பாகிஸ்தானில் எல்லை கடந்த ஏகாதிபத்தியவாதம்
2.இஸ்லாமாபாத்தின் இயலாமையும், இஸ்லாமிய இயக்கவியலும்
3.பாகிஸ்தானில் மதவாத அரசியல் கட்சிகளின் வளர்ச்சி
4.காந்தாரம் முதல் காஷ்மீரம் வரை


Wednesday, October 24, 2012

சிரியாவில் தமிழுக்கு "தம்முழ்" என்றும் பெயர் !

நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்!
நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!

(ஒன்பதாம் பாகம்)


தமிழ் மொழிக்கு, தமிழ் என்ற பெயர் எப்படி ஏற்பட்டது? நிச்சயமாக, அது தமிழர்கள் பேசிய மொழிக்கு அன்னியர்கள் சூட்டிய பெயர் தான். 19 ம் நூற்றாண்டில், ஆங்கிலேயர் தமது உச்சரிப்புக்கு ஏற்றதாக சுருக்கி வைத்த தமிழ் (Tamil ) என்ற பெயரே இன்றளவும் நிலைத்து விட்டது. அவர்களுக்கு முன்னர், போர்த்துக்கேயர்கள் "மலபார்" என்று அழைத்தார்கள். பிரெஞ்சுக் காரர்கள் "தமுள்" (Tamoul) என்று அழைத்தார்கள். இதிலே குறிப்பிடத் தக்க விடயம் என்னவெனில், இந்த ஐரோப்பியர்கள் வருவதற்கு முன்னரே, தமிழர்களுக்கு பிற இனங்களுடன் தொடர்பிருந்தது.

மலபார் என்பது அரேபியர்கள் சூட்டிய பெயர். இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பிருந்தே, கேரளாவில் மலையாளிகளுடன் வாணிபத் தொடர்பு வைத்திருந்த அரேபியர்கள்,   தமிழர்களையும் சேர்த்து மலபார் என்று பெயரிட்டனர். 16 ம் நூற்றாண்டில், இந்து சமுத்திர வணிகத்தில் ஈடுபட்ட போர்த்துக்கேயரும், அரேபியர்கள் மூலமாகவே தமிழர்களைப் பற்றி அறிந்து கொண்டார்கள். அதே போன்று, உலகில் ஏதாவது ஒரு விடயம் பிரெஞ்சுக் காரர்களுக்கு முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தால், அந்தப் பிரெஞ்சு சொல்லையே ஆங்கிலேயர்களும் பயன்படுத்தி வந்தார்கள். ஆகவே, Tamil  என்ற ஆங்கிலச் சொல், Tamoul  என்ற பிரெஞ்சுச் சொல்லில் இருந்து வந்திருக்க வேண்டும். பிரெஞ்சுக் காரர்கள், தமிழர்கள் பற்றி சிரியாவில் அல்லது எகிப்தில் கேள்விப் பட்டிருப்பார்கள். 

இதிலே முக்கியமாக கவனிக்கப் பட வேண்டியது Tamoul  என்ற பிரெஞ்சு சொல். அது, நாம் இன்று பயன்படுத்தும் தமிழ் என்ற சொல்லுக்கு நெருக்கமானது மட்டுமல்ல, மிகவும் தொன்மையான சொல்லும் கூட. ஏனெனில், சுமார் 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், அதாவது இஸ்லாமிய சாம்ராஜ்யம்  தோன்றுவதற்கு, பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னரே, சிரியா, எகிப்தில் புராதன நாகரிக சமுதாயங்கள் உருவாகி  இருந்தன. சிரிய, எகிப்திய நாட்டவருடன், தமிழ்நாட்டுக்கு தொடர்பிருந்தது. ஆகவே, பண்டைய காலத்தில், தமுள் அல்லது அது போன்ற வேறு பெயர் ஒன்றினால், தமிழர்கள் அழைக்கப் பட்டிருக்கலாம்.

தமிழ், தமுள் ஆகிய மொழிகளுக்கு அடிப்படையாக, "தம்"  என்ற சொல் இருப்பதைக் கவனிக்கவும். "தம்", அல்லது "தாம்" என்ற சொல்லை அடிப்படையாகக் கொண்ட பெயர்ச் சொற்கள் தமிழ் மொழியில் உள்ளனவா? தம்பி, தமையன், தமக்கை  போன்ற உறவுச் சொற்கள் எமக்குத் தெரிந்தவை தான். அது போன்று, தாமிரபரணி, தாம்பரம் என்ற பெயரில் பல இடங்கள் தமிழ் நாட்டில் உள்ளன. இலங்கையில், தம்பபண்ணி, தம்பலகாமம் ஆகிய இடங்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடலாம். தாமிரபரணி, தம்பபண்ணி  ஆகிய இடங்களில் ஆதி கால மனித நாகரீகம் இருந்ததற்கான தடயங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. ஆகவே, இந்தியாவிலும் இலங்கையிலும், தமிழர்களின் நாகரீகம் தோன்றிய இடங்களில் எல்லாம், "தம்/தாம்" என்ற சொல்லை அடிப்படையாக கொண்ட பெயர் வைத்துக் கொண்டார்கள். அதனாலும் தமிழர்கள் என்ற பெயர் வந்திருக்கலாம். 

தமிழ்நாட்டை சேர, சோழ, பாண்டியர்கள் என்ற மூவேந்தர்கள் ஆண்டனர். இவர்களில் பாண்டியர்கள் மட்டுமே காலத்தால் முந்திய அரச பரம்பரையினர். அது மட்டுமல்ல, உண்மையான தமிழர்களும் அவர்கள் தான். சோழர்கள் தெலுங்கர்களாகவும், சேரர்கள் மலையாளிகளாகவும் இருந்திருக்க சாத்தியமுண்டு. பல்வேறு பிராந்திய மொழிகள் பேசப்பட்ட காலத்தில், இது தான் தமிழ், தெலுங்கு, அல்லது மலையாளம் என்று வரையறுப்பது கடினம். இன்றைக்கு இருப்பதைப் போன்ற "தேசிய இனம்"  எதுவும் அன்று தோன்றியிருக்கவில்லை. ஆகவே, புரிந்து கொள்வதற்கு வசதியாக இருக்கும் என்பதற்காக மட்டுமே, தென்னிந்திய திராவிட இனங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பொதுவாக "தமிழர்கள்" என்று பெயரிடப் பட்டது.

உலகில் பிற இனங்களுடன் தமிழர்களுக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் உறவிருந்தது. ஆனால், அதற்காக அவர்கள் எல்லோரும் தமிழ் பேசினார்கள் என்று நினைப்பது மடமைத்தனம். பாண்டிய மன்னர்கள், பூர்வீகத் தமிழரின் பரம்பரையினர் என்பது நிரூபிக்கப்பட்ட வரலாறு என்பதால், அவர்களுக்கும், உலகில் நாகரீகமடைந்திருந்த புராதன இனங்களுக்கும் தொடர்பிருந்ததா என்று பார்க்க முடியும்.  ஆரம்ப கால பாண்டிய மன்னர்களின் பெயர்ப் பட்டியலை எடுத்துப் பார்த்தால், அதில் ஒரு பெயர் "தம்முழ் " என்றிருப்பது ஆச்சரியத்திற்குரியது. ஆங்கில மொழி உச்சரிப்பில் "Tammuzh". தமிழில் வரும் "ழ்" என்ற எழுத்தை, ஆங்கிலத்தில் "zh"  என்று குறிப்பிட்டு எழுதுவது நமக்குத் தெரியும். அந்த எழுத்தின் சரியான உச்சரிப்பு, பிற மொழிகளில் உள்ள அண்ணளவான உச்சரிப்பு என்பது இன்று வரைக்கும் சர்ச்சைக்கு  உரிய ஒன்றாகவே உள்ளது. தமிழர்களே அதனை சரியாக உச்சரிப்பதில்லை என்பது வேறு விடயம்.  

தம்முள் பாண்டியனின் தலைநகரம், தமிழகத்தின் தென் முனையான கபாடபுரம் ஆகும். அது, "குவாடம்" அல்லது "கூடம்" என்றும் அழைக்கப் பட்டு வந்தது. அந்தப் பெயரை நினைவில் வைத்திருங்கள். பண்டைய கபாடபுரத்தின் அருகில் தான், முருகப் பெருமானின் ஆறுபடை வீடுகளில் ஒன்றான திருச்செந்தூர் அமைந்துள்ளது. அதையும் நினைவில் வைத்திருங்கள்.  இப்போது நாங்கள், மீண்டும் சுமேரியரின் காலத்திற்கு திரும்பிச் செல்வோம். சுமேரியர்கள் தமது வரலாற்றையும், புரானங்களையும் களிமண் தட்டுகளில் எழுதி வைத்துள்ளமை எமக்குத் தெரியும். ஏட்டில் பதிவு செய்யப் பட்ட சம்பவங்களை சரித்திரங்கள் என்றும், அதற்கு முந்திய காலத்தில் நடந்தவற்றை புராணங்கள் என்றும் வகைப் படுத்தலாம். சுமேரிய சரித்திர ஆசிரியர்களும் அது போன்ற நிச்சயமற்ற பல கதைகளையும் எழுதி வைத்துள்ளனர்.

குறிப்பாக, பத்தாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் சுமேரியாவை ஆண்ட மன்னர்களைப் பற்றிய சரித்திரபூர்வமான குறிப்புகள் எதுவும் அவர்களிடமும் இருக்கவில்லை. ஆயினும் சுமேரியர்களும், தமது ஆரம்ப கால மன்னர்களின் பட்டியலை தயாரித்து வைத்துள்ளனர். அவற்றில் ஒரு பெயர் "தம்முழ்"! (Tammuzh) அந்த மன்னன் ஆண்ட தலைநகரத்தின் பெயர் "குவாரா" (Kuara). திருச்செந்தூரில் உள்ள முருகன் ஆலயம் போன்று, சுமேரியரின் குவாரா நகரிலும் மார்டுக் கடவுளுக்கு மிகப்பெரிய கோயில் ஒன்று இருந்துள்ளது. (மார்டுக், முருகன் ஆகிய தெய்வங்களுக்கு இடையிலான ஒற்றுமைகளை ஏற்கனவே எழுதியுள்ளேன். பார்க்க: வேல் முருகன் குடியிருந்த பாக்தாத் நகரம்.) பாண்டிய மன்னன் தம்முழ் ஆண்ட குவாடம் என்ற நகரமும், சுமேரிய தம்முழ் மன்னன் ஆண்ட குவாராவுக்கும் இடையில் பெயரில் ஒற்றுமை இருப்பது கவனிக்கத் தக்கது.  ஆப்பிரிக்க - திராவிட  மொழிக் குடும்பத்தை சேர்ந்த மொழிகளுக்கு இடையில், "ரா", "டா" என்று மாறி வரும். இதனை முன்னரே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். இப்போதும் ஈழத் தமிழில் "ta"  என்ற ஆங்கில உச்சரிப்புக்கு இணையாக "ரா" எழுத்து பயன்படுத்தப் படுவது குறிப்பிடத் தக்கது. 

தமிழர்களின் முன்னோர்கள், சுமேரியா (இன்று, ஈராக்) வில் இருந்து குடிபெயர்ந்த மக்களாக இருக்க வேண்டும். அதனை நிரூபிக்கும் மேலதிக ஆதாரங்களை பின்னர் தருகின்றேன். அதற்கு முன்னர், "குமரி கண்டம் கோட்பாட்டை" இங்கே பிரயோகிக்க முடியுமா என்று பார்ப்போம். குமரி கண்டக் கோட்பாட்டை ஆதரிப்பவர்கள், மேற்குறிப்பிட்ட உதாரணத்திற்கு பின்வருமாறு விளக்கம் அளிக்கலாம். அதாவது, குமரி கண்டத்தில் தோன்றிய தமிழினம், இந்தியா வழியாக சுமேரியாவில் (ஈராக்கில்)  சென்று குடியேறியிருக்கலாம். சில தமிழ் அறிஞர்களும் அதனை அடிப்படையாக வைத்து ஆராய்ச்சி நூல்களை எழுதியுள்ளனர். நாம் இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, காலம். சுமேரியர்களின் நாகரீகம் இருந்த அதே காலகட்டத்தில், இன்றைய பாகிஸ்தானில் மொஹஞ்சதாரோ,ஹரப்பா நாகரீகம் இருந்துள்ளது. இன்றைக்கும், அதைத் தான் புராதன இந்திய நாகரீகம் என்று கூறுகின்றனர். அதன் அர்த்தம், மொஹஞ்சதாரோ, ஹரப்பா நாகரீகம் நிலவிய காலத்தில், இந்தியாவில் வேறெங்கும் நாகரிக சமுதாயம் இருக்கவில்லை.

