Wednesday, October 24, 2012

சிரியாவில் தமிழுக்கு "தம்முழ்" என்றும் பெயர் !

நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்!
நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!

(ஒன்பதாம் பாகம்)


தமிழ் மொழிக்கு, தமிழ் என்ற பெயர் எப்படி ஏற்பட்டது? நிச்சயமாக, அது தமிழர்கள் பேசிய மொழிக்கு அன்னியர்கள் சூட்டிய பெயர் தான். 19 ம் நூற்றாண்டில், ஆங்கிலேயர் தமது உச்சரிப்புக்கு ஏற்றதாக சுருக்கி வைத்த தமிழ் (Tamil ) என்ற பெயரே இன்றளவும் நிலைத்து விட்டது. அவர்களுக்கு முன்னர், போர்த்துக்கேயர்கள் "மலபார்" என்று அழைத்தார்கள். பிரெஞ்சுக் காரர்கள் "தமுள்" (Tamoul) என்று அழைத்தார்கள். இதிலே குறிப்பிடத் தக்க விடயம் என்னவெனில், இந்த ஐரோப்பியர்கள் வருவதற்கு முன்னரே, தமிழர்களுக்கு பிற இனங்களுடன் தொடர்பிருந்தது.

மலபார் என்பது அரேபியர்கள் சூட்டிய பெயர். இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பிருந்தே, கேரளாவில் மலையாளிகளுடன் வாணிபத் தொடர்பு வைத்திருந்த அரேபியர்கள்,   தமிழர்களையும் சேர்த்து மலபார் என்று பெயரிட்டனர். 16 ம் நூற்றாண்டில், இந்து சமுத்திர வணிகத்தில் ஈடுபட்ட போர்த்துக்கேயரும், அரேபியர்கள் மூலமாகவே தமிழர்களைப் பற்றி அறிந்து கொண்டார்கள். அதே போன்று, உலகில் ஏதாவது ஒரு விடயம் பிரெஞ்சுக் காரர்களுக்கு முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தால், அந்தப் பிரெஞ்சு சொல்லையே ஆங்கிலேயர்களும் பயன்படுத்தி வந்தார்கள். ஆகவே, Tamil  என்ற ஆங்கிலச் சொல், Tamoul  என்ற பிரெஞ்சுச் சொல்லில் இருந்து வந்திருக்க வேண்டும். பிரெஞ்சுக் காரர்கள், தமிழர்கள் பற்றி சிரியாவில் அல்லது எகிப்தில் கேள்விப் பட்டிருப்பார்கள். 

இதிலே முக்கியமாக கவனிக்கப் பட வேண்டியது Tamoul  என்ற பிரெஞ்சு சொல். அது, நாம் இன்று பயன்படுத்தும் தமிழ் என்ற சொல்லுக்கு நெருக்கமானது மட்டுமல்ல, மிகவும் தொன்மையான சொல்லும் கூட. ஏனெனில், சுமார் 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், அதாவது இஸ்லாமிய சாம்ராஜ்யம்  தோன்றுவதற்கு, பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னரே, சிரியா, எகிப்தில் புராதன நாகரிக சமுதாயங்கள் உருவாகி  இருந்தன. சிரிய, எகிப்திய நாட்டவருடன், தமிழ்நாட்டுக்கு தொடர்பிருந்தது. ஆகவே, பண்டைய காலத்தில், தமுள் அல்லது அது போன்ற வேறு பெயர் ஒன்றினால், தமிழர்கள் அழைக்கப் பட்டிருக்கலாம்.

தமிழ், தமுள் ஆகிய மொழிகளுக்கு அடிப்படையாக, "தம்"  என்ற சொல் இருப்பதைக் கவனிக்கவும். "தம்", அல்லது "தாம்" என்ற சொல்லை அடிப்படையாகக் கொண்ட பெயர்ச் சொற்கள் தமிழ் மொழியில் உள்ளனவா? தம்பி, தமையன், தமக்கை  போன்ற உறவுச் சொற்கள் எமக்குத் தெரிந்தவை தான். அது போன்று, தாமிரபரணி, தாம்பரம் என்ற பெயரில் பல இடங்கள் தமிழ் நாட்டில் உள்ளன. இலங்கையில், தம்பபண்ணி, தம்பலகாமம் ஆகிய இடங்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடலாம். தாமிரபரணி, தம்பபண்ணி  ஆகிய இடங்களில் ஆதி கால மனித நாகரீகம் இருந்ததற்கான தடயங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. ஆகவே, இந்தியாவிலும் இலங்கையிலும், தமிழர்களின் நாகரீகம் தோன்றிய இடங்களில் எல்லாம், "தம்/தாம்" என்ற சொல்லை அடிப்படையாக கொண்ட பெயர் வைத்துக் கொண்டார்கள். அதனாலும் தமிழர்கள் என்ற பெயர் வந்திருக்கலாம். 

