Saturday, June 13, 2015

கம்யூனிச போராளிகளின் சோவியத் முகாமில் பிறந்த தேசியத் தலைவரின் வாரிசு

"தேசியத் தலைவர்" கிம் இல் சுங்கின் வட கொரியா - ஓர் அறிமுகம் (பாகம் - 10) 

தொழிலாளர் கட்சி (KWP) என்ற ஒரே கட்சி தான், வட கொரியாவின் ஆளும் கட்சியாக இருந்தது. கொரிய யுத்தம் முடிந்த பின்னர், அதன் உறுப்பினர் எண்ணிக்கை பல மடங்கு உயர்ந்திருந்தது. ஒரு சில வருடங்களில் குறைந்தது பத்து இலட்சம் உறுப்பினர்கள் சேர்ந்து விட்டனர். கட்சி ஒன்றாக இருந்தாலும், அதற்குள் பல பிரிவுகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு பிரிவும் தத்தமது சமூகத்தினரின் நலன்களை பிரதிநிதித்துவப் படுத்தின.

தொழிலாளர் கட்சிக்குள், சோவியத் கொரியர்கள் ஒரு குழுவாக இருந்தனர். அவர்களுக்கு போட்டியாக சீனக்- கொரியர்களின் குழு ஒன்றும் இருந்தது. யார் இந்த சீனக் கொரியர்கள்? அவர்களை "யானான் கொரியர்கள்" என்றும் அழைக்கலாம். சோவியத் கொரியர்கள் மாதிரி, அவர்கள் சீனாவின் பிரஜைகளாக இருக்கவில்லை என்பது ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு. அவர்கள் புலம்பெயர்ந்த கொரியர்கள். அதாவது, ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்புக் காலத்தில், சீனாவுக்கு அகதிகளாக தப்பியோடியவர்கள். அவர்கள் ஒன்றில் இடதுசாரிகள் அல்லது கம்யூனிச ஆதரவாளர்கள். அதனால், சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர்.

அந்தக் காலத்தில், சீனாவில் போரிட்டுக் கொண்டிருந்த மாவோவின் கம்யூனிஸ்ட் படைகள், யானான் பிரதேசத்தை நீண்ட காலமாக தம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தன. அந்தக் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசத்தில் தான் கொரிய அகதிகளும் வாழ்ந்தனர். அவர்களில் பலர், மாவோவின் மக்கள் விடுதலைப் படையில் சேர்ந்து போரிட்டனர். அதனால், போர்க்கள அனுபவம் பெற்றிருந்தனர். பல யானான் போராளிகள், பிற்காலத்தில் கொரிய யுத்தத்தில் தமது திறமையைக் காட்டினார்கள். பலர் புதிய கொரிய இராணுவத்தில் அதிகாரிகளாக பதவி வகித்தனர்.

யானான் கொரியர்கள் போராளிகளாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அப்போதே சீனாவில் ஒரு அரசியல் பிரிவையும் வைத்திருந்தனர். சீனாவில் இருந்த அகதிகளில் பலர் தென் கொரியர்கள். அதாவது, கொரியாவில் வாழ்ந்த காலத்திலேயே படித்த மத்தியதர வர்க்க குடும்பப் பின்னணியை கொண்டவர்கள். அதனால் அரசியலில் ஈடுபடுவதும் அவர்களுக்கு கைவந்த கலையாக இருந்தது. இருப்பினும் சியோல் போன்ற நகர்ப்புறம் சார்ந்த மத்தியதர வர்க்க பின்னணி காரணமாக படித்தவர்கள் என்ற செருக்கும் இருந்தது.

பல வருட காலம் சீனாவில் வாழ்ந்த படியால், சரளமாக சீன மொழி பேசத் தெரிந்த புலம்பெயர்ந்தவர்கள், வட கொரியாவில் குடியேறியதும் சீனக் - கொரியர்கள் என்று அழைக்கப் பட்டனர். அவர்களும் தமது கல்வித் தகைமை, போரியல் அனுபவம் காரணமாக, புதிய அரசில் பல பதவிகளைப் பெற்றுக் கொண்டனர். அவர்கள் சீனாவுடன் நெருங்கிய தொடர்பை பேணி வந்தனர். கிம் இல் சுங்கும் சரளமாக சீன மொழி பேசக் கூடியவராக இருந்தார். ஆனால், அவரது சமூகப் பின்னணி வேறு.