ஈராக்கில் சுமேரிய நாகரீகமும், அதன் மறைவில் தோன்றிய அக்காடிய நாகரீகமும் அழிந்து, பாபிலோனிய நாகரீகம் தோன்றியது. இவை எல்லாம் கி.மு. மூவாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் இருந்துள்ளன. தமிழகத்தின் சங்க காலம், இற்றைக்கு மூவாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் தோன்றியது. சுமேரிய நாகரீகம் மறைந்த பின்னரும், தமிழகத்தின் சங்க கால நாகரீகம் தொடர்ந்திருந்தது. மேலும், இரண்டு நாகரீகங்களுக்கு இடையில் வர்த்தக, கலாச்சாரத் தொடர்புகள் இருந்திருக்கலாம். ஈராக்கில் இருந்து குறைந்தது பத்தாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னராவது, தமிழகத்தில்  குடியேறி விட்ட தமிழர்கள், தமது மூதாதையரின் பூர்வீக மண்ணான சுமேரியாவுடன் தொடர்புகளை பேணி வந்துள்ளனர். இந்த விபரமெல்லாம், எமது சங்க கால முன்னோருக்கு தெரிந்திருக்கும். பிற்காலத்தில் தோன்றிய ஆரிய நாகரீகம், ஈராக்கில் இருந்து இந்தியா வரை பரவியதால், பாபிலோனுடனான தொடர்பு அறுந்து விட்டது.  

பாபிலோனியர்களின் தெய்வமான தம்முஸ் (Tammuz) பற்றி ஏற்கனவே பார்த்தோம். (பார்க்க: ஆடியில் உயிர்த்தெழுந்த கருப்பு இயேசு!) தம்முஸ் என்ற சொல்லுக்கும் தம்முழ் என்ற சொல்லுக்கும் இடையில் ஒற்றுமை இருப்பதை கவனிக்கவும். தம்முஸ் என்பது பாபிலோனிய மொழிப் பெயர் ஆகும். சுமேரிய மொழியில் "துமுழி" (Dumu Zi) என்று அழைத்தார்கள். அதனை அக்காடியர்கள் "தம்முசி"  என்று மாற்றினார்கள். ஆகவே, துமுழி, தம்முசி, தம்முஸ் என்றெல்லாம் மாறிய சொல், தமிழ் ஆகியிருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். தம்முஸ் என்பது ஒரு தெய்வத்தின் பெயர் என்பதால், அந்தத் தெய்வம் தமிழ் மக்களால் வழிபடப் பட்டு வந்திருக்குமல்லவா? பாபிலோனியாவில் வாழ்ந்த மக்கள், ஒவ்வொரு வருடமும் ஆடி மாதத்தில் தம்முஸ் தெய்வத்தின் இறப்பை கொண்டாடுவார்கள். அந்த மாதம், தம்முசின் வாழ்க்கை வரலாற்றை பாட்டாக பாடி, ஒப்பாரி வைப்பது ஒரு மரபாக கடைப்பிடிக்கப் பட்டு வந்தது.

இது குறித்து விவிலிய நூலிலும் எழுதப் பட்டுள்ளது. "பின் அவர் என்னை ஆண்டவரின் இல்லத்தின் வடக்கு வாயிலுக்கு கூட்டி வந்தார். அங்கே பெண்கள் தமுசுக்காக அழுது கொண்டிருந்தனர்." (எசேக்கியேல், 8:14) செத்த வீட்டில் ஒப்பாரி வைக்கும் மரபு, இன்றைக்கும் தமிழர்களால் கடைப்பிடிக்கப் பட்டு வருகின்றது. தமிழர்களின் நாட்டார் பாடல்களும், அதற்கென பாடப்பட்டு வந்தன. பாபிலோனியாவில் தம்முஸ் கடவுளின் சரிதத்தை பாடி ஒப்பாரி வைப்பது போன்று, தமிழர்களின் செத்த வீடுகளிலும், இறந்தவரின் நற்பண்புகளை, செயல்களை குறிப்பிட்டு ஒப்பாரி வைப்பது வழக்கம். அப்படியானால், தமிழர்கள் தம்முஸ் கடவுளையும் வழிபட்டு வந்திருக்க வேண்டும். அது இப்போது எங்கே? தம்முஸ், சிவன் என்ற பெயரில் ஆரியக் கடவுளாக பெயர் மாற்றப் பட்டுள்ளது. ஈராக்கில் இருந்து இந்தியா நோக்கி குடிபெயர்ந்த தமிழர்கள், அங்கிருந்த சிவபெருமானையும் தம்மோடு காவிக் கொண்டு வந்து விட்டார்கள்.  

(தொடரும்)

இந்தத் தொடரின் முன்னைய பதிவுகளை வாசிப்பதற்கு:

1.நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்! நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!
2.பண்டைய எகிப்தின் பத்தினித் தெய்வம்: கண்ணகி அம்மன்
3.சோமாலியர்கள்: தமிழர்களின் மூதாதையர்கள்
4.தமிழர்கள் தொலைத்த ஆப்பிரிக்கக் கடவுள்
5.கோயிலில் பாலியல் தொழில்
6.ஈராக்கில் தோன்றிய தமிழரின் நாகரீகம்
7.ஆடியில் உயிர்த்தெழுந்த, திராவிடர்களின் "கறுப்பு இயேசு!"
8.வேல் முருகன் குடியிருந்த பாக்தாத் நகரம் _____________________________________________________________________

 உசாத்துணை நூல்கள்:
1.From Babylon to Timbuktu, by Rudolph R.Windsor
2.Serpent of the Nile, Women and Dance in the Arab World, by Wendy Buonaventura
3.Myths, Dreams and Mysteries: The Encounter Between Contemporary Faiths and Archaic Realities, by Mircea Eliade
4.Myths of Babylonia and Assyria, by Donald A. Mackenzie
5.Mythology, by C. Scott Littleton
6.Babylon, De Echte Stad en de Mythe, by Tom Boily
7.Civilisation One, by Christopher Knight and Alan Butler
8.Persian Myths, by Vesta Sarkhosh Curtis
9.precolonial Black Africa, by Cheikh Anta Diop

Saturday, October 20, 2012

வேல் முருகன் குடியிருந்த பாக்தாத் நகரம்

நாம் கறுப்பர்!  நமது மொழி தமிழ்!  
நம் தாயகம்  ஆப்பிரிக்கா!
 (எட்டாம் பாகம்)

Marduk & Murugan

ஒரு காலத்தில், ஈராக், சிரியா, லெபனான், இஸ்ரேல் ஆகிய மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வாழ்ந்த திராவிட இன மக்கள் முருகனை கடவுளாக வழிபட்டு வந்தனர். அவர்கள், அந்தக் கடவுளை பேல் (வேல்)  மார்டுக் (முருகன்) என்ற பெயரில் வழிபட்டு வந்தார்கள். வடக்கே இருந்து படையெடுத்து வந்த வெள்ளையின ஆரியர்கள், மத்திய கிழக்கு நாடுகளை ஆக்கிரமித்து, அங்கிருந்த திராவிடர்களின் நாகரீகத்தை அழித்தார்கள். அவர்களின் கோயில்களை சூறையாடி, தெய்வச் சிலைகளை கொள்ளையடித்து சென்றனர். அந்த வரலாற்று உண்மைகள், விவிலிய நூலில் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளன!

"மக்களினத்தார் நடுவே அறிவியுங்கள்; பறைசாற்றுங்கள்; கொடியேற்றுங்கள்; முழக்கம் செய்யுங்கள்; "பாபிலோன் கைப்பற்றப்பட்டது; பேல் சிறுமையுற்றது; மெரோதாக்கு உடைக்கப்பட்டது; அதன் சிலைகள் சிறுமையுற்றன; அதன் உருவங்கள் உடைக்கப்பட்டன, "என்று மறைக்காமல் அறிக்கையிடுங்கள். ஏனெனில், வடக்கினின்று ஓர் இனம் அதை எதிர்த்துவரும். அது பாபிலோனைப் பாழாக்கும். ஒருவனும் அதில் குடியிருக்கமாட்டான். மனிதனும் விலங்கும் அங்கிருந்து தப்பியோடுவர்."
- விவிலியம், எரேமியா (அதிகாரம் 50-2)

கறுப்புத் தலையும், குள்ளமான உருவமும் கொண்ட  சுமேரியர்கள், எங்கேயிருந்து ஈராக்கிற்கு வந்தார்கள் என்று எழுதி வைக்கவில்லை. ஆயினும், அந்தப் பிராந்தியத்தில், அன்றைய காலகட்டத்தில் அறிவில் சிறந்த மக்கள் அவர்களாக இருந்தனர். எந்த மொழிக் குடும்பத்தை சேர்ந்தது என்று இலகுவாக கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவுக்கு, விசித்திரமான மொழி ஒன்றைப் பேசினார்கள். சுமேரியர்களின் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள், சுமேரிய நாகரீகத்தின் வீழ்ச்சியுடன் அழிந்து விடவில்லை. கிரேக்கர்களாலும், அரேபியர்களாலும் பாதுகாக்கப் பட்டு வந்தன. 19 ம் நூற்றாண்டில், ஐரோப்பிய காலனியாதிக்கவாதிகள் அவற்றை உலகம் முழுவதும் போதித்தார்கள். அப்போது நாங்கள், ஐரோப்பியர்களின் அறிவியல் திருட்டை தெரிந்து கொள்ளாமல், வெள்ளை இனத்தின் அறிவுக் கூர்மையை எண்ணி மெச்சினோம். ஈராக்கை ஆக்கிரமித்த ஆங்கிலேயர்களும், சிரியாவை ஆக்கிரமித்த பிரெஞ்சுக் காரர்களும், பல அறிவுச் செல்வங்களை கொள்ளையடிச் சென்று விட்டார்கள். சிலவற்றை மட்டும், லண்டன், பாரிஸ் அருங்காட்சியகங்களில் காட்சிக்கு வைத்தார்கள். 

இருப்பினும், 20 ம் நூற்றாண்டு, ஈராக்கில் நடத்தப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சிகளில் சில பெறுமதி மிக்க ஆவணங்கள் கிடைத்தன. நிலத்திற்கடியில் புதைந்திருந்த களி மண் தட்டுகளில் இருந்து புதிய தகவல்கள் கிடைத்தன. நாம் கற்று வந்த உலக வரலாற்றை மாற்றி எழுத வேண்டிய அளவுக்கு முக்கியமான தகவல்களைக் கொண்டிருந்தன. அந்த களிமண் தட்டுகள், சுமேரியர் காலத்தில் நூல்களாகவும், செய்தி மடல்களாகவும் பயன்பட்டன. சுமேரியர்கள் தமது கடவுள்களைப் போற்றும் புராணக் கதைகளை மட்டும் அவற்றில் எழுதி வைக்கவில்லை. பண்டைய சரித்திரம், தற்கால சரித்திரம், இலக்கியம், அறிவியல், வான சாஸ்திரம், கணிதம், சட்டம்..... அதாவது, நவீன உலகில் பல்வேறு புலமை சார் நூல்கள் எழுதப் படுவதைப் போல, ஐயாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் எழுதி வைத்துள்ளார்கள். சுமேரியர்கள், 60 என்ற இலக்கத்தை வைத்து அனைத்தையும் கணித்து வந்தனர். 360 பாகையில் அளவிட தெரிந்து வைத்திருந்தனர்.  60 நொடிகள், 60 நிமிடங்கள் என்று நேரத்தை கணக்கிட கற்றிருந்தனர். ஒரு நாளில் 12 மணித்தியாலங்கள் என்று கணித்திருந்தனர். ஆனால், அவை முற்பகல், பிற்பகல் என்று பிரிக்கப்பட்ட இரட்டை மணித்தியாலங்கள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒரு வருடத்திற்கு 365 நாட்கள் இருக்கின்றன, அதிலும் கால்வாசி, அரைவாசி நாள் மிச்சம் வருகின்றது என்றும் தெரிந்து வைத்திருந்தனர். காலத்தை அத்தனை துல்லியமாக கணக்கிட தெரிந்தவர்கள், அன்றைய உலகில் வேறெங்கும் தோன்றியிருக்கவில்லை. 

ஐயாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் அறிவியலில் சிறந்து விளங்கிய, புத்திக் கூர்மை மிக்க சுமேரியர்களின் நாகரீகத்தை, பிற இனங்கள் பின்பற்றியதில் வியப்பில்லை. அந்தப் பிராந்தியத்தில், வேறொரு இடத்தில் இராணுவப் பலம் பெற்று, சாம்ராஜ்யங்களை ஸ்தாபித்த அக்காடியர்கள், பாபிலோனியர்கள், அசிரியர்கள்  எல்லோரும் சுமேரிய நாகரீகத்தை பின்பற்றினார்கள். அவர்கள் மட்டுமல்ல, பிற்காலத்தில் மதத்தை முதன்மைப் படுத்தி ஆண்ட, யூதர்கள் அரேபியர்கள் கூட, ஏதோ ஒரு வகையில் சுமேரியர்களுக்கு நன்றிக் கடன் பட்டுள்ளனர். அத்தகைய பெருமைக்குரிய சுமேரியர்கள் யார்? அவர்களது முன்னோர்கள், வேற்றுக் கிரகத்தில் இருந்து வந்து குடியேறியிருக்கலாம் என்ற கதை சுமேரியர் காலத்திலேயே பிரபலமாக இருந்தது. கோள்களையும், நட்சத்திரங்களையும் பற்றி விரிவாகத் தெரிந்து வைத்திருந்த காரணத்தால், அவர்கள் அப்படி ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கலாம். ஆனால், பண்டைய உலகில் சுமேரியர்கள் மட்டும் வான சாஸ்திர அறிவியல் தெரிந்திருக்கவில்லை. எகிப்தியர்களும் அவற்றை அறிந்திருந்தனர். இன்றைக்கும் ஆப்பிரிக்காவில் வாழும், டோகொன்  என்ற பழங்குடி இன மக்கள், வான சாஸ்திரத்தை தமது முன்னோர்களிடம் இருந்து கற்று வந்துள்ளனர். சுமேரியர்கள் ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்தில் இருந்து குடிபெயர்ந்து சென்று சென்றிருக்கலாம் என்ற முடிவுக்கு வரக் கூடிய ஆதாரங்கள் பலவுள்ளன. 

சுமேரியர்கள் பேசிய மொழியில் காணப்பட்ட சில சொற்கள், மற்றும் மத நம்பிக்கைகள் ஆகியனவற்றை வைத்து, சில முடிவுகளுக்கு வரலாம். அவர்களது மத நம்பிக்கைகள், பண்டைய எகிப்தின் பாரோ மன்னர்களின் மத நம்பிக்கைகளுடன் ஒத்துப் போகின்றது. மேலும், "என்கி" என்ற முழுமுதற் கடவுட் கோட்பாடும், இன்றைய கென்யாவில் நிலவுவதை ஏற்கனவே சுட்டிக் காட்டியுள்ளேன். ஆகையினால், சுமேரியர்கள் ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து சென்று, மத்திய கிழக்கில் குடியேறி இருக்கலாம். ஏற்கனவே அந்தப் பிரதேசத்தில் வாழ்ந்து வந்த, பல்வேறு செமிட்டிக் மொழிகளைப் பேசும் மக்களும், சுமேரியர்களுடன் ஒன்று கலந்திருக்கலாம். (அன்றைய காலத்தில் ஹீபுரு, அரபு போன்ற மொழிகள் தோன்றியிருக்கவில்லை.) செமிட்டிக் மொழிகளைப் பேசிய மக்கள், சுமேரியர்களிடம் இருந்து தான் நாகரீகத்தை கற்றுக் கொண்டனர். மேலும் இவர்கள் எல்லோரும், பல்லாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து, திராவிடர்களாக மாறிய இனங்களாக இருக்கலாம். அதனால் தான் பிற்காலத்தில் சுமேரியர்களை வென்று, மிகப் பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கிய அக்காடியர்கள் காலத்திலும், மிகப்பெரிய பண்பாட்டு மாற்றம் எதுவும் நடந்து விடவில்லை. பாபிலோனிய நாகரீகத்திலும் அது தான் நிலைமை. அக்காடிய, பாபிலோனிய ஆளும் வர்க்க பிரதிநிதிகள் பேசிய மொழி ஆட்சி மொழியாகியது. அதனால், தெய்வங்களின் பெயர்களும், புராணக் கதைகளும் சில மாற்றங்களுக்குட்பட்டன. 

பூமி தோன்றியது பற்றிய சுமேரியர்களின் புராணக்கதை சுவாரஸ்யமானது. ஆரம்பத்தில் ஆகாயம், பூமி, நீர், வளி  மண்டலம் எல்லாம் ஒன்றாக பந்து போல இருந்தனவாம். சமுத்திரத் தேவதை தியாமட்டின் அடாவடித்தனங்களை அடக்குவதற்காக, கடவுளர் எல்லாம் ஒன்று கூடி, மார்டுக் என்ற தெய்வத்திற்கு வல்லமை கொடுத்து அனுப்புகின்றனர். முழுமுதற் கடவுளான என்கிக்கும், அவர் துணைவி தம்கினாவுக்கும் பிறந்த புதல்வன் தான் மார்டுக். ராட்சத தேவதையான தியாமட்டும், மார்டுக்கும் கடுமையாக மோதிக் கொண்டார்கள். இந்து புராணங்களில் வரும் அசுரர்களைப் போன்ற தீய சக்திகளைக் கொண்ட படைகளை எதிர்த்துப் போரிட்டு துவம்சம் செய்த மார்டுக், இறுதியில் தியாமட்டை கொல்கிறார். அசுர கணங்களின் தலைவியான  தியாமட்டின் உடல் இரண்டாகப் பிளக்கப் படுகின்றது. அதில் ஒரு பகுதி ஆகாயமாகவும், மறு பகுதி பூமியாகவும் மாறியது. மார்டுக், மும்மூர்த்திகளான அணு, எயா, என்லில் ஆகிய கடவுளர்களை, முறையே ஆகாயம், பூமி, வளிமண்டலம் ஆகிய பகுதிகளுக்கு அதிபதி ஆக்குகிறார்.

சுமேரியாவில் மார்டுக் கடவுளுக்கு பிரதான இடம் கிடைத்திருந்தது. ஏறக்குறைய முழுமுதற் கடவுளாக வழிபடப் பட்டு வந்தது. சுமேரியர்கள் வழிபட்டு வந்த மார்டுக் கடவுளின் கதை, இந்து மதத்தில் முருகக் கடவுளை நினைவு படுத்துகின்றது. கந்தபுராணத்தில் வரும் சூரன் போர் பற்றிய கதை முக்கியமாக கவனிக்கப்பட வேண்டும். மார்டுக், தியாமட்  அனுப்பிய தீய சக்திகளுடன் மோதியதைப் போன்று, முருகனும் சூரனின் படைகளுடன் மோதுகின்றார். இறுதியில், சூரனைக் கொன்று, அவன் உடலை இரண்டாகப் பிளந்து, சேவலும், மயிலுமாக ஆக்குகின்றார். இரண்டு கதைகளுக்கும் இடையில் காணப்படும் ஒற்றுமைகள் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. சூர சம்ஹாரத்தில், முருகன் வேல் வீசி சூரனைக் கொல்கிறார். சுமேரியரின் கதையில், மார்டுக் சூலம் போன்ற ஆயுதத்தை வீசி தியாமட்டை கொன்றார். 

ஈராக்கில் அகழ்வாராய்ச்சியில் கண்டெடுத்த மார்டுக் சிற்பங்கள் சிலவற்றில், மார்டுக் கையில் உள்ள சூலாயுதம் வேல் போன்று காட்சியளிக்கின்றது. சுமேரியர்கள் பயன்படுத்திய முத்திரைகளிலும், அது வேல் மாதிரியே தெரிகின்றது. சூரனின் உடலைப் பிளந்த முருகன், அதில் ஒரு பகுதியை மயிலாக்கி, தனது வாகனமாக பயன்படுத்தியதாக கந்த புராணம் கூறுகின்றது.  சுமேரியர்களின் புராணக்கதை ஒன்று, தியாமட் ஒரு பறக்கும் டிராகன் என்கிறது. மார்டுக் அதனை ஒரு வாகனமாக பயன்படுத்தி பறந்து திரிவதுண்டு. இது எல்லாவற்றையும் விட, "மார்டுக் - முருகன்" ஆகிய  இரண்டு பெயர்களிலும்  உள்ள ஒற்றுமையைக் கவனிக்கவும். மேலும், சுமேரியர்கள் மார்டுக்கை "பேல்" (Bēl) என்ற பெயராலும் வழிபட்டு வந்துள்ளனர். சுமேரிய மொழியில், பேல்  என்றால் பிரபு  என்று அர்த்தம். அக்காடிய மொழியில் அதனை "பேலு"  என்று அழைத்தார்கள். தமிழ் மொழியில், "B" உச்சரிப்பு கிடையாது. அதற்குப் பதிலாக "வே"  என்ற எழுத்தைப் பாவிப்பதுண்டு. ஆகவே பேல், வேல் என்று மாறியிருக்கும். பேலு, வேலு வாகியிருக்கும். இது போன்ற மாற்றங்கள், வேறு சொற்களிலும் ஏற்பட்டுள்ளன. 

ஆரியர்கள் இமயமலைப் பள்ளத்தாக்கு வழியாக இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தார்கள் என்று கூறப்படும் கோட்பாட்டில், பல குறைபாடுகள் காணப்படுவதை ஏற்கனவே பல தடவைகள் குறிப்பிட்டு எழுதியுள்ளேன். மத்திய ஆசியாவை சேர்ந்த ஆரியர்கள், இடையில் எந்த நாட்டையும் கைப்பற்றாமல், நேராக இந்தியா நோக்கி வந்ததாக சொல்லப்படுவது ஒரு புனைவு ஆகும். ஆரியர்களின் குடிபெயர்தல், இன்றைய துருக்கியில் இருந்து தொடங்கியது என்று, சமீபத்திய ஆய்வு ஒன்று தெரிவிக்கின்றது. இந்தக் கட்டுரையிலும், அந்தக் கோட்பாட்டை வலியுறுத்தும் சான்றுகளை நாம் தேடலாம். அதாவது, இந்தியா மீதான ஆரியரின் படையெடுப்பு நடப்பதற்கு முன்னர், அல்லது சம காலத்திலாவது, கறுப்பின திராவிடர்களின் ஈராக், வெள்ளையின ஆரியர்களினால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டது. 