தமிழ்நாட்டை சேர, சோழ, பாண்டியர்கள் என்ற மூவேந்தர்கள் ஆண்டனர். இவர்களில் பாண்டியர்கள் மட்டுமே காலத்தால் முந்திய அரச பரம்பரையினர். அது மட்டுமல்ல, உண்மையான தமிழர்களும் அவர்கள் தான். சோழர்கள் தெலுங்கர்களாகவும், சேரர்கள் மலையாளிகளாகவும் இருந்திருக்க சாத்தியமுண்டு. பல்வேறு பிராந்திய மொழிகள் பேசப்பட்ட காலத்தில், இது தான் தமிழ், தெலுங்கு, அல்லது மலையாளம் என்று வரையறுப்பது கடினம். இன்றைக்கு இருப்பதைப் போன்ற "தேசிய இனம்"  எதுவும் அன்று தோன்றியிருக்கவில்லை. ஆகவே, புரிந்து கொள்வதற்கு வசதியாக இருக்கும் என்பதற்காக மட்டுமே, தென்னிந்திய திராவிட இனங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் பொதுவாக "தமிழர்கள்" என்று பெயரிடப் பட்டது.

உலகில் பிற இனங்களுடன் தமிழர்களுக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் உறவிருந்தது. ஆனால், அதற்காக அவர்கள் எல்லோரும் தமிழ் பேசினார்கள் என்று நினைப்பது மடமைத்தனம். பாண்டிய மன்னர்கள், பூர்வீகத் தமிழரின் பரம்பரையினர் என்பது நிரூபிக்கப்பட்ட வரலாறு என்பதால், அவர்களுக்கும், உலகில் நாகரீகமடைந்திருந்த புராதன இனங்களுக்கும் தொடர்பிருந்ததா என்று பார்க்க முடியும்.  ஆரம்ப கால பாண்டிய மன்னர்களின் பெயர்ப் பட்டியலை எடுத்துப் பார்த்தால், அதில் ஒரு பெயர் "தம்முழ் " என்றிருப்பது ஆச்சரியத்திற்குரியது. ஆங்கில மொழி உச்சரிப்பில் "Tammuzh". தமிழில் வரும் "ழ்" என்ற எழுத்தை, ஆங்கிலத்தில் "zh"  என்று குறிப்பிட்டு எழுதுவது நமக்குத் தெரியும். அந்த எழுத்தின் சரியான உச்சரிப்பு, பிற மொழிகளில் உள்ள அண்ணளவான உச்சரிப்பு என்பது இன்று வரைக்கும் சர்ச்சைக்கு  உரிய ஒன்றாகவே உள்ளது. தமிழர்களே அதனை சரியாக உச்சரிப்பதில்லை என்பது வேறு விடயம்.  

தம்முள் பாண்டியனின் தலைநகரம், தமிழகத்தின் தென் முனையான கபாடபுரம் ஆகும். அது, "குவாடம்" அல்லது "கூடம்" என்றும் அழைக்கப் பட்டு வந்தது. அந்தப் பெயரை நினைவில் வைத்திருங்கள். பண்டைய கபாடபுரத்தின் அருகில் தான், முருகப் பெருமானின் ஆறுபடை வீடுகளில் ஒன்றான திருச்செந்தூர் அமைந்துள்ளது. அதையும் நினைவில் வைத்திருங்கள்.  இப்போது நாங்கள், மீண்டும் சுமேரியரின் காலத்திற்கு திரும்பிச் செல்வோம். சுமேரியர்கள் தமது வரலாற்றையும், புரானங்களையும் களிமண் தட்டுகளில் எழுதி வைத்துள்ளமை எமக்குத் தெரியும். ஏட்டில் பதிவு செய்யப் பட்ட சம்பவங்களை சரித்திரங்கள் என்றும், அதற்கு முந்திய காலத்தில் நடந்தவற்றை புராணங்கள் என்றும் வகைப் படுத்தலாம். சுமேரிய சரித்திர ஆசிரியர்களும் அது போன்ற நிச்சயமற்ற பல கதைகளையும் எழுதி வைத்துள்ளனர்.