வட கொரிய பாராளுமன்றத்தில் அமர்ந்திருந்த தொழிலாளர் கட்சி உறுப்பினர்கள் எப்போதும் குழுவாத அரசியல் செய்து வந்தனர். சோவியத் கொரியர்களுக்கும், சீனக் கொரியகளுக்கும் இடையில் எந்தக் காலத்திலும் சுமுகமான உறவு இருக்கவில்லை. பொறாமை, பூசல்கள் காரணமாக, காட்டிக் கொடுப்பது, குழி பறிப்பது, போன்ற வேலைகளில் இறங்கினார்கள். அவர்களுக்கு இடையிலான முரண்பாட்டை, கிம் இல் சுங் தனக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்.

முதலில் சோவியத் கொரியர்களை ஒடுக்குவதற்கு சீனக் கொரியர்களை பயன்படுத்தினார். அது முடிந்த பின்னர் சீனக் கொரியர்கள் ஒடுக்கப் பட்டனர். 1953 இலிருந்து 1959 வரையிலான காலம், வட கொரிய வரலாற்றில் மிகவும் நெருக்கடியான காலகட்டம் ஆகும். அந்த நெருக்கடி காலத்தில், சோவியத் கொரியர்கள், சீனக் கொரியர்கள் ஆகிய இரண்டு மேல் தட்டு சமூகங்களும், மிகவும் கடுமையாகப் பாதிக்கப் பட்டன.

ஆரம்ப காலங்களில், பெரும்பாலும் அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள், நிர்வாகிகள், பேராசிரியர்கள், கட்சிப் பிரமுகர்கள் போன்ற பல சமூகத்தின் மேல் தட்டில் இருந்தவர்கள் தான் களையெடுக்கப் பட்டனர். அவர்கள் மீது அரசுக்கு எதிரான சதி, அந்நிய நாட்டுக்கு உளவு பார்த்தது, பயங்கரவாத தாக்குதலுக்கு திட்டமிட்டது, இது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப் பட்டது. அதற்குத் தண்டனையாக சிறைவாசமும், சிலநேரம் மரணமும் கிடைத்தது.

தொழிலாளர் கட்சிக்குள்ளே ஏற்பட்ட அரசியல் நெருக்கடிக்கு மூல காரணம் என்ன? சோவியத் யூனியனில், ஸ்டாலினின் மறைவுக்குப் பின்னர், குருஷேவ் கொண்டு வந்த அரசியல் சீர்திருத்தங்களின் எதிரொலி வட கொரியாவிலும் கேட்டது. கிம் இல் சுங், ஸ்டாலினின் விசுவாசமான சீடராக தன்னைக் காட்டிக் கொள்ள விரும்பினார். 

இன்றைக்கும், அந்நிய நாட்டுத் தலைவர்களில் ஸ்டாலின் முதன்மையானவர் என்று கொரிய பாடசாலை மாணவர்களுக்கு படிப்பிக்கிறார்கள். ஆனால், ஸ்டாலினிசம் மட்டுமே காரணம் அல்ல. கிம் இல் சுங் கட்சிக்குள் தனக்கு விசுவாசமானவர்களை மட்டுமே வைத்திருக்கவும், நாட்டில் தனது ஆதிக்கத்தை நிலை நிறுத்தவும் இந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக் கொண்டார்.

வட கொரியாவில் சோவியத் ஊடகங்களின் தாக்கம் அதிகமாக இருந்த காலம் ஒன்றிருந்தது. சோவியத்- ரஷ்ய பத்திரிகைகள் சர்வ சாதாரணமாக விற்பனை செய்யப் பட்டன. மாஸ்கோ வானொலியை நேரடியாக கேட்க முடிந்தது மட்டுமல்லாது, அதன் கொரிய மொழிச் சேவை உள்நாட்டில் மறு ஒலிபரப்புச் செய்யப் பட்டது.