இன்றைய ஈராக் நாட்டிற்கு மேலே, துருக்கி இருப்பது வரைபடத்தை பார்த்தாலே புரியும். இன்றைக்கும், வட ஈராக்கிய பகுதிகளிலும், அதன் எல்லையோரமான கிழக்கு துருக்கியிலும் குர்து மொழி பேசும் மக்கள் வாழ்கின்றனர். குர்து மொழியானது, "ஆரிய மொழிகளான"  பார்சி, சமஸ்கிருதம் போன்றவற்றுடன் தொடர்புடையது. மேலும், 19 ம் நூற்றாண்டு வரையிலும் கூட, கிழக்கு துருக்கியின் சில பகுதிகள் ஆர்மேனியா நாட்டிற்கு சொந்தமாக இருந்தன. கிறிஸ்துவுக்கு முன்னர், இன்றைய சிரியா வரை விரிந்திருந்த மாபெரும் ஆர்மேனிய சாம்ராஜ்யத்தின் எல்லையில், ஈரானிய பார்த்திய சாம்ராஜ்யம் இருந்தது. பார்த்தியர்களும், ஆர்மேனியர்களும் வெள்ளை இனத்தை சேர்ந்தவர்கள் என்பது இங்கே குறிப்பிடத் தக்கது. சுருக்கமாக, இற்றைக்கு 2500 - 3500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே, ஈராக், ஈரான், சிரியா ஆகிய நாடுகள் வெள்ளையின ஆரியர்களினால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டு விட்டது. அப்படியானால், அதற்கு முன்னர் கூட, ஆரியர்களின் படையெடுப்புகள் நடந்திருக்குமல்லவா?  

கறுப்பின திராவிடர்களான சுமேரியர்களின் நாகரீகம், மெல்ல மெல்ல அக்காடியர்களினால் உள்வாங்கப் பட்டது. அக்காட்  என்ற ஊரை சேர்ந்த அரச பரம்பரை என்பதால், அக்காடியர்கள் என்ற பெயர் வந்தது. இன்று மறைந்து விட்ட செமிட்டிக் மொழி ஒன்றை பேசிய அக்காடியர்களும், உலகில் வேறெங்கும் பேசப்படாத தனித்துவமான மொழி ஒன்றைப் பேசிய சுமேரியர்களும் மொழியால் வேறுபட்டவர்கள். ஆனால் இனத்தால் ஒன்று பட்டவர்கள். அவர்களுக்கு இடையில் கலாச்சார ஒற்றுமைகளும் இருந்தன. உதாரணத்திற்கு, தமிழர்களும், கன்னடர்களும்,சிங்களவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் புரியாத மொழிகளைப் பேசினாலும், அவர்கள் எல்லோரும் ஒரே திராவிட இனத்தை சேர்ந்தவர்கள் என்பதை மறுக்க முடியாது. பண்டைய ஈராக்கில், இராணுவ பலத்தினால் மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தை கட்டிய அக்காடியர்கள் மட்டுமல்ல, பாபிலோனியர்கள், காசியர்கள் எல்லோருமே ஒரே திராவிட இனத்தை சேர்ந்த, ஆனால் வேறுபட்ட மொழிகளைப் பேசிய மக்களாக இருக்கலாம். காலப்போக்கில், சுமேரியர்கள் தம்மீது மேலாதிக்கம் செலுத்திய அக்காடிய, அல்லது பாபிலோனிய மொழிகளை பேசத் தொடங்கி விட்டனர். அதனால், சுமேரியர்கள் வரலாற்றில் இருந்து மறைந்து விட்டனர். காசியர்கள் ஒரு ஆளும் வர்க்கமாக இருந்த போதிலும்,  தமது மொழியை புறக்கணித்து, அக்காடிய மொழியை உத்தியோகபூர்வ மொழியாக பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர்.

காசியர்களின் சாம்ராஜ்ய காலத்தில் தான் ஆரியர்களின் பெருமளவிலான படையெடுப்பு நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். அந்தக் காலத்தில், பாபிலோன் நகரம் செல்வச் செழிப்பில் சிறந்து விளங்கியது. அன்றிருந்த மத்திய கிழக்கு ஆசியாவிலும், முழு ஐரோப்பாவிலும், பாபிலோன் போன்ற உன்னத நாகரீகமடைந்த நகரம் தோன்றியிருக்கவில்லை. அன்று, மேற்கே துருக்கி பகுதிகளில் வாழ்ந்த, ஹித்தித் இன மக்கள், பாபிலோனியாவின் செழிப்பில் பொறாமை கொண்டிருக்கலாம். பெரும் படையெடுத்து வந்து பாபிலோனியாவை ஆக்கிரமித்தனர். பாபிலோன் நகரத்தை அழித்து  நாசமாக்கினார்கள். அங்கிருந்த, மிகப்பெரிய மார்டுக் தெய்வச் சிலையை கொள்ளையடித்து சென்றார்கள். 

காசி மக்களும் கறுப்பினத் திராவிடர்களாக இருக்க வேண்டும். ஆப்பிரிக்காவில் பண்டைய குஷ் ராஜ்யத்தின் பெயர், அங்கிருந்து குடிபெயர்ந்த மக்களைக் குறிக்கவும் பயன்பட்டது. அது வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறு உச்சரிப்பில் சொல்லப்பட்டாலும், மூலம் ஒன்றாக இருக்கலாம். இன்றைய பாகிஸ்தானில் இருந்த குஷானா சாம்ராஜ்யம், வட இந்தியாவில் காசி நகரம், என்பன ஆப்பிரிக்க குஷ் இன மக்களுடனான தொடர்பை குறிக்கின்றது. காசி அரச பரம்பரையினர், ஹித்தித் ஆக்கிரமிப்பாளர்களுடன் போரிட்டு, பாபிலோனியாவை விடுதலை செய்தது மட்டுமல்ல, கொள்ளையடிக்கப் பட்ட மார்டுக் சிலையையும் மீட்டுக் கொண்டு வந்தனர். பாபிலோன் நகரில் உடைந்த கோயிலை மீண்டும் கட்டி, மார்டுக் சிலையை அதிலே பிரதிஷ்டை செய்து வைத்தனர். இதிலே குறிப்பிடத் தக்க அம்சம் என்னவெனில், காசி மக்கள் வேறு மொழி பேசினாலும், அவர்களும் மார்டுக் போன்ற தெய்வம் ஒன்றை வழிபட்டு வந்தனர். மார்டுக் கடவுளுக்கு அவர்களது மொழியில், ஷுகமுனா என்று பெயர். அந்தப் பெயர்ச்சொல், முருகக் கடவுளின் இன்னொரு பெயரான ஷண்முகனை நினைவு படுத்துகின்றதல்லவா? நிச்சயமாக, வெள்ளையின ஆரியர்கள் திராவிடர்களின் மத நம்பிக்கையை கொண்டிருக்கவில்லை. அதனால், படையெடுப்புகளின் பொழுது கோயில்களை சூறையாடினார்கள். அங்கிருந்த தெய்வச் சிலைகளை உடைத்தார்கள். அத்தகைய சம்பவம் ஒன்று விவிலிய நூலிலும் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது. 

"மக்களினத்தார் நடுவே அறிவியுங்கள்; பறைசாற்றுங்கள்; கொடியேற்றுங்கள்; முழக்கம் செய்யுங்கள்; "பாபிலோன் கைப்பற்றப்பட்டது; பேல் சிறுமையுற்றது; மெரோதாக்கு உடைக்கப்பட்டது; அதன் சிலைகள் சிறுமையுற்றன; அதன் உருவங்கள் உடைக்கப்பட்டன, "என்று மறைக்காமல் அறிக்கையிடுங்கள். ஏனெனில், வடக்கினின்று ஓர் இனம் அதை எதிர்த்துவரும். அது பாபிலோனைப் பாழாக்கும். ஒருவனும் அதில் குடியிருக்கமாட்டான். மனிதனும் விலங்கும் அங்கிருந்து தப்பியோடுவர்." - விவிலியம், எரேமியா (அதிகாரம் 50-2)

விவிலிய நூலில் எழுதப் பட்டுள்ள "பேல்", மார்டுக் (மெரோதாக்கு) கடவுளைக் குறிக்கும். ஈராக்கில் மட்டுமல்லாது, சிரியா, லெபனான், இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகளிலும் அந்தக் காலத்தில் மார்டுக் தெய்வத்திற்கு கோயில்கள் இருந்துள்ளன. அந்த நாடுகளில், மார்டுக் BEL/BAAL  என்று அழைக்கப் பட்டது. பேல் அல்லது பால் என்றால், (எம்மை ஆளும்) பிரபு அல்லது ஆண்டவர் என்று அர்த்தமாகும். பைபிளில் குறிப்பிடப் படும், "பாபிலோனை பாழாக்கிய, வடக்கிலிருந்து வந்த இனம் எது?" உலக வரைபடத்தை எடுத்து பார்த்தால், அதற்கான விடை கிடைக்கிறது. பாபிலோனுக்கு வடக்கே இருந்து வந்தவர்கள், ஆரிய மொழிகளைப் பேசிய வெள்ளையினத்தவர் அன்றி வேறு யார்? அதற்கான சான்றுகள் இன்றைக்கும் உள்ளன. பாபிலோன் அல்லது இன்றைய பாக்தாதிற்கு மேலே, குர்தியர்கள் வாழ்கின்றனர். அவர்கள் பேசும் குர்து மொழி, இந்தோ-ஆரிய மொழிக் குடும்பத்தை சேர்ந்தது. அங்கிருந்து வடக்கே, ஆர்மேனியா, அசர்பைஜான் போன்ற நாடுகள் உள்ளன. ஆர்மேனியர்கள் ஐரோப்பியர்கள். அசெரிகள் துருக்கியர்கள். இவ்விரண்டுமே வெள்ளையின ஆரிய இனங்கள். அப்படியானால், இந்து மத வேதங்களில் எழுதப்பட்ட, தேவர்கள், அசுரர்களுக்கு இடையிலான போர்களும் பண்டைய ஈராக்கில் நடந்திருக்க வேண்டுமல்லவா?  ஆமாம், அதனை நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள் நிறைய இருக்கின்றன.  

(தொடரும்)


இந்தத் தொடரின் முன்னைய பதிவுகளை வாசிப்பதற்கு:
1.நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்! நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!
2.பண்டைய எகிப்தின் பத்தினித் தெய்வம்: கண்ணகி அம்மன்
3.சோமாலியர்கள்: தமிழர்களின் மூதாதையர்கள்
4.தமிழர்கள் தொலைத்த ஆப்பிரிக்கக் கடவுள்
5.கோயிலில் பாலியல் தொழில்
6.ஈராக்கில் தோன்றிய தமிழரின் நாகரீகம்
7.ஆடியில் உயிர்த்தெழுந்த, திராவிடர்களின் "கறுப்பு இயேசு!" _____________________________________________________________________

 உசாத்துணை நூல்கள்:
1.From Babylon to Timbuktu, by Rudolph R.Windsor
2.Serpent of the Nile, Women and Dance in the Arab World, by Wendy Buonaventura
3.Myths, Dreams and Mysteries: The Encounter Between Contemporary Faiths and Archaic Realities, by Mircea Eliade
4.Myths of Babylonia and Assyria, by Donald A. Mackenzie
5.Mythology, by C. Scott Littleton
6.Babylon, De Echte Stad en de Mythe, by Tom Boily
7.Civilisation One, by Christopher Knight and Alan Butler

Wednesday, October 17, 2012

ஆடியில் உயிர்த்தெழுந்த, திராவிடர்களின் "கறுப்பு இயேசு!"

நாம் கறுப்பர்! 
நமது மொழி தமிழ்! 
நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!