குறிப்பாக, பத்தாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் சுமேரியாவை ஆண்ட மன்னர்களைப் பற்றிய சரித்திரபூர்வமான குறிப்புகள் எதுவும் அவர்களிடமும் இருக்கவில்லை. ஆயினும் சுமேரியர்களும், தமது ஆரம்ப கால மன்னர்களின் பட்டியலை தயாரித்து வைத்துள்ளனர். அவற்றில் ஒரு பெயர் "தம்முழ்"! (Tammuzh) அந்த மன்னன் ஆண்ட தலைநகரத்தின் பெயர் "குவாரா" (Kuara). திருச்செந்தூரில் உள்ள முருகன் ஆலயம் போன்று, சுமேரியரின் குவாரா நகரிலும் மார்டுக் கடவுளுக்கு மிகப்பெரிய கோயில் ஒன்று இருந்துள்ளது. (மார்டுக், முருகன் ஆகிய தெய்வங்களுக்கு இடையிலான ஒற்றுமைகளை ஏற்கனவே எழுதியுள்ளேன். பார்க்க: வேல் முருகன் குடியிருந்த பாக்தாத் நகரம்.) பாண்டிய மன்னன் தம்முழ் ஆண்ட குவாடம் என்ற நகரமும், சுமேரிய தம்முழ் மன்னன் ஆண்ட குவாராவுக்கும் இடையில் பெயரில் ஒற்றுமை இருப்பது கவனிக்கத் தக்கது.  ஆப்பிரிக்க - திராவிட  மொழிக் குடும்பத்தை சேர்ந்த மொழிகளுக்கு இடையில், "ரா", "டா" என்று மாறி வரும். இதனை முன்னரே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். இப்போதும் ஈழத் தமிழில் "ta"  என்ற ஆங்கில உச்சரிப்புக்கு இணையாக "ரா" எழுத்து பயன்படுத்தப் படுவது குறிப்பிடத் தக்கது. 

தமிழர்களின் முன்னோர்கள், சுமேரியா (இன்று, ஈராக்) வில் இருந்து குடிபெயர்ந்த மக்களாக இருக்க வேண்டும். அதனை நிரூபிக்கும் மேலதிக ஆதாரங்களை பின்னர் தருகின்றேன். அதற்கு முன்னர், "குமரி கண்டம் கோட்பாட்டை" இங்கே பிரயோகிக்க முடியுமா என்று பார்ப்போம். குமரி கண்டக் கோட்பாட்டை ஆதரிப்பவர்கள், மேற்குறிப்பிட்ட உதாரணத்திற்கு பின்வருமாறு விளக்கம் அளிக்கலாம். அதாவது, குமரி கண்டத்தில் தோன்றிய தமிழினம், இந்தியா வழியாக சுமேரியாவில் (ஈராக்கில்)  சென்று குடியேறியிருக்கலாம். சில தமிழ் அறிஞர்களும் அதனை அடிப்படையாக வைத்து ஆராய்ச்சி நூல்களை எழுதியுள்ளனர். நாம் இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, காலம். சுமேரியர்களின் நாகரீகம் இருந்த அதே காலகட்டத்தில், இன்றைய பாகிஸ்தானில் மொஹஞ்சதாரோ,ஹரப்பா நாகரீகம் இருந்துள்ளது. இன்றைக்கும், அதைத் தான் புராதன இந்திய நாகரீகம் என்று கூறுகின்றனர். அதன் அர்த்தம், மொஹஞ்சதாரோ, ஹரப்பா நாகரீகம் நிலவிய காலத்தில், இந்தியாவில் வேறெங்கும் நாகரிக சமுதாயம் இருக்கவில்லை.