இதெல்லாம், சோவியத் யூனியனில் நடக்கும் மாற்றங்களை அவதானிக்கப் போதுமானவை. இலங்கையில் வாழும் தமிழர்கள் தமிழ் நாட்டுத் தகவல்களுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பது மாதிரி, சோவியத் - கொரியர்கள் சோவியத் யூனியனில் நடக்கும் விடயங்களை உன்னிப்பாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கிம் இல் சுங் தலைமைக்கு, சோவியத் கொரியர்கள் மீது சந்தேகம் எழுந்தது. அதாவது, அந்த சமூகத்தினர் மத்தியில் குருஷேவின் சீர்திருத்தங்கள் மீது அனுதாபம் ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று நினைத்தார்கள். அந்த சீர்திருத்தங்களை வட கொரியாவிலும் கொண்டு வர வேண்டும் என்று, சோவியத் கொரியர்கள் சிலர் எண்ணி இருக்கலாம். ஆட்சி மாற்றம் எந்தளவு சாத்தியப் பட்டிருக்கும் என்பது கேள்விக்குறி தான். இருப்பினும், அரசில் பெரிய பதவிகளை வகித்த சோவியத் கொரியர்கள் திடீரென கைது செய்யப் பட்டனர். 

பாராளுமன்றத்தில் சோவியத் கொரியர்களை பிரதிநிதித்துவப் படுத்திய குழுவின் தலைவர் ஹோ கா இ (Ho Ka-i), தன் மீது சந்தேகம் படர்வதை உணர்ந்து கொண்டார். விசாரணைகள் காரணமாக மன அழுத்தத்தால் பாதிக்கப் பட்டிருந்தவர் திடீரென ஒரு நாள் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக தகவல் வந்தது. அந்தத் தற்கொலையில் மர்மம் இருப்பதாக அப்போதே பலர் சந்தேகப் பட்டனர்.

1957 வரையில் ஏராளமான சோவியத் கொரியர்கள் சந்தேகத்தின் பேரில் கைதானார்கள். இதனால் நெருக்கடியை உணர்ந்து கொண்ட சோவியத் கொரியர்கள் பலர் சோவியத் யூனியனுக்கு திரும்பவாரம்பித்தனர். ஆரம்பத்தில், பியாங்கியாங்கில் இருந்த சோவியத் தூதுவராலயம் இது குறித்து கவனம் எடுக்கவில்லை. கிம் இல் சுங் விசுவாசியான சோவியத் கொரியர் ஒருவர் வெளிநாட்டு அலுவல்கள் அமைச்சராக இருந்தார். அவர் தானே முன் நின்று களையெடுப்புகளில் ஈடுபட்டார். அவரது சொல்லை நம்பிய சோவியத் தூதுவராலயம், குற்றவாளிகளை மட்டும் தண்டிக்கிறார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டது.

இருப்பினும் 1957 ம் ஆண்டு, கைதானவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததும் சோவியத் தூதுவராலயம் விழித்துக் கொண்டது. இராணுவத்தில் பணியாற்றிய தலைமைப் பொறியியலாளர் தடுத்து வைத்து விசாரிக்கப் பட்டதும், அவரது நற்பெயர் காரணமாக தூதரகம் தலையிட்டு விடுவித்தது. அதற்குப் பிறகு, வட கொரியாவில் தமது காலம் முடிந்து விட்டது என்று கருதிய சோவியத் கொரியர்கள் பெருமளவில் நாட்டை விட்டு வெளியேறினார்கள். அவர்களிடமிருந்த சோவியத் கடவுச் சீட்டு, இராஜதந்திர ரீதியில் உதவியது எனலாம்.

அதே நேரத்தில், மாஸ்கோவில் இருந்த வட கொரிய தூதுவர், கிம் இல் சுங்கிற்கு மிகக் கடுமையான விமர்சனம் கொண்ட கடிதம் ஒன்றை அனுப்பி விட்டு சோவியத் யூனியனில் அகதித் தஞ்சம் கோரினார். அவரது வழியை பின்பற்றி, சில இராஜதந்திரிகளும், மாணவர்களும் சோவியத் யூனியனில் அகதித் தஞ்சம் கோரி, அங்கேயே தங்கி விட்டனர். வட கொரிய அரசின் எதிர்ப்பையும் மீறி, அவர்களது அகதி அந்தஸ்து அங்கீகரிக்கப் பட்டது. இது சோவியத்- வட கொரிய உறவில் ஏற்பட்ட விரிசலை எடுத்துக் காட்டுகின்றது.