 (பண்டைய தமிழரின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறு )

  (ஏழாம் பாகம்)


"  பின் அவர் என்னை ஆண்டவரது இல்லத்தின் வடக்கு வாயிலுக்குக் கூட்டிவந்தார். அங்கே பெண்கள் உட்கார்ந்து தம்மூசுக்காக அழுது கொண்டிருந்தனர். அவர் என்னை நோக்கி, "பார்த்தாயா? மானிடா! மீண்டும் திரும்பி வா. இவற்றிலும் பெரிய அருவருக்கத்தக்க செயல்களைக் காணப்போகிறாய்" என்றார். அவர் என்னை ஆண்டவரது இல்லத்தின் உள் கூடத்திற்குக் கூட்டி வந்தார். அங்கே ஆண்டவரது கோவிலின் வாயிற்பகுதியில், மண்டபத்திற்கும், பீடத்திற்கும் இடையில், ஏறக்குறைய இருபத்தைந்து பேரைக் கண்டேன். அவர்களின் முதுகு ஆண்டவரது இல்லத்தையும் முகம் கிழக்குத் திசையையும் நோக்கி இருந்தன. அவர்கள் கிழக்கே பார்த்துக் கதிரவனைத் தொழுது கொண்டிருந்தனர்."   
- விவிலியம், எசேக்கியேல், அதிகாரம் 8 (14-16)
"ஆடி மாதத்தில், திருமணம் போன்ற நற்காரியங்களில் ஈடுபடுவதில்லை" என்பது, இன்றைக்கும் தமிழர்கள் பின்பற்றும் வழக்கமாகும். அது ஏன் என்ற காரணம் பலருக்கு தெரியாது. அதே நேரம், "ஆடிப் பட்டம் தேடி விதை"  என்ற பழமொழி ஒன்றுண்டு. விவசாயிகளுக்கு சிறந்த மாதமாக கருதப்படும் ஆடி மாதம், எதற்காக அப்படி ஒரு கெட்ட  பெயரை சம்பாதித்துள்ளது? நாங்கள் தமிழ் மொழி பேசும் ஆப்பிரிக்க கருப்பர்கள் என்பதால், எமது முன்னோரின் பழக்க வழக்கங்களை விடாமல் பின்பற்றி வருகின்றோம்.

ஆடி மாதம்,தமிழர்களின் அறுந்து போன தொடர்பு ஒன்றை இன்றைக்கும் நினைவுபடுத்துகின்றது. உலகில் முன்தோன்றிய மூத்தகுடி என்ற பெருமை பாடுவதில் தமிழன் சளைத்தவன் அல்ல. ஆயினும், அந்த மூத்த குடிக்கு அன்றிருந்த பெயர் வேறு. அதிலிருந்து கிளைகளாக பிரிந்தவை இன்று பல்வேறு திராவிட மொழிகளைப் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து இடம்பெயர்ந்து வந்த நமது முன்னோர்கள், இன்றைய ஈராக் பிரதேசத்தில் குடியேறிய பின்னர் தான் நாகரீகமடைந்தனர். அங்கே "ஊர்"  என்ற பெயரில் நகரங்களை அமைத்து, தேச பரிபாலனம் செய்தனர். பேச்சு மொழிக்கு எழுத்து வடிவத்தைக் கண்டுபிடித்தார்கள். ஆப்பிரிக்காவில் வாழ்ந்த காலத்தில், இயற்கையோடொன்றி வழிபட்டு வந்த தெய்வங்களுக்கு, பல்வேறு புராணக் கதைகளை உருவாக்கினார்கள். அந்தக் கதைகளின் மூலம், சிக்கலான தத்துவார்த்த கேள்விகளுக்கு விடை காண முயற்சித்தார்கள். தமது தெய்வங்களை வழிபடுவதற்காக, அவற்றை போற்றிப் புகழ் பாடும் செய்யுள்களை இயற்றினார்கள். இந்த செய்யுள் இயற்றும் கலை, வட இந்தியாவில் வேத காலத்திலும், தென் இந்தியாவில் சங்க காலத்திலும் தொடர்ந்தது. 

ஈராக்கில் வாழ்ந்த தமிழர்களினதும், பிற திராவிட இனங்களினதும் மூதாதையரின் பெயர் சுமேரியர்கள். உலகில் முதல் தோன்றிய நாகரீகத்தைக் கொண்டவர்கள். சுமேரிய நாகரீகம், ஹரப்பா நாகரீகத்திற்கும் முந்தியது. சில ஆயிரம் வருடங்களுக்குப் பின்னர் அது பாபிலோனிய நாகரீகமாக உருமாறியது. கிட்டத்தட்ட அதே காலப்பகுதியில், ஒரு சிறுபான்மையினமான யூதர்களின் நாகரீகமும் துளிர் விட்டிருந்தது. பாபிலோனிய சாம்ராஜ்யத்தின் பிரஜைகளாக வாழ்ந்த யூதர்கள், அன்று நிலவிய முக்கிய கதைகளை விவிலிய நூலில் (யூத மதப்பெயர் "தோரா") பதிவு செய்தனர். அதனால், அன்றைய ஈராக்கிய நாகரீகம் பற்றி நாம் சிறிதளவேனும் அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. இருப்பினும், யூதர்களின் புனித நூல் உருவான காலத்தில், பல பெயர்கள் மாறி விட்டிருந்தன. குறிப்பாக தெய்வங்களின், இடங்களின் பெயர்கள், அவற்றின் மூலப் பெயர்களில் இருந்து பெருமளவு மாறுபட்டிருந்தன. பாபிலோனியர்கள், அசிரியர்கள்  தமது மொழிகளில் இட்ட பெயர்கள் அப்படியே பைபிளில் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது. ஆயினும், அதே தெய்வங்களுக்கு, அதே இடங்களுக்கு பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர், சுமேரியர்கள் வைத்த பெயர்கள் மறைந்து விட்டன. அதே போன்று, சுமேரியர்களின் புராணக் கதைகள், பிற்காலத்தில் பாபிலோனியர்களால் சிறிய மாற்றங்களுடன் பாதுகாக்கப் பட்டு வந்தன. யூதர்கள், அவற்றை "ஆண்டவரால் அருளிச் செய்யப்பட்ட"  கதைகளாக விவிலிய நூலில் எழுதி வைத்து விட்டனர். கிறிஸ்தவர்களும் தம் பங்கிற்கு சிலவற்றை பயன்படுத்த தொடங்கினார்கள். 

உதாரணத்திற்கு, ஊழிப் பெருவெள்ளம் பற்றிய கதையும், அதிலிருந்து தப்புவதற்கு நோவா கப்பல் ஒன்றை தயாரித்த கதையும் விவிலிய நூலில் எழுதப் பட்டுள்ளது. அதே ஊழிப் பெருவெள்ளம்  மாதிரியான கதை, யூத மதம் தோன்றுவதற்கு ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த சுமேரியர்களினால் பாடப் பட்டு வந்த புராணக் கதையை நினைவு படுத்துகின்றது.  சுமேரியர்கள் தமது தெய்வங்களின் கதைகளை களிமண் தட்டுகளில் எழுதி வைத்துள்ளனர். அவை இன்றைக்கும் ஈராக் அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப் பட்டுள்ளன. அட்ராகாசிஸ் என்ற கதை, விவிலிய நோவா கதையுடன் பெருமளவு ஒத்துப் போகின்றது. (The Story of Atrahasishttp://faculty.gvsu.edu/websterm/Atrahasi.htm ) நமது காலத்தில் இதனை ஒரு மோசடி, இலக்கியத் திருட்டு என்றெல்லாம் கூறலாம். ஆனால், அனைத்து மதங்களும், அனைத்து இனங்களும் ஒரே மூலத்தில் இருந்து பிறந்தவை என்பதை நாங்கள் மறந்து விட்டதால் ஏற்பட்ட குழப்பம் இது. நாகரிக வளர்ச்சி காரணமாக, தமக்கென தனியான மதங்களையும், மொழிகளையும் உருவாக்கிக் கொண்ட மக்கள், ஒரே பூர்வீகத்தை கொண்ட சகோதர இனங்களை,எதிரிகளாக கருதும் குறுகிய மனப்பான்மை, இன்றைக்கும் காணப்படுகின்றது. தான் மட்டுமே சிறந்தவன் என்ற அகந்தையும், தன் முனைப்பும் இல்லாதவர்கள் மட்டுமே மூத்தகுடிப் பெருமை பேச தகுதியுடையவர்கள். மத்திய கிழக்கை சேர்ந்த யூதர்கள், கிறிஸ்தவர்கள், இஸ்லாமியர்கள் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியான கதைகளை தமது புனித நூல்களில் எழுதி வைத்திருப்பது தற்செயலானதல்ல. இந்த மும்மதங்களுக்கும் மூலம் ஒன்று தான். ஈராக்கில் தோன்றிய நாகரீகத்தில் இருந்து தான் அந்த நதிமூலம் தொடங்குகின்றது. அந்த நாகரீகம் கறுப்பின மக்களுடையது என்பதை நாம் மறந்து விடலாகாது. 

கிறிஸ்தவர்கள் கொண்டாடும் ஈஸ்டர் பண்டிகை, பாபிலோனியர்களின் இஷ்தார் தெய்வத்திற்கான பண்டிகை என்பதனை ஏற்கனவே பார்த்தோம். பாபிலோனியர்களின் வேறெந்தக் கலாச்சாரக் கூறுகள், கிறிஸ்தவ மதத்தில் காணப்படுகின்றன என்பதனை, நாம் இப்போது பார்ப்போம். இந்துப் புராணக் கதைகள் போன்று, சுமேரியர்களின் அல்லது பாபிலோனியர்களின் கடவுளரும் மனித வடிவில் அவதாரம் எடுப்பதுண்டு. சுமேரியர்களால் தமுசி என்றும், பாபிலோனியர்களால்  தம்முஸ் என்றும் அழைக்கப்பட்ட அவதார புருஷனின் கதை மிகவும் பிரபலமானது. அந்த தெய்வத்தை போற்றிப் பாடும் செய்யுள்கள் அளவுக்கு அதிகமாகவே காணப்படுகின்றன. குழந்தையாக அவதரித்த தினத்தில் இருந்து மரணமடைந்த இறுதிக் கணம் வரை ஒரு தனி மனிதனின் காவியம் போன்று பாடப் பட்டு வந்தது. அந்தக் கதையில், தமுசி/தம்முஸ் ஒரு ஆடு, மாடு மேய்க்கும் இடையனாக அறிமுகமாகிறார். பருவ வயதை அடைந்ததும், அவரை மணம் முடிக்க காத்திருக்கும் அரசனின் மகளாக, இஷ்தார் கடவுள் அவதாரம் எடுத்துள்ளார். இருவரையும் சுற்றி புனையப் பட்ட காதல் காவியம், ரோமியோ-ஜூலியட் கதையை விடப் பழமையானது.  தம்முஸ், தனக்கேற்ற கணவனா என்று கண்டறிவதற்காக , இஷ்தார் பல சோதனைகளை வைக்கிறார். அதிலே கேட்கப்படும் கேள்விகள், விவசாய சமூகம் சம்பந்தமானவை. அதாவது, கால்நடைகளை மேய்த்து வந்த புராதன கால சமுதாயத்திற்கும், விவசாய தொழில்நுட்பம் தெரிந்த நவீன கால சமுதாயத்திற்கும் இடைப்பட்ட முரண்பாடுகளை அதில் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள். விவசாய சமூகம், தன்னை நாகரீகமடைந்த சமூகமாக கருதிக் கொண்ட காலத்தில் இந்தப் புராணக் கதை தோன்றியுள்ளது. இஷ்தாரின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கும் தம்முஸ், கால்நடை வளர்ப்பின் சிறப்பைப் பற்றிப் பாடுகின்றார். இறுதியில், இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்வதன் மூலம், புராதன சமுதாயமும், நவீன சமுதாயமும் ஒன்று சேருகின்றன. 