ஈராக்கில் சுமேரிய நாகரீகமும், அதன் மறைவில் தோன்றிய அக்காடிய நாகரீகமும் அழிந்து, பாபிலோனிய நாகரீகம் தோன்றியது. இவை எல்லாம் கி.மு. மூவாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் இருந்துள்ளன. தமிழகத்தின் சங்க காலம், இற்றைக்கு மூவாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் தோன்றியது. சுமேரிய நாகரீகம் மறைந்த பின்னரும், தமிழகத்தின் சங்க கால நாகரீகம் தொடர்ந்திருந்தது. மேலும், இரண்டு நாகரீகங்களுக்கு இடையில் வர்த்தக, கலாச்சாரத் தொடர்புகள் இருந்திருக்கலாம். ஈராக்கில் இருந்து குறைந்தது பத்தாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னராவது, தமிழகத்தில்  குடியேறி விட்ட தமிழர்கள், தமது மூதாதையரின் பூர்வீக மண்ணான சுமேரியாவுடன் தொடர்புகளை பேணி வந்துள்ளனர். இந்த விபரமெல்லாம், எமது சங்க கால முன்னோருக்கு தெரிந்திருக்கும். பிற்காலத்தில் தோன்றிய ஆரிய நாகரீகம், ஈராக்கில் இருந்து இந்தியா வரை பரவியதால், பாபிலோனுடனான தொடர்பு அறுந்து விட்டது.  

பாபிலோனியர்களின் தெய்வமான தம்முஸ் (Tammuz) பற்றி ஏற்கனவே பார்த்தோம். (பார்க்க: ஆடியில் உயிர்த்தெழுந்த கருப்பு இயேசு!) தம்முஸ் என்ற சொல்லுக்கும் தம்முழ் என்ற சொல்லுக்கும் இடையில் ஒற்றுமை இருப்பதை கவனிக்கவும். தம்முஸ் என்பது பாபிலோனிய மொழிப் பெயர் ஆகும். சுமேரிய மொழியில் "துமுழி" (Dumu Zi) என்று அழைத்தார்கள். அதனை அக்காடியர்கள் "தம்முசி"  என்று மாற்றினார்கள். ஆகவே, துமுழி, தம்முசி, தம்முஸ் என்றெல்லாம் மாறிய சொல், தமிழ் ஆகியிருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். தம்முஸ் என்பது ஒரு தெய்வத்தின் பெயர் என்பதால், அந்தத் தெய்வம் தமிழ் மக்களால் வழிபடப் பட்டு வந்திருக்குமல்லவா? பாபிலோனியாவில் வாழ்ந்த மக்கள், ஒவ்வொரு வருடமும் ஆடி மாதத்தில் தம்முஸ் தெய்வத்தின் இறப்பை கொண்டாடுவார்கள். அந்த மாதம், தம்முசின் வாழ்க்கை வரலாற்றை பாட்டாக பாடி, ஒப்பாரி வைப்பது ஒரு மரபாக கடைப்பிடிக்கப் பட்டு வந்தது.

இது குறித்து விவிலிய நூலிலும் எழுதப் பட்டுள்ளது. "பின் அவர் என்னை ஆண்டவரின் இல்லத்தின் வடக்கு வாயிலுக்கு கூட்டி வந்தார். அங்கே பெண்கள் தமுசுக்காக அழுது கொண்டிருந்தனர்." (எசேக்கியேல், 8:14) செத்த வீட்டில் ஒப்பாரி வைக்கும் மரபு, இன்றைக்கும் தமிழர்களால் கடைப்பிடிக்கப் பட்டு வருகின்றது. தமிழர்களின் நாட்டார் பாடல்களும், அதற்கென பாடப்பட்டு வந்தன. பாபிலோனியாவில் தம்முஸ் கடவுளின் சரிதத்தை பாடி ஒப்பாரி வைப்பது போன்று, தமிழர்களின் செத்த வீடுகளிலும், இறந்தவரின் நற்பண்புகளை, செயல்களை குறிப்பிட்டு ஒப்பாரி வைப்பது வழக்கம். அப்படியானால், தமிழர்கள் தம்முஸ் கடவுளையும் வழிபட்டு வந்திருக்க வேண்டும். அது இப்போது எங்கே? தம்முஸ், சிவன் என்ற பெயரில் ஆரியக் கடவுளாக பெயர் மாற்றப் பட்டுள்ளது. ஈராக்கில் இருந்து இந்தியா நோக்கி குடிபெயர்ந்த தமிழர்கள், அங்கிருந்த சிவபெருமானையும் தம்மோடு காவிக் கொண்டு வந்து விட்டார்கள்.  