அரசு பதவிகளில் இருந்த சோவியத் கொரியர்களை களையெடுப்பதற்கு, சீனக் கொரியர்கள் முன் நின்று உதவினார்கள். ஆனால், 1956 ஆகஸ்ட் கலகத்திற்குப் பின்னர், சீனக் கொரியர்களும் களையெடுக்கப் பட்டனர். இது ஒரு மேலெழுந்த வாரியான கணிப்பு மட்டுமே. அனைத்து சோவியத் கொரியர்களும், அல்லது அனைத்து சீனக் கொரியர்களும் களையெடுப்புகளால் பாதிக்கப் பட்டனர் என்று சொல்ல முடியாது.

அரசியலில் ஆர்வமற்ற சாதாரண மக்கள் மீது அடக்குமுறை பாயவில்லை. குறிப்பாக அரசியல் செல்வாக்கு மிக்க நபர்கள் தான் வேட்டையாடப் பட்டனர். அது மட்டுமல்ல, களையெடுத்தவர்களும், களையெடுக்கப்பட்டவர்களும் சிலநேரம் ஒரே சமூகத்தவராகவும் இருந்தனர். யாராக இருந்தாலும், கிம் இல் சுங் விசுவாசிகள் மட்டும் சந்தேக நிழல் படாமல் தப்ப முடிந்தது. களையெடுக்கப் பட்டவர்கள் அனைவரும் கொலை செய்யப் பட்டனர் என்று கருப்பு - வெள்ளையாக பார்க்க முடியாது. பலர் தண்டனைக் காலம் முடிந்து விடுதலையாகி திரும்பி வந்தனர்.

கிம் இல் சுங், கட்சிக்குள் தனக்கு விசுவாசமானவர்களை மட்டும் நியமித்த பின்னர், களையெடுக்கப்பட்டவர்களின் பதவி வெற்றிடங்களுக்கு கீழ் மட்ட உறுப்பினர்களை நிரப்ப வைத்தார். கட்சிக்குள் அதிக பட்சம் பத்தாயிரம் பேர் கைது செய்யப் பட்டிருக்கலாம். குறிப்பிட்ட காலகட்டத்திற்குள் புதிதாக பதவிகளைப் பிடித்தவர்களின் எண்ணிக்கையும் கிட்டத்தட்ட சமமாக உள்ளது. குறிப்பாக "போராளிக் குடும்பங்களை சேர்ந்தவர்கள்" பதவிகளை நிரப்ப அனுமதிக்கப் பட்டது.

"போராளிக் குடும்பங்கள்" என்று பொதுவாக அழைக்கப் பட்டவர்கள், பெரும்பாலும் வடக்கை பூர்வீகமாக கொண்ட கொரியர்கள் ஆவார்கள். சீனாவில் மஞ்சூரியா பகுதியை சேர்ந்தவர்களும் அந்தப் பிரிவுக்குள் அடங்குகின்றனர். 1957 ம் ஆண்டு வரையில், அந்த சமூகத்தினர் அரசியல்-பொருளாதார அரங்கில் ஒதுக்கப் பட்டவர்களாக இருந்தனர். அதற்குக் காரணம், சமூகத்தில் பின்தங்கிய நிலைமை. 

அவர்களின் குறைவான கல்வியறிவு காரணமாக எந்தப் பதவிக்கும் பொருத்தமற்றவர்களாக இருந்தனர். இருப்பினும், கிம் இல் சுங் தற்போது அவர்களைக் கூப்பிட்டு உயர்ந்த பதவிகளை வழங்கினார். நிச்சயமாக, பொருத்தமான கல்வித் தகைமை கொண்டவர்களால் மட்டுமே எதையும் நிர்வகிக்க முடியும். அப்படியான அறிவுஜீவிகள், கிம் இல் சுங் விசுவாசிகளாகவும், திரை மறைவில் நின்று கொண்டு இயக்குபவர்களாகவும் இருந்தனர்.

கிம் இல் சுங் ஒரு சர்வாதிகாரியாக மாறியதும், பொது மக்களின் வாழ்விலும் அது உணரப் பட்டது. உலகில் ஒரே மொழி பேசும் மக்கள் மட்டுமே வாழும் மிகவும் அரிதான நாடுகளில் (வட/தென்) கொரியாவும் ஒன்று. ஆகையினால், கொரிய மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப் பட்டது. ஆரம்ப பாடசாலையில் இருந்து உயர் கல்வி வரையில் கொரிய மொழியில் மட்டும் கற்பிக்கப் பட்டது. அது மட்டுமல்ல, பாடத் திட்டத்தில் கொரிய தேசியவாதக் கருத்துக்கள் புகுத்தப் பட்டன.