தம்முஸ்-இஷ்தார் காதல் ஜோடியின் இல்லற வாழ்க்கை அதிக காலம் நீடிக்கவில்லை. தம்முசை ஒரு காட்டுப் பன்றி அடித்துக் கொன்று விடுகின்றது. செய்தி கேள்விப்பட்ட இஷ்தார், கணவன் இறந்ததால் ஏற்பட்ட  துயரத்தால் தவிக்கிறார். தனது பிரியத்திற்குரிய கணவனை உயிர்ப்பிப்பதற்காக, எத்தகைய ஆபத்தையும் எதிர்கொள்ள தயாராகிறார். அதற்காக பாதாள உலகம் நோக்கி பயணிக்கிறார். பாதாள லோகத்தில் உள்ள ஏழு வாயில்களிலும், ஆபரணங்களையும் உடைகளையும் களைந்து விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. இறுதியில், பாதாள லோகத்தின் அதிபதி விதிக்கும் சோதனைகளை எல்லாம் கடந்து, கணவனின் உயிரை மீட்கிறார். மரணித்து ஆறு மாதங்களுக்குப் பின்னர், தம்முஸ் உயிர்த்தெழுகின்றார்.  இந்தக் கதை, எகிப்தியரின் "இஸ்ரிஸ்-இசிஸ் கதை"  போன்றுள்ளது. அந்தக் கதையை ஏற்கனவே எழுதியுள்ளேன். (பார்க்க: தொடரின் இரண்டாம் பாகம்: பண்டைய எகிப்தின் பத்தினித் தெய்வம் கண்ணகி அம்மன்) இந்தியாவைப் பொறுத்த வரையில், அதனை கோவலன் - கண்ணகி கதை, அல்லது சத்தியவான்-சாவித்திரி கதையுடன் ஒப்பிடலாம். அந்தக் கதைகளிலும், பிரிவுத் துயரால் வாடும் மனைவி, இறந்த கணவனை உயிர்ப்பிக்க முயல்வதாக கூறப்படுகின்றது. ஆனால், "தம்முஸ் - இஷ்தார்" கதை இன்னொரு விதத்தில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. கணவனின் மரணம் தொடர்பாக, இஷ்தார் பிறப்பித்த உத்தரவுகள், மக்களால் பல ஆயிரம் வருடங்களாக பின்பற்றப் பட்டு வந்துள்ளன. அந்தப் பழக்கங்கள் இன்றைய உலகில் மறைந்து விடவில்லை. இன்றைக்கும் வேறு வடிவில் தொடர்கின்றன என்பது ஆச்சரியத்திற்குரியது. 

தம்முஸ் ஒரு ஆடி மாதத்தில் கொல்லப் பட்டதால், ஆடி மாதம் முழுவதும் துக்கம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். சுமேரியரின் நாட்காட்டியில், ஆடி மாதம் என்பது, ஜூலையில் அரைவாசி, ஆகஸ்டில் அரைவாசி நாட்களைக் கொண்டது. தமிழ் நாட்காட்டியிலும், ஆடிமாதம் கிட்டத்தட்ட அதே காலப் பகுதியில் தான் வருகின்றது. தமிழர்கள் எதற்காக, ஆடி மாதத்தில் எந்தவித நல்ல காரியங்களிலும் ஈடுபடுவதில்லை என்பது உங்களுக்கு இப்போது புரிந்திருக்கும். தமிழர்களுக்கும், சுமேரியர்களுக்கும் இடையிலான பிணைப்பை இனி வரும் பகுதிகளில் விளக்குகிறேன். உங்களை ஆச்சரியக் கடலில் மூழ்கடிக்குமளவிற்கு, இதை விட இன்னும் நிறைய ஒற்றுமைகள் உள்ளன. அவற்றைப் பின்னர் பார்ப்போம். அன்றைய சுமேரிய/பாபிலோனிய மக்கள் ஆடி மாதம் முழுவதும் கோயிலில் இருந்து அழுது, ஒப்பாரி வைப்பது வழக்கம். பைபிளில்  பழைய ஏற்பாட்டில் அது குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. (பார்க்கவும்: எசேக்கியேல்) அனேகமாக, பிற்காலத்தில் பரவிய, யூத மதமும், கிறிஸ்தவ மதமும் அந்தப் பழக்கத்தை அடியோடு அழித்து விட்டன. (அழும் வழிபாட்டாளர்களை ஆண்டவரின் உத்தரவுப் படி கொன்றதாக விவிலிய நூலில் எழுதப் பட்டுள்ளது.) ஆனாலும், பிற்காலத்தில் தோன்றிய கிறிஸ்தவ மதம், தம்முஸ் வழிபாட்டில் இருந்து பலவற்றை கடன்வாங்கிக் கொண்டது. தம்முசின் மரணத்தை நினைவுகூரும் வகையில், ஈச்சமர ஓலையை எரித்த சாம்பலை எடுத்து நெற்றியில் திலகமிட வேண்டும். ஒவ்வொரு பக்தரும், தம்முஸ் தெய்வத்தின் சின்னமான சிலுவையை தமது நெற்றியில் சாம்பலால் இட்டுக் கொண்டனர். அந்த வழக்கம் இன்றைக்கும் கிறிஸ்தவர்களால், "சாம்பல் புதன்"  என்ற பெயரில் பின்பற்றப் படுகின்றது. (Ash Wednesdayhttp://en.wikipedia.org/wiki/Ash_Wednesday)  சைவ சமயத்தை சேர்ந்தவர்கள், சாம்பலை திருநீறாக பூசிக் கொள்ளும் வழக்கமும் சுமேரியாவில் இருந்து வந்திருக்க வேண்டும்.

சிலுவைக் குறியை வழிபடுவது, இயேசு கிறிஸ்துவுடன் ஆரம்பித்த வழக்கம் அல்ல. அது தம்முஸ் தெய்வத்தின் சின்னம். தம்முஸ் என்ற பெயரைக் குறிக்கும் எழுத்து சிலுவை அல்லது சக அடையாளம் போன்றிருக்கும். அன்றைய சுமேரியர்களும், பாபிலோனியர்களும் அதனை தம்முஸ் கடவுளைக் குறிக்கும் மதச் சின்னமாக வழிபட்டு வந்தார்கள். (The Sign of the  Crosshttp://www.piney.com/His56.htmlகொஞ்சம் அமைதியாக இருங்கள். சுமேரியரின் தம்முஸ் வழிபாட்டிற்கும், கிறிஸ்தவ மதத்திற்கும் இடையிலான ஒற்றுமைகள் இன்னும் நிறைய இருக்கின்றன. தம்முஸ் மரணமடைந்ததும், "அவர் தனது தந்தையிடம் சென்று விட்டார்." என்று இஷ்தார் மக்களுக்கு தெரிவித்தார். அந்தப் புராணக் கதையில், "எயா அல்லது என்கி" என்ற கடவுளின் குமாரனாகவே தம்முஸ் பூமியில் அவதரிக்கின்றார். அதனைக் குறிப்பிடும் இஷ்தார், "தந்தையையும், தனயனையும் ஒன்று சேர்க்கும் பரிசுத்த ஆவியைக் குறிக்கும் விளக்கு ஏற்றப்பட வேண்டும்"  என்று இஷ்தார் மக்களுக்கு அறிவுறுத்தினார். அதாவது, கிறிஸ்தவ சமயத்தில் "பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி" என்று இன்று பலரையும் குழப்பிக் கொண்டிருக்கும் கோட்பாடு சுமேரியர்களுடையது.  இயேசு கிறிஸ்துவை, "ஒரு நல்ல மேய்ப்பராக"  கிறிஸ்தவ மதம் சித்தரிக்கின்றது. தம்முஸ் கூட, ஆடுகளை மேய்ப்பவராக எமக்கு அறிமுகமாகின்றார். மரணமடைந்த யாரும் உயிர்த்தெழுவதில்லை என்பது உலக நியதியாக இருக்கையில், இயேசு கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்து சுவர்க்கத்தை அடைந்ததாக விவிலிய நூலில் எழுதப் பட்டுள்ளது. தம்முஸ் பற்றிய கதையிலும், உயிர்த்தெழுந்து சுவர்க்கம் செல்வது முக்கியமாக குறிப்பிடப் படுகின்றது. என்ன அதிசயம்!  

"ஆடிப்பட்டம் தேடி விதை" என்று, எமது முன்னோர்கள் காரணமில்லாமல் கூறவில்லை. தமிழரின் மூதாதையர் வாழ்ந்த பண்டைய ஈராக்கில், அடுத்த போகத்திற்கு தேவையான தானியங்களை விதைப்பது ஆடி மாதத்தில் தான். தம்முஸ் ஒரு விவசாயக் கடவுளாகும். சுமேரியர்களின் கதை ஒன்று அவரை சூரியக் கடவுளின் குமாரராக சித்தரிக்கின்றது. ஆண்டவரின் குமாரனான ஏசு கிறிஸ்துவை பெற்றெடுத்த கன்னி மரியாள் போன்று, தம்முஸ் ஒரு கன்னித்தாய்க்கு  (அதுவும் இஷ்தார் தெய்வம் தான்)  மகனாகப் பிறக்கிறார்.   இஷ்தார்-தம்முஸ் வழிபாடு ஈராக்குடன் மட்டும் நின்று விடவில்லை. சிரியா, ஜெருசலேம் வரை பரவியிருந்தது. பாபிலோனியாவில் இருந்து விடுதலையாகி ஜெருசலேம் வந்த யூதர்கள், அங்கேயும் தம்முஸ்-இஷ்தார் தெய்வங்களை வழிபட்டதாக விவிலிய நூலில் எழுதப் பட்டுள்ளது. ஹீபுரு மொழியில் தமுசுக்கு "பக்குஸ்" (அழுபவர்களின் கடவுள் என்ற அர்த்தம்) என்று பெயரிட்டிருந்தனர். கிரேக்கர்கள் தமது மொழியில், தம்முசை அடோனிஸ் என்றும், இஷ்தாரை அப்ரோடித் என்றும் பெயரிட்டார்கள். அதே போன்று, இஷ்தாரின் பெயரும் மாரி என்று மாறியிருக்கலாம். இன்றைய சிரியாவில், மாரி என்ற பெயரில் பண்டைய நகரம் ஒன்றிருந்தது. (Mari, Syria, http://en.wikipedia.org/wiki/Mari,_Syria )  அந்த நகரத்தில் இஷ்தார் தெய்வத்திற்கு மிகப்பெரிய கோயில் கட்டப் பட்டிருந்தது. மேலும், மாரி நகர பெண் தெய்வம், உயிர்களின் பிறப்புக்கு காரணமான தாய்த் தெய்வமாக வழிபடப் பட்டு வந்தது. மேலும் தம்முஸின் தாயாகவும், மனைவியாகவும் இஷ்தார் குறிப்பிடப் படுவதைப் போன்று, இயேசு கிறிஸ்துவின் தாயாகவும், சிஷ்யையாகவும் (மனைவி என்று ஒரு சுவிஷேசம் கூறுகின்றது.) மரியா என்ற ஒரே பெயரைக் கொண்ட இரண்டு பெண்களைக் குறிப்பிடுவது தற்செயலானதா? 

உலகின் மூத்தகுடி இனங்களான, தமிழர்கள், அரேபியர்கள், ஹீபுருக்கள் எல்லாம், ஒரு காலத்தில் ஒரே இனத்தை சேர்ந்த மக்களாக இருந்து பிரிந்திருக்க வேண்டும். பண்டைய சுமேரியர்களின் சொற்கள் தமிழ் மொழியில் மட்டுமல்ல, அரபு, ஹீபுரு மொழிகளிலும் காணப்படுகின்றன.  தம்மூஸ் என்பது, அரபு, ஹீபுரு மொழிகளில் ஆடி மாதத்தை குறிக்கும் சொல்லாகும். சுமேரியர்கள், ஹீபுருக்கள், அரேபியர்கள், தமிழர்கள், எல்லோரும் சந்திரக் கலண்டரை பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர். (Lunar Calendarhttp://en.wikipedia.org/wiki/Lunar_calendar) அதாவது, ஒவ்வொரு மாதமும் வளர்பிறை, தேய்பிறை வருவதைக் கணிப்பிட்டு மாதங்களை உருவாக்கினார்கள். எமது முன்னோர்களான சுமேரியர்கள், ஒரு வருடத்திற்கு 12 மாதங்களையும், 365 நாட்களையும் சரியாகக் கணித்து வைத்திருந்தார்கள். ஐரோப்பியர்கள் சூரியக் கலண்டரை பயன்படுத்தியதால், அவர்களின் மாதத்தின் நடுப்பகுதியில் சுமேரியரின் மாதம் தொடங்குகின்றது. சுமேரியரின் நாட்காட்டியை பின்பற்றித் தான், தமிழர்கள் சித்திரை 15 அன்று, புது வருடப் பிறப்பாகக் கொண்டாடுகின்றனர். கிட்டத்தட்ட அதே சித்திரை மாத காலத்தில், சுமேரியர்கள் "அகிது" என்ற பெயரில் புதுவருடப் பிறப்பைக் கொண்டாடினார்கள். அன்றைய தினம், பண்டைய சுமேரியாவில் அறுவடைக் காலமாகும். சுமேரியர்களின் நாட்காட்டியின் படி, நான்காவது மாதமான ஆடி மாதமே, தம்முஸ் தெய்வத்தின் மரணமும், உயிர்த்தெழுதலும் நிகழ்ந்த மாதமாகும். ஐரோப்பியரின் நாட்காட்டியில், இயேசு கிறிஸ்து சிலுவையில் அறியப் பட்டதும், உயிர்த்தெழுந்ததும்  நான்காவது மாதமான ஏப்ரல் மாதம் வருகின்றது. எல்லாமே தற்செயலாக நடந்திருக்க முடியுமா?