(தொடரும்)

இந்தத் தொடரின் முன்னைய பதிவுகளை வாசிப்பதற்கு:

1.நாம் கறுப்பர்! நமது மொழி தமிழ்! நம் தாயகம் ஆப்பிரிக்கா!
2.பண்டைய எகிப்தின் பத்தினித் தெய்வம்: கண்ணகி அம்மன்
3.சோமாலியர்கள்: தமிழர்களின் மூதாதையர்கள்
4.தமிழர்கள் தொலைத்த ஆப்பிரிக்கக் கடவுள்
5.கோயிலில் பாலியல் தொழில்
6.ஈராக்கில் தோன்றிய தமிழரின் நாகரீகம்
7.ஆடியில் உயிர்த்தெழுந்த, திராவிடர்களின் "கறுப்பு இயேசு!"
8.வேல் முருகன் குடியிருந்த பாக்தாத் நகரம் _____________________________________________________________________

 உசாத்துணை நூல்கள்:
1.From Babylon to Timbuktu, by Rudolph R.Windsor
2.Serpent of the Nile, Women and Dance in the Arab World, by Wendy Buonaventura
3.Myths, Dreams and Mysteries: The Encounter Between Contemporary Faiths and Archaic Realities, by Mircea Eliade
4.Myths of Babylonia and Assyria, by Donald A. Mackenzie
5.Mythology, by C. Scott Littleton
6.Babylon, De Echte Stad en de Mythe, by Tom Boily
7.Civilisation One, by Christopher Knight and Alan Butler
8.Persian Myths, by Vesta Sarkhosh Curtis
9.precolonial Black Africa, by Cheikh Anta Diop

5 comments:

harigaran said...

நீங்கள் சொல்லுவது சரி என்று நினைகின்றேன்.ஆனால் நீங்கள் அரிகமேடு நாகரிகத்தை நீங்கள் மறந்து விட்டுரா?இன்னும் சில முழுமையாக ஆராயவில்லை.

subramanian said...

///இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பிருந்தே, கேரளாவில் மலையாளிகளுடன் வாணிபத் தொடர்பு வைத்திருந்த அரேபியர்கள்///
2000 வருடங்களுக்கு முன் மலையாளிகள் இருந்ததாக மலையாலிகளே ஒத்துகொள்ளவில்லை. மலையாளம் மொழி தோன்றி தொரையமாக 800 வருடம் தான் இருக்கும் என்று காணிக்க படுகிறது நீங்கள் புது கருத்தை பதிந்துள்ளீற்கள் .


கலையரசன் said...

//2000 வருடங்களுக்கு முன் மலையாளிகள் இருந்ததாக மலையாலிகளே ஒத்துகொள்ளவில்லை. //

மலையாளம் என்பது மலை வாழ் மக்கள் பேசும் மொழி, என்ற காரணப் பெயரால் உண்டானது. அவர்கள் அப்போது பேசிய மொழிக்கு வேறு பெயர் இருந்திருக்கலாம். பரவாயில்லை. ஆனால், கேரளா பகுதியில் வாழ்ந்த மக்களை மலையாளிகள் என்ற பொதுப் பெயரால் தான் புரிந்து கொள்ள முடியும். மலையாளி என்பது இனமா, மொழியா என்பது இங்கே முக்கியமில்லை. அந்தப் பிரதேசத்தில் வாழ்ந்த குறிப்பிட்ட மக்கள் என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

SaraK said...

அய்யா இதை எல்லாம் ஒரு ஆவணபடமாக எடுக்க முடியுமா... உங்களின் இந்த தொடர் கட்டுரையில் இருக்கும் விடயங்களை ஒரு ஆவணப்படமாக் எடுத்தால் அது காலத்திர்க்கும் அழியாத ஒன்றாக இருக்கும். நம் மூதாதையர்கள் செய்த தப்பை நாமும் செய்ய வேண்டாம். தமிழர்களின் / திராவிடர்களின் அறிவு, ஆற்றல், உழைப்பு, தெய்வங்கள் எல்லாம் காவி பூசி இந்துச்துவம் ஆக்கி விட்டார்கள். அதை நாம் மீட்டேடுக்க முடியாமல் போனாலும் சரி அதை பற்றின தகவல்களையாவது பரப்ப வேண்டும்.

Kalaiyarasan said...

நன்றி ஐயா, இதையெல்லாம் ஆவணப் படமாக எடுத்தால் நல்லது தான். அது குறித்த முயற்சிகளில் ஈடுபட விரும்புவோர் தொடர்பு கொண்டால், தேவையான ஆலோசனைகளை வழங்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.