வெளிநாடுகளில் "மன்னராட்சி" என்று பரிகசிக்கப் படும், கொரிய தேசியத் தலைவர் கிம் இல் சுங் குடும்ப ஆட்சிக்கான அத்திவாரமும் அப்போது தான் இடப் பட்டது. கிம் இல் சுங், அவரது மனைவி கிம் ஜோங் சுக், அவரது மகன் கிம் ஜோங் இல் ஆகியோர் கொரிய வரலாற்றில் முக்கிய இடம் பிடித்தார்கள். தான் வாழ்ந்த காலத்தில், அரசியலில் முக்கிய பங்காற்றியிராத, கிம் இல் சுங்கின் தகப்பன் கிம் ஹியோங் ஜிக் (Kim Hyŏng-jik) கூட வரலாற்றில் இடம் பிடித்தார்.

1910 ம் ஆண்டு, பியாங்கியாங் நகரில் ஜப்பானிய காலனியாதிக்கத்திற்கு எதிராக நடந்த கொரிய மக்கள் எழுச்சியின் தலைவர் என்று போற்றப் படுகின்றார். இருப்பினும், சரித்திர ஆசிரியர்கள் அதை நம்பவில்லை. கிறிஸ்தவ மத நம்பிக்கையாளரான பாடசாலை ஆசிரியர் கிம் ஹியோங் ஜிக், அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த பலரைப் போன்று, கம்யூனிசத்தையும், கொரிய விடுதலையையும் ஆதரித்திருப்பார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், மக்கள் எழுச்சிக்கு தலைமை தாங்கினார் என்பதெல்லாம் "கொஞ்சம் ஓவர்"!

கிம் இல் சுங் மறைவுக்குப் பின்னர் அதிபரான அவரது மகன் கிம் ஜோங் இல்லின் பிறப்பு பற்றிய தகவல் கூட மாற்றப் பட்டது. அவர் சோவியத் யூனியனில் Vyatskoye எனும் கிராமத்தில் பிறந்ததாக சோவியத் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. ஆனால், அரசின் உத்தியோகபூர்வ தகவல்கள் அவர் வட கொரியாவின் உள்ளே, Paektu மலைப் பிரதேசத்தில் பிறந்ததாக குறிப்பிடுகின்றன. ஏன் இந்த குளறுபடி? கொரிய தேசியத்தை முன்னெடுக்கும் குடும்பம் என்பதால், வெளிநாட்டுப் பிறப்பு கூட மறைக்கப் படுகின்றது. "தேசியவாதிகள் வெளிநாடுகளில் பிறப்பதில்லை"! 

கிம் ஜோங் இல்லின் வெளிநாட்டுத் தொடர்பை மறைத்து, அவரை மண்ணின் மைந்தன் என்று காட்டுவதற்காக,  வட கொரியாவின் உள்ளே, ஒரு மலைப் பிரதேசக் காட்டுக்குள் இருந்த போராளிகளின் முகாமில் பிறந்ததாக கதை புனையப் பட்டது. அது தான் இன்றளவும் கிம் ஜோங் இல் பற்றிய "உத்தியோகபூர்வ வரலாற்றுக் கதை."

முன்னாள் சோவியத் யூனியனில், கிம் இல் சுங் ஒரு போராளியாக வாழ்ந்த காலத்தில், அவரது மனைவி கிம் ஜோங் சுக்கும் சக பெண் போராளியாக இருந்திருந்தார். (கிழக்கு ரஷ்யாவில் உள்ள Khabarovsk பிரதேசம். வட கொரிய எல்லையில் இருந்து சில நூறு கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது.) அங்கிருந்த கொரிய கம்யூனிசப் போராளிகளின் முகாமில் தான் கிம் ஜோங் இல் பிறந்தார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனாலும், அவரது இளமைக் காலம் பற்றி, பல நம்ப முடியாத மிகைப் படுத்தப் பட்ட கதைகள் பிற்காலத்தில் புனையப் பட்டன.