(தொடரும்)


இந்தத் தொடரின் முன்னைய பதிவுகளை வாசிப்பதற்கு:

1.நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்! நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!
2.பண்டைய எகிப்தின் பத்தினித் தெய்வம்: கண்ணகி அம்மன்
3.சோமாலியர்கள்: தமிழர்களின் மூதாதையர்கள்
4.தமிழர்கள் தொலைத்த ஆப்பிரிக்கக் கடவுள்
5.கோயிலில் பாலியல் தொழில்
6.ஈராக்கில் தோன்றிய தமிழரின் நாகரீகம் _____________________________________________________________________ உசாத்துணை நூல்கள்: 
1.From Babylon to Timbuktu, by Rudolph R.Windsor
2.Serpent of the Nile, Women and Dance in the Arab World, by Wendy Buonaventura
3.Myths, Dreams and Mysteries: The Encounter Between Contemporary Faiths and Archaic Realities, by Mircea Eliade
4.Myths of Babylonia and Assyria, by Donald A. Mackenzie
5.Mythology, by C. Scott Littleton

Saturday, October 13, 2012

ஈராக்கில் தோன்றிய தமிழரின் நாகரீகம்

[நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்! நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!]

பண்டைய தமிழரின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறு 

(ஆறாம் பாகம்)

சிங்கப்பூர் என்ற நாட்டின் பெயர், ஒரு தமிழ்ச் சொல்லில் இருந்து பிறந்தது  என்று பெருமை கொள்கின்றோம். (உண்மையில் அது ஒரு சமஸ்கிருதப் பெயர்) ஆனால், ஈராக், ஒரு சுத்த தமிழ்ச் சொல்லைக் கொண்ட  நாட்டின் பெயர் என்பது, எத்தனை பேருக்கு தெரியும்? ஹரப்பா போன்று, சம காலத்திய மெசப்பத்தோமிய நாகரீகம் தோன்றிய இடத்தின் பெயர் "ஊர்"! ஊர் என்பது பின்னாளில் உருக், எரேக் என்று மருவி, அதுவே இன்று ஈராக் என்று அழைக்கப் படுகின்றது. அப்படியானால், ஈராக்கில் தமிழர்களின் முன்னோர்கள் வாழ்ந்ததற்கான தடயங்கள் இருக்க வேண்டுமல்லவா? தமிழர்களின் ஈராக்கிய மைத்துனர்கள் பிற்காலத்தில் இஸ்லாமிய மதத்தை தழுவிக் கொண்ட ஒரே காரணத்திற்காக, பண்டைத் தமிழர்களின் வரலாற்றை புறக்கணித்து விட முடியுமா? ஈராக்கியர்கள் இஸ்லாமியராக மாறுவதற்கு முன்னர், கிறிஸ்தவர்களாகவும், யூதர்களாகவும் இருந்துள்ளனர். அதற்கும் முன்னர்? இந்து மதத் தெய்வங்களை ஒத்த, திராவிட தெய்வங்களை வழிபட்டு வந்துள்ளனர். அவை பற்றி நாம் மேலும் ஆராய்வது அவசியமானது. அப்போது தான், "குமரி கண்ட நாகரீகம்"  என்ற கற்பனைக் கதையாடலுக்கு முரணான, நிஜமான வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளலாம்.

"ஆரியர்கள் எல்லோரும் வெள்ளையினத்தவர்கள், திராவிடர்கள் எல்லோரும் கறுப்பினத்தவர்கள்" என்ற கூற்று எவ்வளவு தூரம் சரியானது? முதலில் வெள்ளை-கருப்பு பாகுபாடு எப்போது தோன்றியது?

நிச்சயமாக, 16 ம் நூற்றாண்டில், காலனிய கால வரலாற்றுடன் தான் ஆரம்பமாகியது. அதற்கு முன்னர், எந்தவொரு இனத்தையும் வெள்ளை என்றோ அல்லது கருப்பு என்றோ பார்க்கும் வழக்கம் இருக்கவில்லை. ஆகவே, ஆரியர்கள் எல்லோரும் வெள்ளையர்கள் என்று கருதுவதும் தவறானது. வெள்ளையின மேலாதிக்க கொள்கைக்கு வலுச் சேர்ப்பதற்காகவே அது போன்ற கருத்தியல்கள் பரப்பப் படுகின்றன. தமிழகத் திராவிட இயக்கத்தினரும், தமிழ் தேசியவாதிகளும் அவற்றை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டுள்ளமை ஆச்சரியத்திற்குரியது. மானிடவியல் ஆய்வுகளும், அகழ்வாராய்ச்சி முடிவுகளும் வெள்ளையின அறிஞர்களாலேயே தொகுக்கப் பட்டு வந்தன. ஒரு வெள்ளையன் சொன்னால் சரியாகத் தான் இருக்கும் என்று, நாங்களும் அவற்றை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளப் பழகி விட்டோம். 

இந்திய உப கண்டத்திற்கு மட்டுமே சிறப்பம்சமான சாதியமைப்பு, இந்து மதம் போன்றன, வெள்ளையினத்தவர் வாழும் பிற நாடுகளில் காணப்படவில்லை. ஆதலால், வர்ணாச்சிரம சாதியமைப்பும், இந்து மதமும் வெள்ளையின ஆரியர்களினால் இறக்குமதி செய்யப்பட்டவை என்று வாதிடுவது தவறானது. ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்தில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து வந்த திராவிடர்கள், தாம் தங்கி வாழ்ந்த இடங்களில் எல்லாம் ஒரே மாதிரியான சமுதாய அமைப்பை கொண்டிருந்தனர். ஒரே மாதிரியான தெய்வங்களை வழிபட்டனர். இதற்கு முந்திய அத்தியாயங்களில், ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்தில் காணப்பட்ட தமிழரின் (திராவிடரின்) கலாச்சார விழுமியங்களை பார்த்தோம். இனி வரும் அத்தியாயங்களில், ஆப்பிரிக்காவுக்கும், இந்தியாவுக்கும் இடைப்பட்ட பகுதி மீது கவனத்தை செலுத்துவோம்.

ஆபிரிக்க கண்டத்திற்கும், இந்திய உப கண்டத்திற்கும் நடுவில் எந்தெந்த நாடுகள் இருக்கின்றன? அரேபியா, சிரியா, ஈராக், ஈரான் போன்ற நாடுகள் உங்கள் மனக்கண்ணில் தோன்றும். தமிழர்களின் முன்னோர்கள், ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து வந்தது உண்மையானால், மேற்குறிப்பிட்ட நாடுகளிலும் சில கலாச்சார ஒற்றுமைகள் காணப் படுமல்லவா? அது குறித்து ஆராய்வதே, இனி இந்தக் கட்டுரைத் தொடரின் நோக்கமாக இருக்கும். அரேபியருக்கும், தமிழருக்கும் இன அடிப்படையில் ஒற்றுமைகள் உள்ளன.  அரேபிய தீபகற்பத்தின் நாகரீகம் காலத்தால் பிந்தியது என்பதால், அதற்கு முந்திய மத்திய கிழக்கு நாகரீகத்தை பற்றி தெரிந்து கொள்வது அவசியம். இன்றைய ஈராக்கில் இருந்த பாபிலோனிய நாகரீகம் பற்றி பலர் அறிந்திருக்கிறார்கள். விவிலிய நூலில் அது பற்றிய குறிப்புகள் நிறைய உள்ளதால், அது பிரபலமாக எல்லோருக்கும் தெரிந்திருந்தது.

ஆனால், அதே ஈராக்கிய பிரதேசத்தில், பாபிலோனியாவுக்கு முன்பிருந்த சுமேரிய சாம்ராஜ்யம் பற்றி அறிந்தவர்கள் மிகக் குறைவு. அனேகமாக, காலத்தால் பிந்திய பாபிலோனிய சாம்ராஜ்யத்தில், கறுப்பின மக்களும், வெள்ளையின மக்களும் கலந்து வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். அதே நேரம், காலத்தால் முந்திய சுமேரிய சாம்ராஜ்யத்தின் குடி மக்கள் கறுப்பினத்தவராக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆப்பிரிக்கர்கள், திராவிடர்களாக இனம் மாறிய காலகட்டமும் அதுவாக இருக்கலாம். அரேபிய தீபகற்பத்திலும் அந்த இனம் (ஆப்பிரிக்க-திராவிடர்கள்) பரவி வாழ்ந்திருக்கின்றது. அங்கிருந்து மீண்டும் ஆப்பிரிக்காவுக்கு புலம்பெயர்ந்து சென்றது. இதற்கு ஆதாரமாக, அந்த மக்கள் பேசும் ஒரே மாதிரியான மொழிகளைக் குறிப்பிடலாம். ஹீபுரு, அரபு ஆகியன செமிட்டிக் குடும்பத்தை சேர்ந்த மொழிகள். அதே மாதிரி, சோமாலி, அம்ஹாரி, திக்ரிஞா (எத்தியோப்பியா) ஆகிய மொழிகளும் செமிட்டிக் குடும்பத்தை சேர்ந்தவை தான்.  (Semitic Languages,  http://en.wikipedia.org/wiki/Semitic_languages)

நாங்கள் இப்பொழுது, உலகில் நாகரிக சமூகங்கள் தோன்றிய காலகட்டம் பற்றித் தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்தக் காலகட்டம், மூவாயிரம் அல்லது ஐந்தாயிரம் வருடங்களுக்கு முந்தியது. (விவிலிய நூல் அதனை மனித இனம் தோன்றிய காலகட்டம் என்று கூறுகின்றது.) குறைந்தது எழுபதாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னராவது, மனித இனம், ஆப்பிரிக்க கண்டத்தில் இருந்து உலகின் பல பாகங்களுக்கும் பரவிச்  சென்று, குடியேறி வாழ்ந்து வந்தது. மனித இனம், வெள்ளையினம், கருப்பினம், சீன இனம், திராவிட இனம் என்றெல்லாம் வேறுபட்ட உடல் தோற்றங்களைப் பெறுவதற்கு பல்லாயிரம் வருட கால பரிணாம வளர்ச்சி காரணமாக இருந்திருக்கலாம். அந்த பரிணாம மாற்றம் நடைபெற்ற காலப்பகுதியில், மிருகங்களைப் போன்று வேட்டையாடியும், கனிகளைப் பறித்துண்டும் வாழ்ந்த மனித இனம், பல்லாயிரம் வருடங்களுக்குப் பின்னரே நாகரிக சமுதாயங்களை உருவாக்கி இருப்பார்கள். ஆகவே, பிற்காலத்தில் "நாகரீகமடைந்த சமுதாயங்கள்" பெரும் படை திரட்டிப்  போரிட்டு, ஒன்றை மற்றது அழித்த காலத்தில் மனித நேயம் காணாமல் போய் விட்டது. அதற்கு முன்னர், "காட்டுமிராண்டிகளாக"  வாழ்ந்த மக்கள், பெரும்பாலும் மிருகங்களை மட்டுமே வேட்டையாடிக் கொன்றார்கள்.   கறுப்பினத்தவராயினும், வெள்ளயினத்தவராயினும் ஒருவரை மற்றவர் அழிக்கும் யுத்தங்கள், இன்றைக்கும் தொடர்ந்து கொண்டு தானிருக்கின்றன. "இனப்பற்று, இன ஒற்றுமை, இன ஐக்கியம்..." இன்னோரன்ன வார்த்தைகள், உலகில் ஒரு காலத்திலும் இருந்ததில்லை. இன்றைக்கும் அது போன்ற கருத்தியல்கள் ஆக்கிரமிப்புப் போர்களை கருத்தில் கொண்டே உருவாக்கப் படுகின்றன.  