கொரிய மக்கள் ஜனநாயகக் குடியரசு உருவாகும் முன்னர், அங்கு வாழ்ந்த மக்களில் குறைந்தது கால்வாசிப் பேர் மட்டுமே எழுத வாசிக்கத் தெரிந்திருந்தனர். (பெண்களின் எண்ணிக்கை ஐந்து சதவீதம் கூட இல்லை.) கொரிய மேட்டுக்குடியினரும், அங்கு வாழ்ந்த ஜப்பானியர்களும் மட்டுமே கல்வியறிவு பெற்றிருந்தனர். ஜப்பானின் காலனியாக இருந்த காலத்தில் நிர்வாகப் பணிகளில் ஜப்பானியர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். ஆனால், வடக்கு, தெற்கு கொரியாக்கள் இரண்டுமே, தமது பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த ஜப்பானியர்களை வெளியேற்றி விட்டிருந்தன.

இதனால், 1950 ம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் கல்வி கற்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்த இளைய தலைமுறையினர், கிம் இல் சுங்கிற்கு விசுவாசமானவர்களாக இருந்தனர். அவர்களே எதிர்கால கொரியாவின் சிற்பிகளாக மாறினார்கள். அறுபதுகளுக்குப் பின்னர் வட கொரியாவில் மார்க்சிய- லெனினிச சித்தாந்தத்தின் செல்வாக்கு படிப்படியாக குறைக்கப் பட்டது. அந்த இடத்தை, ஜூச்சே எனும் புதிய சித்தாந்தம் பிடித்துக் கொண்டது. 1955 ம் ஆண்டு, கிம் இல் சுங் முதல் தடவையாக "ஜூச்சே தத்துவம்" பற்றி பாராளுமன்றத்தில் உரையாற்றினார். 1957 க்குப் பின்னர் அது மெல்ல மெல்ல அரச சித்தாந்தமாக நடைமுறைப் படுத்தப் பட்டது.

"ஜூச்சே" என்பது தன்னிறைவைக் குறிக்கும். ஒரு தனி நபர், சமூகம், அல்லது தேசம் தன்னைத் தானே பராமரித்துக் கொள்ளும், தன்னிறைவுப் பொருளாதாரத்தை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது அடிப்படை. ஆனால், அது எந்தளவு தூரம் நடைமுறைச் சாத்தியமானது என்பது கேள்விக்குறி தான். இருப்பினும், உலகில் எங்கும் இல்லாத ஜூச்சே தத்துவம் என்ற ஒன்றை புதிதாக கண்டுபிடித்ததால் தான், தொண்ணூறுகளுக்குப் பின்னரான அரசியல் மாற்றங்களை எதிர்த்துக் கொண்டும் வட கொரியா நிலைத்து நிற்கின்றது எனலாம்.

(தொடரும்)


இந்த தொடரின் முன்னைய பதிவுகள்:
9. தாயகம் திரும்பிய புலம்பெயர்ந்தோரின் உயர்ந்த அந்தஸ்து உயிராபத்தானது
8. வட கொரியாவில் தலைவரை துதிபாடும் தனிநபர் வழிபாட்டுக்கு எதிரான சதித் திட்டம்
7.கம்யூனிச சர்வாதிகாரத்திற்குள்ளும் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு சதிகள் நடக்கும்
6. அனைத்துலக கொரியர்களின் குடியேற்ற நாடாகிய வட கொரியா
5. அடித்தட்டு மக்களை மேட்டுக்குடியாக மாற்றிய கிம் இல் சுங்கின் சோங்பன் சமூக அமைப்பு
4. சோஷலிச நாட்டில் ரேஷன் : ஒரு கிலோ அரிசி 0.01 டாலர் சதம்
3. "ஸ்டாலினிச நாடு" என்பதற்கு வரைவிலக்கணம் என்ன?
2. சோஷலிச வட கொரியாவில் தஞ்சம் புகுந்த ஆயிரக் கணக்கான கொரிய அகதிகள்
1. "தேசியத் தலைவர்" கிம் இல் சுங்கின் வட கொரியா - ஓர் அறிமுகம்


உசாத்துணை நூல்கள்:
1. Crisis in North Korea, The Failure of De-Stalinization, 1956 (Andrei Lankov)
2. The Real North Korea, Life and Politics in the Failed Stalinist Utopia (Andrei Lankov)
3. Comrades and Strangers, Behind the Closed Doors of North Korea, (Michael Harrold)
4. De Schurkenstaat, een geschiedenis van North Korea (Pierre Rigoulot)
5. Achter gesloten grenzen, reizen door Noord Korea (José Luís Peixoto)