சுமேரியர் நாகரீகம் பற்றிய தகவல்களும், சுமேரிய சாம்ராஜ்யத்தில் இருந்தே கிடைக்கின்றன. அதாவது, சுமேரியர் போன்ற இன மக்கள் இன்றைய ஈராக்கில் மட்டுமல்லாது, வட ஆப்பிரிக்கா, அரேபியா, மற்றும் ஈரான் போன்ற நாடுகளிலும் குடியேற்றங்களை அமைத்துள்ளனர். குறிப்பாக, அரேபிய தீபகற்பம் "மூதாதையரின் பூமி" என்பதான தகவல்கள், சுமேரியரின் புராணக் கதைகளிலேயே எழுதப் பட்டுள்ளன. அதற்குமப்பால், இன்றைய சோமாலியாவின் வட முனைப் பகுதியிலும் சுமேரியரின் மூதாதையர் வாழ்ந்திருக்கலாம். சுமேரியரின் நாகரீகம் தோன்றிய எரிடு நகர மக்கள், வேறொரு நாட்டில் இருந்து கப்பலில் வந்ததாக கர்ணபரம்பரைக் கதை ஒன்று நிலவியது. எரிடு  என்றால் கடற்கரை என்று அர்த்தம். அனேகமாக, அங்கிருந்து சோமாலியா வரை கப்பற் போக்குவரத்து இடம்பெற்றிருக்கலாம். சுமேரிய கோயில்களில், தெய்வச் சிலைகளுக்கு சாம்பிராணி புகை காட்டி வழிபடப் பட்டது. இந்த சாம்பிராணி மரம், வட  சோமாலியா, யேமன், ஓமான் போன்ற நாடுகளில் மட்டுமே வளர்கின்றது. (உலகில் வேறெங்கும் சாம்பிராணி மரம் முளைப்பதில்லை.)இன்றைக்கும் இந்திய உபகண்டத்தை சேர்ந்த இந்துக்கள், சாம்பிராணி தூபம் காட்டி வழிபடுவது வழக்கம். ஆகவே, இற்றைக்கு மூவாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பிருந்தே, சோமாலியா, யேமனில் விளைந்த சாம்பிராணி இந்தியா வரை ஏற்றுமதி செய்யப் பட்டு வந்தது. பிற்காலத்தில் தோன்றிய யூத மதம், சாம்பிராணி காட்டி வழிபடுவதை தடை செய்தது.  

ஏன் இந்து மதத்தில் இத்தனை கடவுள்கள்? என்று பிற மதத்தினர் நையாண்டி செய்யும் பொழுது, இந்து மத நம்பிக்கையாளர்கள் பதில் கூறத் தெரியாமல் முழிப்பார்கள். "இவை ஒரே கடவுளின் அவதாரங்கள்" என்று,ஆன்மீக பண்டிதர்கள் விளக்கம் கொடுப்பார்கள். ஆனால், பலருக்கும் தெரியாத உண்மை, இந்த தெய்வங்கள் முன்பு வெவ்வேறு இனக்குழுக்களால் வெவ்வேறு பிரதேசங்களில் வழிபடப் பட்டு வந்தன. நகர்மயமாகிய சிறு தேசங்கள் ஒவ்வொன்றும் தமக்கென தனியான தெய்வங்களை கொண்டிருந்தன. சுமேரியாவிலும் முன்பு அப்படித் தான் இருந்துள்ளது. எரிடு, ஊர், உருக், நிப்பூர், லகாஷ், கிஷ்  போன்ற பல சிறிய தேசங்களை, பிற்காலத்தில் தோன்றிய சுமேரிய சாம்ராஜ்யம் ஒன்று சேர்த்து, ஒரே நாடாக்கியது. அதனால், அந்தந்த பிராந்திய தெய்வங்களும் ஒன்று சேர்க்கப்பட்டனர். இவை எல்லாம், ஒரே கடவுளின் பல பெயர்கள் என்று கூறப்பட்டன.  சாம்ராஜ்யங்களுக்கு இடையிலான ஆக்கிரமிப்புப் போர்கள், தெய்வங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியை மேலும் சிக்கலாக்கின. பிற்காலத்தில் பலம் பொருந்திய வல்லரசுகாக தோன்றிய,  அக்காடிய (வட ஈராக்),பாபிலோனிய (தென் ஈராக்), அசிரிய (இன்றைய சிரியா) சாம்ராஜ்யங்கள், சுமேரியரின் தெய்வங்களை உள்வாங்கிக் கொண்டன. அவற்றிற்கு தமது மொழியில் வேறு பெயர்களை சூட்டின. 

ஒரே கடவுளை வேறு பெயரால் அழைக்கும் வழக்கம் தோன்றுவதற்கு, சாம்ராஜ்ய விஸ்தரிப்புகள் மட்டும் காரணமல்ல. ஒரே இனத்தை சேர்ந்த மக்கள், ஆயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் வேறொரு இடத்தில் சென்று குடியேறினால், அங்கே புதிய மொழிகள் உருவாகின்றன. தாயகத்துடனான தொடர்பு அறுதல், தலைமுறை இடைவெளி போன்ற காரணங்களினால், மனிதர்களின் மொழி, பண்பாடு என்பன மாறுபடலாம். ஆனால், அவர்களின் மத நம்பிக்கைகள் பெருமளவு மாறுபடுவதில்லை. காலனிய காலத்தில், தென்னாபிரிக்காவுக்கும், தென் அமெரிக்காவுக்கும் கூலிகளாக சென்ற இந்தியர்களை அதற்கு உதாரணமாக காட்டலாம்.  

பாபிலோனியர்கள் இஷ்தார் என்று அழைத்த பெண் தெய்வத்தின் சுமேரியப் பெயர் "இனானா". (http://en.wikipedia.org/wiki/Inanna)சுமேரியரின் பல பெண் தெய்வங்கள், இனானாவின் அவதாராமாக கருதப்பட்டன. அதாவது, இந்து மதத்தில் ஆதிபராசக்தி போன்று, ஒரு தாய் தெய்வம். அதன் பூர்வீகப் பெயர் "நின் அனா", அதன் அர்த்தம் தமிழில் "அகிலாண்டேஸ்வரி!" நம்மூர் பராசக்தி போன்று, உயிர்களின் பிறப்புக்கும், பயிர்களின் செழிப்புக்கும், இல்லறத்திற்கும் நன்மை வேண்டி வழிபடப் பட வேண்டிய தெய்வம் இனானா. சுமேரியர்கள் அந்த தெய்வத்தை, "அம்மா இனானா"  என்று அழைத்தார்கள். சுமேரிய மொழியில் அம்மா என்றாலும், தமிழ் மொழியில் அம்மா தான்! ஆயிரம் வருடங்களுக்குப் பின்னர், பாலஸ்தீனத்தில் தோன்றிய கிறிஸ்தவ மதம், இனானா என்ற பூமி மாதாவை, "மரியாள்" என்று பெயர் மாற்றி, இயேசு கிறிஸ்துவின் தாயாக்கி வழிபட வைத்தது. 

அது மட்டுமல்ல, "பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி" என்ற பிரபலமான கிறிஸ்தவ மும்மூர்த்திகளின் தத்துவமும் சுமேரியர்களிடம் இருந்து கடன்வாங்கியது தான். பண்டைய சுமேரியாவில், மூன்று கடவுட் கோட்பாடு முக்கியமானது. இந்து மத தத்துவத்தில் கூறப்படுவதைப் போல, இந்த மூன்று கடவுளரும் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் தொழில்களைச் செய்கின்றனர். மீண்டும் இன்னொரு தமிழ்ச் சொல், சுமேரியாவில் முக்கிய இடம் பிடித்திருந்தது. "அணுவில் இருந்து அனைத்தும் தோன்றியது" அந்த அணு யார்? சுமேரியரின் படைத்தல் தெய்வம்! அண்டவெளி, ஆகாயம் அனைத்துக்கும் கடவுளான அணு தான் உயிர்களை படைப்பதாக  சுமேரியர்கள் நம்பினார்கள். அதாவது, இந்து மதத்தில் பிரம்மாவின் தொழிலைச் செய்பவர். அடுத்ததாக, எயா அல்லது என்கி என்ற காக்கும் கடவுள். இந்து மதத்தில் விஷ்ணு போன்றவர். விஷ்ணுவின் முதலாவது அவதாரம் மச்சாவதாரம் என்று விஷ்ணுபுராணம் கூறுகின்றது. அதே போன்று, எயா ஆதி காலத்தில் கடலில் மீனாக அவதரித்ததாக சுமேரியரின் புராணக் கதை ஒன்றுண்டு. மூன்றாவதாக, அழித்தல் தொழிலைச் செய்யும் என்லில். இவர் சிவனோடு, அல்லது உருத்திரனோடு ஒப்பிடத் தக்கவர்.  

 இந்து மதத்தில், பிற ஆண் தெய்வங்கள் எல்லாம், ஒன்றில் விஷ்ணுவின், அல்லது சிவனின் அவதாரங்களாக கருதப்படுகின்றன. சுமேரிய மதத்திலும், எயா, என்லில் ஆகிய கடவுளரின் மனித வடிவிலான அவதாரங்கள் பற்றிய பல்வேறு கதைகள் உலாவின. தமூஸ் என்ற தெய்வத்தின் கதை, சுமேரியர்கள் மத்தியில் பிரபலமாக பேசப்பட்டு வந்தது. வேறெந்த தெய்வத்திற்கும் அந்தளவு மகிமை கிட்டவில்லை. சுமேரிய மொழியில் தமுசி, பாபிலோனிய மொழியில் தமுஸ், கிரேக்க மொழியில் அடோனிஸ். தமிழ் மொழியில் சிவன்? எந்த நாட்டில் எந்தப் பெயரில் அழைக்கப் பட்டாலும், அந்தப் புராணக் கதை மக்களின் நன்மதிப்பை பெற்றிருந்தது. ஒரு காலத்தில், கிரேக்கம் முதல் ஈரான் வரையில் வாழ்ந்த மக்களால் வழிபடப் பட்டு வந்த தெய்வத்தின் கதை, அத்தனை இலகுவாக மறக்கப் பட்டிருக்காது. அது இன்றைக்கும் ஏதாவது ஒரு வடிவத்தில் நிலைத்து நிற்கலாம். அதிசயப் படத் தக்கவாறு, இயேசு கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கைக் கதைக்கும், தமுஸ் தெய்வத்தின் புராணக் கதைக்கும் இடையில் நிறைய ஒற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. இயேசு பிறந்த பாலஸ்தீனம் பாபிலோனிய சாம்ராஜ்யத்தின் ஒரு மாகாணமாக இருந்தது. பாபிலோனியாவில் நடந்ததை எல்லாம் விவிலிய நூலில் விலாவாரியாக எழுதத் தெரிந்த ஆண்டவருக்கு, மிகவும் பிரபலமான தமுஸ் தெய்வத்தின் கதை தெரியாதது ஆச்சரியத்திற்குரியது. 

(தொடரும்)

இந்தத் தொடரின் முன்னைய பதிவுகளை வாசிப்பதற்கு: 
1.நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்! நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!
2.பண்டைய எகிப்தின் பத்தினித் தெய்வம்: கண்ணகி அம்மன்
3.சோமாலியர்கள்: தமிழர்களின் மூதாதையர்கள்
4.தமிழர்கள் தொலைத்த ஆப்பிரிக்கக் கடவுள்
5.கோயிலில் பாலியல் தொழில் _________________________________________________________________________ உசாத்துணை நூல்கள்:
1.From Babylon to Timbuktu, by Rudolph R.Windsor
2.Serpent of the Nile, Women and Dance in the Arab World, by Wendy Buonaventura
3.Myths, Dreams and Mysteries: The Encounter Between Contemporary Faiths and Archaic Realities, by Mircea Eliade
4.Myths of Babylonia and Assyria, by Donald A. Mackenzie